Бисёр вақт мо на аз худи воқеаҳо, балки аз муқовимате, ки нисбат ба онҳо нишон медиҳем, бештар ранҷ мекашем. Ҳар қадар бештар кӯшиш кунем ҳама чизро мувофиқи хоҳиши худ назорат намоем, ҳамон қадар оромии ботиниамон камтар мешавад.
Қабул кардан маънои таслим шуданро надорад, қабул кардан маънои онро дорад, ки воқеиятро ҳамон гуна, ки ҳаст, бипазирем ва сипас бо хирад роҳи дурусти пеш рафтанро интихоб кунем. Вақте бо зиндагӣ вориди ҷанг намешавем, нерӯи худро барои сохтани фардои беҳтар нигоҳ медорем.
Оромӣ он вақт ба дил роҳ меёбад, ки дигар барои ҳар чизе мубориза бурданро зарур надонем. Баъзе чизҳоро бояд раҳо кард, то ҷой барои нур, муҳаббат ва умеди нав боз шавад.
Озодии ҳақиқӣ дар он нест, ки ҳама чизро зери назорат дошта бошӣ, озодии ҳақиқӣ дар он аст, ки бидонӣ барои чӣ бояд талош кард ва чиро бо оромӣ ба ҷараёни зиндагӣ супурд.
@Zendagi_Zebost 💖