Аналитика Telegram-канала
Подписчики
164
Охват за 24 ч
29
ER за 24 ч
17,68%
Публикаций
139

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
12 ноя15 ноя18 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

12.1112.1117.1117.1118.1118.11
1
Средний охват
1
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

3
Упоминаний
3
Из них репостов
1
Каналов
Нет примеров за последние 90 дней
Все упоминания

Последние посты

3 из 139 2 из 139
شاهد از غیب رسید! هفته گذشته با استناد به مواضع و اظهارات قبلی رضا پهلوی، فاصله میان تعریف او از «راه سوم» نه مماشات با جمهوری اسلامی و نه به جنگ همواره از راه سوم دفاع کردم یعنی فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی و حمایت حداکثری از مردم ایران ــ و مواضع عملی‌اش را نقد کردم. دیروز ۱۶ نوامبر ،اما خودش در گفت‌وگو با اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل، صریحاً اعلام کرد که آتش‌بس‌های موقت به جمهوری اسلامی فرصت بازسازی نیروهایش را می‌دهد و «تنها راه مقابله با یک تهدید موجودیتی، تمام کردن کار و حذف آن است.» حالا پرسش روشن است: اگر راه سوم به معنای فشار حداکثری بر حکومت و حمایت حداکثری از مردم است، حمایت از ادامه اقدامات نظامی خارجی تا حذف حکومت چگونه با این تعریف سازگار است؟ مخالفت با جمهوری اسلامی یک موضوع است و سپردن سرنوشت ایران به معادلات نظامی قدرت‌های خارجی موضوعی دیگر. شاهد از غیب رسید؛ دم خروس را دیگر نمی‌توان پشت قسم حضرت عباس پنهان کرد! #یدی_قربانی
ещё
1 0 18 ноя, 07:19
گزارش اخیر نیویورک‌تایمز درباره ارتباط احتمالی سدهای ایران با تأسیسات زیرزمینی نظامی و شهرهای موشکی، با انتقاد جدی کاوه مدنی و شماری از کارشناسان حوزه آب مواجه شده است. مسئله اصلی این گزارش، صرفاً طرح یک فرضیه نیست؛ بلکه پیوند دادن زیرساخت‌های حیاتی آب با تأسیسات نظامی، بدون ارائه شواهد کافی برای اثبات چنین ارتباطی است. این نوع روایت‌سازی، به‌ویژه در شرایط جنگی، می‌تواند پیامدهایی فراتر از یک مناقشه رسانه‌ای داشته باشد. نخست اینکه نزدیکی جغرافیایی سدها و تأسیسات نظامی، به‌خودی‌خود دلیلی بر وجود رابطه میان آن‌ها نیست. سدها و تأسیسات زیرزمینی به دلایل متفاوتی از جمله ویژگی‌های زمین‌شناسی، توپوگرافی و ملاحظات مهندسی در مناطق کوهستانی احداث می‌شوند. افزون بر این، بسیاری از سدهای ایران دهه‌ها پیش از شکل‌گیری مراکز موشکی کنونی طراحی یا ساخته شده‌اند. بنابراین، تقدم و تأخر زمانی پروژه‌ها یکی از معیارهای اساسی برای ارزیابی این ادعاست. از سوی دیگر، این فرضیه از نظر فنی و اقتصادی نیز نیازمند توضیح و اثبات است. اگر هدف از احداث سدهای عظیم، تأمین آب و برق پایگاه‌های زیرزمینی بوده، باید روشن شود که چنین انتخابی چه توجیه مهندسی و اقتصادی داشته است. تأمین آب از طریق چاه‌های عمیق و برق از طریق ژنراتورهای مستقل، در بسیاری از موارد راهکاری ساده‌تر و کم‌هزینه‌تر از ساخت سدهای عظیم و آشکار است. این مقایسه به‌تنهایی فرضیه را رد نمی‌کند، اما نشان می‌دهد که صرف طرح چنین احتمالی برای اثبات آن کافی نیست. نکته دیگر، اعتراض برخی کارشناسان آب است که معتقدند از اظهارات و نظرات تخصصی آن‌ها در گزارش نیویورک‌تایمز نتیجه‌گیری‌هایی شده که لزوماً مورد تأییدشان نبوده است. همان‌طور که کاوه مدنی نیز تأکید کرده، گمانه‌زنی مدرک نیست و نزدیکی مکانی به معنای رابطه علت و معلولی نیست. اما مهم‌ترین مسئله، پیامدهای انسانی و امنیتی چنین روایت‌هایی است. سدها بخشی از زیرساخت حیاتی تأمین آب شرب، کشاورزی، کنترل سیلاب و در برخی موارد تولید برق هستند. تخریب آن‌ها می‌تواند پیامدهایی گسترده برای زندگی مردم و محیط زیست داشته باشد. از منظر حقوق بین‌الملل بشردوستانه نیز سدها از حمایت‌های ویژه‌ای برخوردارند و صرف نزدیکی آن‌ها به تأسیسات نظامی، ماهیت غیرنظامی‌شان را تغییر نمی‌دهد. اتفاقاً سیاست سدسازی در ایران، به دلیل تصمیم‌های غیرکارشناسی، ملاحظات سیاسی، منافع پیمانکاران و پیامدهای مخرب زیست‌محیطی، به‌اندازه کافی موضوع نقد جدی است. اما نقد این سیاست و افشای خسارت‌های آن، هیچ توجیهی برای نسبت دادن کارکرد نظامی اثبات‌نشده به سدها و به خطر انداختن زیرساخت‌های حیاتی مردم نیست. تبدیل یک فرضیه اثبات‌نشده به روایتی امنیتی درباره زیرساخت‌های حیاتی آب، آن هم در شرایط جنگی، اقدامی غیرمسئولانه و بالقوه خطرناک است. رسانه‌ها باید میان واقعیت مستند، فرضیه علمی و گمانه‌زنی تمایز قائل شوند؛ به‌ویژه زمانی که چنین روایت‌هایی می‌توانند امنیت منابع حیاتی و جان غیرنظامیان را به خطر بیندازند. زیرساخت غیرنظامی را نمی‌توان با چند نقطه روی نقشه به هدف نظامی تبدیل کرد. #یدی_قربانی #بحران_آب #سدسازی #کاوه_مدنی #نیویورک_تایمز #زیرساخت_غیرنظامی
ещё
1 0 18 ноя, 03:49
از سوگند صیادی در کرمانشاه تا رشت و اهواز؛ چرا چرخه‌ی قتل‌های ناموسی در ایران متوقف نمی‌شود؟ در تاریخ ۲۶ آبان ۱۴۰۵، حمیدرضا کریمی، دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان کرمانشاه، رسماً از بازداشت پدر سوگند صیادی (دانش‌آموز ۱۶ ساله) در ارتباط با اتهامات ضرب‌وجرح و قتل، و همچنین بازداشت مدیر مدرسه او به دلیل قصور و سهل‌انگاری خبر داد. این فاجعه پس از آن رقم خورد که بر اساس روایت‌های منتشرشده، مدرسه موضوعی شخصی را به پدر سوگند اطلاع داد؛ اتفاقی که باعث شد این نوجوان پیش از بازگشت به خانه با ترس بگوید: «اگر به خانه بروم، پدرم من را می‌کشد.» پرونده سوگند صیادی تنها یک تیتر حوادث نیست، بلکه روایت تکراری فاجعه‌ای است که هر سال جان صدها دختر و زن را در سراسر ایران می‌گیرد. از شهرهای شمالی مانند رشت و تالش (محل قتل رومینا اشرفی) گرفته تا اهواز، آبادان، سنندج، ایلام و حتی پایتخت (تهران)، زنان و دختران بسیاری قربانی تفکر مردسالارانه و خشونت‌های موسوم به «ناموسی» شده‌اند. آمارهای تکان‌دهنده از یک فاجعه خاموش هرچند نهادهای رسمی آمار دقیقی از «زن‌کشی» منتشر نمی‌کنند و بسیاری از این پرونده‌ها با عناوینی چون «اختلافات خانوادگی» یا «خودکشی» مختومه می‌شوند، اما پژوهش‌های میدانی و گزارش‌های رسانه‌ای واقعیت تلخی را نشان می‌دهند: • بر اساس پژوهش‌های دانشگاهی و برآوردهایی که پیش‌تر در رسانه‌های داخلی منتشر شده، سالانه بین ۳۷۵ تا ۴۵۰ قتل ناموسی در ایران رخ می‌دهد؛ برخی گزارش‌ها این میزان را حدود ۲۰ درصد از کل قتل‌های کشور برآورد کرده‌اند. این ارقام به دلیل فقدان آمار رسمی و شفاف، قطعی و قابل راستی‌آزمایی مستقل نیستند. بر اساس همین برآورد سالانه، به‌طور میانگین تقریباً هر یک روز یک زن یا دختر در ایران به دست مردان نزدیک خانواده‌اش (پدر، شوهر یا برادر) به قتل می‌رسد و کلان‌شهری مانند تهران نیز همواره در صدر آمارهای ثبت‌شده قرار داشته است. وقتی قانون به جای بازدارندگی، مجوز قتل صادر می‌کند تداوم این جنایت‌ها تنها ریشه در تعصبات فرهنگی ندارد، بلکه مستقیماً از حمایت‌های قانونی تغذیه می‌کند. ساختار حقوقی ایران به گونه‌ای است که عملاً برای قاتلان در خانواده حاشیه‌ی امن ایجاد کرده است: ۱. مصونیت پدر از مجازات سنگین (ماده ۳۰۱ قانون مجازات اسلامی): بر اساس این ماده، پدر و جد پدری «ولی دم» فرزند محسوب می‌شوند و اگر فرزند خود را به قتل برسانند، قصاص نمی‌شوند. مطابق ماده ۶۱۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)، در صورت تحقق شرایط مقرر در این ماده، مجازات چنین قتلی می‌تواند حبس تعزیری از سه تا ده سال باشد. این نگاه قانونی که حق مالکیت مطلق پدر بر اولاد را به رسمیت می‌شناسد، در عمل مجازات کشتن فرزند را به حداقل رسانده و بازدارندگی را از بین برده است. ۲. اختیار رضایت در قتل‌های دیگر: در مواردی که برادر یا همسر مرتکب قتل می‌شوند، از آنجا که پدرِ مقتول یا خانواده پدری به عنوان ولی دم شناخته می‌شوند، به راحتی با اعلام رضایت، قاتل را از مجازات نجات می‌دهند. ۳. ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی: این ماده نیز به مرد اجازه می‌دهد در صورت مشاهده همسر خود در حال زنا با مردی دیگر، با علم به تمکین زن و در همان حال، دست به قتل بزند؛ این حکم در صورت تحقق شرایط مقرر در ماده، مبنای قانونی این اقدام قرار می‌گیرد و در عمل دستاویزی برای توجیه خشونت‌های مرگبار خانگی شده است. در پرونده سوگند صیادی، بی‌مسئولیتی نهاد آموزشی نیز به این چرخه‌ی معیوب اضافه شد. اگر گزارش‌های منتشرشده درباره اطلاع‌رسانی مدرسه به پدر سوگند تأیید شود، این اقدام مدرسه بدون در نظر گرفتن امنیت جانی دانش‌آموز، او را در معرض خشم خانواده قرار داده است. وقتی قانون نیز پیشاپیش برای پدر در صورت قتل فرزند مصونیت از قصاص قائل شده است، دختران این سرزمین در محاصره‌ی کامل قرار می‌گیرند. تا زمانی که قوانین تغییر نکنند و «حق حیات» زنان و کودکان بر «قیمومت و مالکیت پدر» اولویت نیابد، سوگند آخرین قربانی نخواهد بود. #یدی_قربانی #سوگند_صیادی #قتل_ناموسی #زن_کشی #ماده_۳۰۱ #نه_به_خشونت_علیه_زنان
ещё
1 0 17 ноя, 19:10
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней