I rewind the tape but all it does is pause on the very moment all was lost.

نمی‌تونی تصور کنی چه‌قدر از سوگواری و از این چهلم به اون چهلم خسته‌ام. نمی‌دونی چه‌قدر از تماشای برد بقیه و باخت خودم بیزارم و چه‌قدر چه‌قدر دلم می‌خواست می‌تونستم چشم‌هام رو ببندم و حتا یه کلمه نشنوم. اون‌وقت بود که دیگه کسی ازم ناراحت نبود که چرا سراغش رو نمی‌گیرم و چرا گوش‌هام رو گرفتم و چشم‌هام رو بستم.

به خودم می‌گفتم پاییز امسال پایان فصل خاکستریه ولی باز هم یه سال درد دیگه بود. حالا پذیرفتم زندگی رو. فقط می‌خوام موهام برگرده. همه‌ی اون موهایی که هروقت استرس داشتم می‌کندمشون. همونایی که تو یه سال برفی شدن و آرایشگر گفت مگه چند سالته و الکی گفتم ارث زالی دارم و تو مراسم گفتی بازم که با حسرت پوست انداختی. آره واقعا، با حسرت.