Title: Epitaph Artist: King Crimson ترانهٔ گورنوشته یکی از ماندگارترین قطعات تاریخ موسیقی راک از گروه پراگرسیو راک بریتانیایی کینگ کریمسون است که در سال ۱۹۶۹ در آلبوم انقلابی در بارگاه شاه کریمسون منتشر شد این اثر که توسط پیتر سینفیلد ترانه‌سرا و اعضای گروه سروده شده با استفاده سنگین از ساز ملترون و صدای احساسی گرگ لیک فضایی وهم آلود و آخرالزمانی خلق کرده است این ملودی تصویری از جهانی آشفته و درحال فروپاشی را ترسیم می‌کند جایی که دیوارِ نبوت ها ترک خورده و سرنوشت بشر در دستان نادان هاست راوی با ناامیدی میگوید که سردرگمی کتيبه سنگ گور او خواهد بود و از فردایی می‌ترسد که در آن خواهد گریست این قطعه در اصل اعتراضی به فضای جنگ سرد و ابراز وحشت از اینکه هیچ اتفاق خوبی در راه نیست پیامی که همچنان در دنیای امروز ملموس می نماید. ●شیدوَش○ @vaasch The fate of all mankind, I see Is in the hands of fools. سرنوشت تمام بشریت آن‌چنان که من می‌بینم در دستان نادان هاست

در افسانه‌های ناحیه‌ی سردِ تووا، پسرکی هست به نام «اوسکوس اوول» که یعنی «پسرک یتیم». گفته‌اند که او اسبی داشت که در مسابقات اسب‌دوانی محلی همه‌‌ی اسب‌های خان را شکست داد و خان کینه کرد و اسبِ زیبا را کشت. پسرک بر جسد اسبش آن‌قدر مویه کرد که خوابش برد، اسب به خوابش آمد و گفت که از کهنسال‌ترین درخت کاج بر فراز کوه، کاسه‌ي سازی بتراش و از موهای دم و یالم تار و آرشه بساز و بنوازش؛ من با نوای این ساز با تو سخن‌خواهم گفت. پسرک بیدار شد و سازی ساخت که نوایش در همان دمِ نخست، صدای اسبش بود. آن‌چه مي‌شنوید ملهم از همین افسانه‌ی کهن است که قرن‌ها قصه‌گویان چابک‌سوار با آن مویه کرده‌اند: من یتیمم، تنهاترینم کاش در نوزادی می‌مردم! اگر در نوزادی مرده بودم، دیگر هرگز اینهمه رنج نمي‌کشیدم بسیار دلتنگم کاش در گهواره‌ام می‌ماندم! اگر در گهواره‌ام مانده بودم، چنین تیره‌بخت نبودم... حتی اگر مادرم درگذشته‌ام باز به زندگی برگردد آن شادیِ ازدست‌رفته را به من هدیه نخواهد داد... ●شیدوَش○ @vaasch

Blue Öyster Cult ... . 🍂 راستش را بخواهید، ریف‌های خیلی از گروه‌های هاردراک و هوی‌متال دهه هشتاد دیگر حسابی روی اعصابم راه می‌روند؛ تکراری، قابل پیش‌بینی و بعضاً نخ نما! انگار همه افتاده بودند به جان گیتار که یکی از دیگری بلندتر، سنگین‌تر و پرسر‌وصدا‌تر بنوازد... اما حکایت Blue Öyster Cult کلاً جداست. این‌ها انگار از یک دنیای دیگر آمده بودند. ریف‌هایشان نه بوی ادا و اطوار می‌دهد، نه زور می‌زند خودش را خفن جلوه دهد. یک هویت لعنتی، مرموز و غیرقابل‌تقلید دارند. ریف‌های BÖC قرار نیست مثل خیلی‌ها فقط سر و صدا راه بیندازند و با گیتاربازی و خودنمایی پُز سنگینی بدهند. این‌ها یک ملودی به ظاهر آشنا را برمی‌دارند و چنان بوی اضطراب، تاریکی و رمزوراز به آن می‌زنند که انگار پرت شده‌ای وسط یک کابوس عجیب و غریب! اینجا ریف فقط چند تا نت تکراری نیست که هی بکوبند توی سرت تا بالاخره حفظش کنی؛ هر ریف انگار یک تکه از داستان آهنگ است. انگار گیتارشان به‌جای نواختن، دارد قصه تعریف می‌کند؛ قصه‌ای از یک دنیای ناشناخته که نه می‌فهمی دقیقاً چیست و نه دلت می‌آید از آن بیرون بیایی.... °نوآوَش° @vaasch