🔴مصطفی ملکیان: 🔹من معتقدم فقط و فقط در سکوت است که انسان هم از نظر فکری، هم از نظر احساسی و هم در شناخت نیازها و خواسته‌هایش به روشنی می‌رسد. ما در سخن گفتن غبار ایجاد می‌کنیم و بعد در میان همین غبار شکایت می‌کنیم که چرا نمی‌بینیم.

در کتاب Adult Children of Emotionally Immature Parents، لیندسی گیبسون توضیح می‌ده که بعضی کودکان در خانواده‌هایی بزرگ می‌شن که در اون‌ها احساسات نه‌تنها درک نمی‌شن، بلکه با تنبیه، تحقیر یا واکنش‌های ناخوشایند والدین همراه هستن. نتیجه؟ کودک ممکنه کم‌کم از تجربه‌کردن احساسات خودش بترسه. 🔹 این موضوع با مفهومی به نام Affect Phobia یا «ترس از هیجان» ارتباط داره. برای مثال، کودکی رو تصور کن که هر بار گریه می‌کنه، والدینش بهش می‌گن: «گریه نکن! خجالت بکش!» یا وقتی عصبانی می‌شه، به‌جای اینکه بهش کمک کنن بفهمه چرا عصبانیه و چطور با این احساس کنار بیاد، تنبیهش می‌کنن. این کودک به‌مرور ممکنه به این نتیجه برسه که: «ناراحت بودن بده.» «عصبانی شدن یعنی آدم بدی هستم.» «اگه احساساتم رو نشون بدم، اتفاق بدی می‌افته.» اما این یادگیری می‌تونه عمیق‌تر هم بشه؛ یعنی کودک فقط از ابراز احساساتش نترسه، بلکه حتی از تجربه‌کردن خودِ احساس هم مضطرب بشه. مثلاً وقتی غمگینه، به‌جای اینکه اجازه بده ناراحت باشه، سریع تلاش می‌کنه حواس خودش رو پرت کنه، احساسش رو انکار کنه یا به خودش بگه: «نباید این‌قدر حساس باشم.» این یعنی به‌جای مواجهه با هیجان، به سمت اجتناب هیجانی (Emotional Avoidance) می‌ره. 📌 چرا بعضی آدم‌ها حتی از گریه‌کردن می‌ترسن؟ گیبسون به افرادی اشاره می‌کنه که تصور می‌کنن اگر گریه‌شون شروع بشه، دیگه نمی‌تونن جلوی اون رو بگیرن. یکی از توضیحاتش اینه که این افراد در کودکی فرصت تجربه طبیعی گریه رو نداشتن؛ چون والدینشون خیلی زود مجبورشون می‌کردن ساکت بشن. در نتیجه، ممکنه هیچ‌وقت تجربه نکرده باشن که گریه می‌تونه شروع بشه، شدت بگیره و بعد به‌طور طبیعی فروکش کنه. پس وقتی در بزرگسالی غمگین می‌شن، ممکنه از اینکه اجازه بدن اشک‌هاشون جاری بشه بترسن؛ چون احساس می‌کنن کنترل خودشون رو از دست خواهند داد. 🔸 اینجا یه تفاوت مهم وجود داره: اجتناب هیجانی با تنظیم هیجان یکی نیست. اجتناب هیجانی یعنی تلاش کنیم احساسات رو تجربه نکنیم یا ازشون فرار کنیم. اما تنظیم هیجان یعنی بتونیم احساساتمون رو بشناسیم، تحمل کنیم و بدون اینکه تحت سلطه اون‌ها قرار بگیریم، بهشون پاسخ مناسبی بدیم. کسی که احساساتش رو سرکوب می‌کنه، لزوماً در تنظیم هیجان مهارت نداره؛ ممکنه فقط یاد گرفته باشه احساساتش رو پنهان کنه. 🔹 و نکته جالب اینکه حتی احساسات مثبت هم ممکنه برای کودک ناامن بشن. گیبسون داستان آنتونی رو تعریف می‌کنه که در کودکی با هیجان به سمت در خونه دوید تا به پدرش خوشامد بگه. اما اتفاقی به یه بوته برخورد کرد و زمین خورد. پدرش به‌جای استقبال از محبت و اشتیاق پسرش، اون رو تنبیه کرد. این تجربه ممکن بود به آنتونی یاد بده که حتی شادی، هیجان و ابراز محبت هم می‌تونن دردسرساز باشن. در چنین شرایطی، کودک فقط یاد نمی‌گیره از واکنش‌های والدینش بترسه؛ ممکنه یاد بگیره از احساسات طبیعی خودش هم بترسه. و این یکی از پیامدهای مهم بزرگ‌شدن در محیطیه که احساسات به‌جای اینکه درک و پذیرفته بشن، مرتباً سرکوب یا تنبیه می‌شن. @UTpsychologic

 قبل از اینکه از تبعات مقدس دیدن والدین بگم لازمه این پیش فرض رو قبول کنیم که خشم یک‌هیجان طبیعیه که هر انسانی تحربش میکنه . مخصوصا زمانی که حق و نیازی از ما ضایع میشه یا آسیبی بهمون وارد میشه . اما مقدس دیدن والدین باعث میشه : ۱: به خودت حق تجربه خشم در ارتباط با والدین رو ندی . چون خشم به والدین مقدس ممنوعه. همین ممنوع بودن باعث میشه بخاطر تجربه خشمی که حق طبیعیت به عنوان یک انسانه ، احساس گناه کنی ۲: وقتی قرار باشه بخاطر تجربه خشم احساس گناه کنی ، ترجیح میدی اون خشم رو سرکوب کنی و درباره تبعات روانی خشم سرکوب شده تحقیقات مفصلی انجام شده که میتونی دربارش بخونی ۳: در ارتباطی که حق تجربه خشم و اعتراض و ابراز ناراحتی ها وجود نداره ، صمیمیت اصیل هم وجود نداره . جنس صمیمیت بین والدین و بچه ها ( اکثرا ) یک صمیمیت براومده از فرهنگه . نه یک صمیمیت اصیل و احساس امنیت روانی . نکته : منظور از تجربه خشم ، پرخاشگری نیست نکته : بسیاری از مادران هستند که بخاطر عملکردشون در نقش والد ، برای فرزندشون به اندازه کافی خوب ، امن و محترم هستند . هدف این محتوا به چالش کشیدن باوری هست که فارغ از عملکرد والد ، برچسب قدیس بودن بهشون میزنه و باعثِ اسیب به بچه ها میشه . -psytoloue- @UTpsychologic