گاهی به این فکر می‌کنم که چقدر از زندگی را پشت حصارهایی می‌گذرانیم که خودمان نساخته‌ایم، اما سال‌هاست به وجودشان عادت کرده‌ایم؛ حصارهایی از ترس، عادت، قضاوت و باورهایی که هیچ‌وقت فرصت نکردیم درباره‌شان سؤال کنیم. آن‌طرف حصار، آسمان همان‌قدر وسیع است، غروب همان‌قدر زیباست و جهان بی‌اعتنا به مرزهایی که برایش کشیده‌ایم، به راه خودش ادامه می‌دهد. شاید رهایی از جایی شروع شود که برای اولین بار، به‌جای خیره شدن به دیوارها، جرئت کنیم از شکاف میانشان به افق نگاه کنیم.

چقدر زود رفتی دانشگاه؟-انقدر