اگر قرار است در همه‌حال حق‌ به‌ جانب باشید، همان بهتر که نیایید و نمانید و نباشید! بر خود که همواره مسائل را با ترازوی عدالت اندازه می‌گیرم، نه با عقل و ادراک خویش، روا نمی‌بینم که گروهی خودخواه و منفعت‌طلب، پیرامونم باشند! مبینا ⁝ ۷ آبان ۱۴۰۵

غروبِ جمعه و گیلان و باران... من که گورِ کور خود شده‌ام، دیگر زنده به گور نیستم و حالم خوب است!

به دروازه‌های شهر سوخته می‌مانی! تنها شاهد مصیبت سهمناکی که آخرین بازماندگان را هم از بین برده... اکنون تو دیگر دروازه نیستی، موجودی نه زمینی و نه آسمانی؛ از آتشی برخاسته‌ای که تو را نسوزانده، بلعیده! از دل آتشی که خاموش گشت، تو سر بر آوردی، خانمان‌سوزتر از آتش... پیش از این محل گذر بودی و اینک، تو، گذر شده‌ای! نعش خود را که زمانی دروازه‌‌ی آدمیان بود و اکنون مردگان را به سوی ابدیت می‌راند، به دوش انداخته و به راه افتاده‌ای. نه راه را می‌دانی و نه مقصد را. می‌روی که جنازه روی زمین نماند، که بو نگیرد، بوی تعفن، تهوع، بوی لجن و کثافت، کثافت برجای‌مانده از حیات یک دروازه که آتش را بلعیده! شهر سوخته، گمان می‌برد که دروازه بازخواهد گشت و خاکستر حیات را زدوده و وظیفه را همچون گذشته‌ها بر عهده خواهد گرفت! گرچه این اندیشه دور از انتظار نیست؛ دروازه بازمی‌گردد، اما نه به عنوان یک دروازه... او ترک خدمت نکرده، خدمت را از میان برداشته است! بشر، این زاده‌ی شر را، نه زنده، مرده‌ای می‌دید که برای عبور، به تضرع روی آورده و زبان به تملق گشوده‌! مبینا ⁝ ۱ آبان ۱۴۰۵