مذاکره در برابر مقاومت؛ از توهم تا واقعیت ✍️ احسان خرسندنژاد سال‌هاست در صحنه سیاسی ایران منازعه با واشینگتن در قالب دوگانهٔ «مذاکره یا مقاومت» (یا همان دیپلماسی و میدان) به افکار عمومی قالب می‌شود که ماحصل آن چیزی جز انشقاقی عمیق بین نیروهای سیاسی اجتماعی نبوده است. از دید نگارنده نزاع اصلی اما نه بر سر انتخاب میان این دو، بلکه بر سر پیش‌فرض‌های بنیادینی است که چهار دسته با دیدگاه‌های کاملاً متضاد را در کشور شکل داده است:   دسته ۱: توهم «صلح شرافتمندانه»؛ تقلیل دشمنی وجودی به سوءتفاهم رفتاری پیش‌فرض این دسته این است که کاخ سفید با «ایران» سر جنگ ندارد، بلکه فقط با هویت و رویکرد جمهوری اسلامی مخالف است. از نظر این‌ عده با واگذاری اهرم‌های قدرت ملی و زیر تابلوی عوام‌فریبانه «صلح شرافتمندانه» ــ که همان نقاب خوش‌رنگ تسلیم است ــ می‌توان سایه جنگ را برداشت و به امارات یا عربستان بدل شد. برجام که به تعبیر رهبر شهید «خسارت محض» بود، محصول ناب همین تفکر است؛ تحویل نقد بیش از ۱۱ تن اروانیوم غنی‌شده در ازای وعده نسیه که محصول کدخداانگاری آمریکا و رعیت‌انگاری ایران بود، نه منجر به کم شدن خصومت گشت و نه اشتهای طرف مقابل را فرونشاند. 🔗 متن کامل در سایت اتاق جنگ @otaqejangmedia برای ارسال نوشته‌های خود با @ravieiran در ارتباط باشید