🟠 یک همکاری، یک تجربه؛ وقتی مسئولیت‌پذیری مدنی به شکل‌گیری شبکه کمک انجامید همه‌گیری کرونا در ایران، علاوه بر بحران سلامت، پیامدهای گسترده اجتماعی و اقتصادی به همراه داشت. در شرایطی که جامعه با یکی از فراگیرترین بحران‌های سال‌های اخیر روبه‌رو شده بود، گروهی از سازمان‌های مردم‌نهاد و تشکل‌های مدنی، با احساس مسئولیت اجتماعی و با هدف کاهش پیامدهای بحران، به‌صورت خودجوش در قالب شبکه‌ای به نام «کارگروه مهار کرونا (شبکه کمک)» گرد هم آمدند. این تجربه نشان داد که چگونه می‌توان با تکیه بر مسئولیت‌پذیری مدنی و همکاری میان تشکل‌ها، ظرفیت‌های پراکنده را برای مواجهه با یک مسئله مشترک به کار گرفت. 🔹 از احساس مسئولیت مدنی تا اقدام جمعی با آغاز همه‌گیری کرونا در اواخر سال ۱۳۹۸، نیازهای متنوعی در حوزه سلامت، معیشت، آموزش و حمایت اجتماعی پدید آمد. تشکل‌های مدنی که هرکدام در حوزه‌ای تخصص و تجربه داشتند، به این ضرورت پاسخ دادند و با کنار هم قرار دادن امکانات و ارتباطات خود، شبکه کمک را شکل دادند. این شبکه تلاش کرد مقابله با کرونا را صرفاً مسئله‌ای درمانی نبیند و ابعاد اجتماعی و اقتصادی آن را نیز مورد توجه قرار دهد. به همین دلیل، فعالیت‌های آن از حمایت مستقیم از گروه‌های آسیب‌پذیر تا آموزش عمومی، آگاهی‌بخشی و پیگیری مطالبات اجتماعی را در بر گرفت. 🔹 همکاری در عمل؛ از حمایت اجتماعی تا آموزش عمومی یکی از نخستین نتایج این همکاری، حمایت مالی از بیش از ۳۴ طرح استانی و اجرای سه برنامه ملی برای حمایت از کودکان کار، افراد دارای معلولیت در قالب طرح حاتم و کارگران روزمزد بود. همچنین کمک‌های مردمی برای حمایت از اقشار کم‌برخوردار و گروه‌های بیشتر در معرض آسیب و ابتلا به بیماری جمع‌آوری و توزیع شد. در حوزه آموزش و آگاهی‌بخشی نیز شبکه کمک با مشارکت تشکل‌ها و متخصصان، برنامه‌های متعددی را اجرا کرد. کارزارهای «چله مجازی»، «نوروز مجازی» و «چهارشنبه‌سوری مجازی» با هدف کاهش تجمعات و پیشگیری از انتقال بیماری شکل گرفتند. برگزاری آموزش‌های مجازی درباره تاب‌آوری در برابر همه‌گیری و تولید و انتشار ۳۴۳ اثر محتوایی با موضوع سلامت روان، پیشگیری از بیماری و افزایش امید اجتماعی نیز از دیگر اقدامات مشترک شبکه بود. 🔹 مطالبه‌گری؛ بخشی از مسئولیت مشترک فعالیت شبکه کمک به ارائه خدمات و حمایت مستقیم محدود نماند. این مجموعه تلاش کرد صدای جامعه مدنی و گروه‌های آسیب‌پذیر را به نهادهای تصمیم‌گیر برساند و در بهبود سیاست‌های مدیریت بحران نقش داشته باشد. در همین راستا، شبکه کمک پنج نامه و بیانیه خطاب به رئیس‌جمهور، ستاد ملی مقابله با کرونا و دیگر نهادها و مسئولان مرتبط صادر و ارسال کرد. این مطالبات موضوعاتی مانند ضرورت تقدم پیشگیری بر درمان، تقویت نقش کارشناسان سلامت در تصمیم‌گیری‌ها، مخالفت با بازگشایی‌های غیرکارشناسی مدارس و دانشگاه‌ها و سفرهای نوروزی، شفافیت در تأمین و توزیع واکسن و حمایت معیشتی از اقشار آسیب‌پذیر را در بر می‌گرفت. شبکه همچنین با نقد دوگانه‌سازی‌هایی مانند «سلامت در برابر معیشت»، بر ضرورت توجه هم‌زمان به سلامت مردم، تأمین نیازهای اقتصادی و ایجاد زیرساخت‌های لازم برای آموزش و اشتغال غیرحضوری تأکید داشت. این رویکرد نشان داد که تشکل‌های مدنی می‌توانند علاوه بر اقدامات اجرایی و حمایتی، در زمینه طرح مطالبات عمومی، هشدار درباره پیامدهای تصمیمات و اثرگذاری بر سیاست‌های مدیریت بحران نیز نقش‌آفرین باشند. 🔹 از همکاری خودجوش تا جلب اعتماد نهادهای دولتی گسترش فعالیت‌ها و توان اجرایی شبکه کمک، زمینه تعامل مؤثرتر آن با نهادهای رسمی را فراهم کرد. در خرداد ۱۳۹۹، دیدار اعضای شورای راهبردی شبکه با علیرضا زالی، فرمانده ستاد مقابله با کرونا در تهران، نقطه عطفی در ارتباط تشکل‌های مدنی با ساختار مدیریت بحران بود. در ادامه، با استقبال ستاد مقابله با کرونا از ظرفیت‌های شبکه، همکاری‌هایی با وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و وزارت بهداشت در زمینه مهار بیماری و کاهش آسیب‌های اجتماعی و معیشتی شکل گرفت. یکی از مهم‌ترین جلوه‌های این اعتماد، واگذاری مسئولیت توزیع بخشی از کمک‌های بهداشتی سازمان ملل متحد (یونیسف) به شبکه کمک با هماهنگی دولت وقت بود. این همکاری که با اعتماد دولت به ظرفیت اجرایی تشکل‌های عضو شکل گرفت، نشان داد سازمان‌های مردم‌نهاد می‌توانند علاوه بر شناسایی نیازهای جامعه و بسیج کمک‌های مردمی، در اجرای برنامه‌های حمایتی در مقیاس ملی نیز نقش مؤثری داشته باشند. 🔹 چه چیزی به همکاری کمک کرد و چه موانعی وجود داشت؟ مهم‌ترین عامل شکل‌گیری و تداوم این همکاری، احساس مسئولیت مشترک در برابر یک بحران فراگیر بود. خودجوش بودن شکل‌گیری شبکه، وجود هدفی روشن و مشترک، تنوع تخصص و تجربه تشکل‌های عضو و امکان استفاده از ظرفیت‌های یکدیگر، به پیشبرد اقدامات کمک کرد. ماهیت ملی، اجتماعی و فراجناحی مسئله کرونا نیز زمینه مناسبی برای همکاری فراهم آورد. مقابله با همه‌گیری، موضوعی مشترک و فراتر از تفاوت‌های تشکیلاتی و گرایش‌های سیاسی بود و همین ویژگی امکان همراهی سازمان‌های مختلف را افزایش داد. البته این همکاری با دشواری‌هایی نیز همراه بود. نبود سازوکارهای تثبیت‌شده برای مشارکت تشکل‌های مدنی در مدیریت بحران، نگاه بوروکراتیک و گاه امنیتی برخی نهادهای رسمی، تعدد مراکز تصمیم‌گیری و ناهماهنگی در سیاست‌ها از جمله موانع پیش‌رو بودند. محدودیت زیرساخت‌های ارتباطی و دیجیتال نیز اجرای بخشی از برنامه‌های آموزشی و حمایتی غیرحضوری را دشوار می‌کرد. با وجود این مشکلات، استمرار گفت‌وگو، پیگیری مطالبات و اثبات توان اجرایی تشکل‌ها در میدان عمل، به گسترش اعتماد میان شبکه کمک و نهادهای دولتی انجامید. 🔹 یک تجربه از ظرفیت همکاری مدنی مهم‌ترین دستاورد شبکه کمک را می‌توان ایجاد اعتماد و شکل‌گیری همکاری میان سازمان‌های مردم‌نهاد و دولت دانست. مسئله کرونا به دلیل ماهیت ملی، اجتماعی و فراجناحی خود، فرصتی فراهم کرد تا تشکل‌های مدنی با احساس مسئولیت وارد میدان شوند و مسئولان نیز به ظرفیت و توان اجرایی آن‌ها اعتماد کنند. نتایج این اعتماد در حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر، اجرای برنامه‌های آموزشی، توزیع کمک‌های بین‌المللی و پیگیری مطالبات عمومی نمود پیدا کرد. تجربه شبکه کمک نشان داد که همکاری میان تشکل‌های مدنی، زمانی که بر پایه یک مسئله واقعی، هدف مشترک و مسئولیت‌پذیری اجتماعی شکل بگیرد، می‌تواند از اقدامات پراکنده فراتر برود و به نیرویی مؤثر برای حل مسائل جامعه تبدیل شود. اعتماد متقابل میان جامعه مدنی و دولت، هم‌افزایی ظرفیت‌های تشکل‌ها و به‌رسمیت‌شناختن نقش آن‌ها در حل مسائل عمومی، از مهم‌ترین درس‌های این تجربه برای مواجهه با بحران‌های اجتماعی آینده است. @KomakNetwork

حکایت «ما» شدن در بحران 🔹نگاهی به سه تجربه میدانی از احیای تالاب کمجان، توسعه محلی در بلوچستان و مشارکت اجتماعی در محله سیروس تهران 🔸گزارش پیام ما از نشست رحمان را از این لینک بخوانید. وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

بخش دوم از یادداشت 👇 https://t.me/Sopskf/8625 ... ونیز همگرایی ها و هموندی های جمع خیرین سلامت ( ویژه سرمایه گذارن ساختمان دیالیز)، خیرین مدرسه ساز، تدبیر کنندگان جشنواره ترێ ڕەشە و بێلندانا، تدبیر جمعی اداره تریبون مساجد شیوه برایمه، ماراغان و بیوران و تریبون های نماز جمعه و جماعت، کمپین های امداد زلزله کرمانشاه، سیل گلستان، زلزله خوی، حادثه شنگال، کوبانی و ... همچنین تجارب کمپین ملی مهربانی های کوچک، شبکه فعالان مدنی، فرهیختگان دانشگاهی، تریبون همدلی، بنیاد توسعه صلح و مهربانی، پُل ارتباطی، همایش های سالانه کوهنوردی و نیز انسجام شهروندی در سالگردهای هفتم تیر، هیٲت های اعزامی به حلبچه، بلوطبانان پا به رکاب و نیز انجمن های ادبی، هنری و موسیقایی، سەردەم، بانوان سبز، خیریه نوای رحمت، شارو و.. اخیر نیز شورای توسعه شهرستان، و اینک با این رویداد مبارک و افتخار کسب سکوی اول استانی و صعود به لیگ کشوری در یک ورزش گروهی محبوب، قدم های همپذیری و همکنشی راهبرانه را با استراتژی های توسعه ای شهرستان، همنوا کرده و به لطف اهالی هنر و موسیقی، متولیان اهل فهم و دلسوز و جسور، شهروندان حامی و همراه، راه های نرفته و ناگفته های در گلومانده سردشت و عُمری تجربه تلخ واگرایی تحمیلی و پس روی غامضانه را عبور کرده و با درک این درس تاریخی پسا آن لحظات ناب پایان سوت بازی آگرین- سینگان در اشنویه و ثانیه های مانده تا نواختن سوت پایان بازی روناهی - گوک تپه در ارومیه، فصلی نو از همگرایی، همکاری و هموندی را بیاغازیم و در تقویت بنیه های کارجمعی و ورزش های گروهی که تسهیلگر دستیابی به سلامت جمعی و خاصه نسل جوان و نوجوان و صدالبته تحکیم بخش ستون های صلح پایدار شهراند، همت گماریم.. بی شک، نوع واکنش کادرفنی، سرپرست و حامیان باشگاه فرهنگی، ورزشی آگرین و مدیریت ورزش شهرستان به این توفیق و مدیریت راهبرانه هیجانات پسا آن فصل تاریخ ساز، می تواند فرصت گره گشایی آسیب های دامنگیر روزگاران در باب ترس از کار جمعی و شکست های گذشته را روانسازی کند. استفاده از تیم مشاوران علمی در تخصص های گونه گون روان شناسی، رهبری و مدیریت، حقوق، ارتباطات و رسانه، گردشگری و ادبیات و زبان شناسی و.. در کنار استفاده از تجارب پیشکسوتان این ورزش و اهالی فن و هنر تدبیرِ اداره باشگاه های ورزشی و تیم های بزرگ و نیز جذب خیرین بزرگوار و منابع رها در سرفصل های بودجه اداری، جلب حمایت متولیان روز شهری و پرهیز از کاربست واژگان به ظاهر مثبت تیم مردمی، دولتی و... با پیش شرط هدایت خیل هواداران باشگاه و عام تر هواداران ورزش و تدبیر میزبانی های بزرگ، از این فرصت دیپلماسی ارزنده ورزش برای صلح و افتخار عنوان سفیران صلح سردشت برای فصل رقابت ها در لیگ کشوری، اهتمام وافر معمول و مبذول دارند.. صدالبته مسئولیت صاحب این قلم و جمع فرهیختگان دانشگاهی و شورای توسعه نیز در بذل تخصص، نذر زمان و جلب منابع ممکن نیز فراموش شدنی نیست و امید که همگی، همگراتر از دیروز و پریروزها، ظاهر شده، همدلانه تر در خدمت توسعه پایدار سردشت و ارتقای جایگاه و منزلت شهر صلح و مهربانی،گام برداریم .. حقا که، دیپلماسی ورزشی با محوریت صلح مثبت، فرصت گردشگری صلح و توسعه پایدار شهر را پسا سالها رکود و نابرخوردای نوید می دهد.. آگرینی ها، افتخار سفیری صلح تان مبارک ... آستین باید بالازد که توفیق حق رفیق راه خواهد بود... "آزاد شو از بند خویش، زنجیر را باور نکن اکنون زمان زندگی ست، تاخیر را باور نکن حرف از هیاهو کم بزن، از آشتی ها دم بزن از دشمنی پرهیز کن، شمشیر را باور نکـن خود را ضعیف و کم ندان، تنها در این عالم ندان تو شــاهکار خلقتی، تحـقیر را باور نکن بر روی بوم زندگی، هر چیز می خواهی بکش زیبا و زشتش پای توست، تقـدیر را باور نکـن تصویر اگر زیبا نبود، نقاش خوبی نیستی از نو دوباره رســم کن، تصویر را باور نکن خالق تو را شاد آفرید، آزاد آزاد آفرید پرواز کـن تا آرزو، زنجیر را باور نکن" ✍رئوف آذری پژوهشگر گردشگری و کنشگر صلح @sopskf