کشیدم پای در دامن، مگر مجموع خواهم شد کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم!

برای هشیارانه حرف‌زدن، برای دقیق دیدن و دقیق‌تر نوشتن، برای پل‌ساختن از زبان و نه رمز ساختن، بیش از اندازه پراکنده و کلافه و بی‌درکجام. دوسه‌درصد بخوام صادق‌تر باشم، اینو هم می‌دونم که هنوز وقت گفتن نیست. زمانه جوری در چرخشه که هر تیری خطا می‌ره و بیش از هرچیز باید از زیاده‌گویی حذر کرد. من هم زیاد نمی‌گم. حتی کمتر از همیشه حرف می‌زنم و بیشتر از همیشه تماشا می‌کنم. امشب هم به رسم سالها و شب‌های آسوده‌تر، گوش شنوا و چشم تماشاگرم برای شماست. اگر حرف و حوصله داشتید؛ https://t.me/BiChatBot?start=sc-30c828f898