متاسفانه آدم همیشه به همون سرعتی که از یه زندگی خارج می‌شه، از عادت‌های اون زندگی خارج نمی‌شه. ما کم‌کم از هم دور شدیم؛ فاصله، بی‌صدا بین ما رشد می‌کرد. تا یه روز که به خودمون اومدیم و دیدیم دیگه هیچ مسیر مستقیمی بین ما نمونده. فاصله‌ای که هیچ مسافتی نمی‌تونست اندازه‌ش رو توضیح بده؛ انگار جغرافیای جهان برای توصیفش کافی نبود.

تنها شباهت بین من و تو اینه که جفتمون نمی‌دونیم تو کی هستی. من حداقل وانمود نمی‌کنم فهمیدم خودم کی‌ام. تو اما هر چند وقت یه‌بار یه صورت جدید به خودت می‌گیری؛ یه لحن جدید، یه اخلاق جدید، یه زخم جدید. انگار هر نسخه‌ای از تو فقط تا وقتی واقعیه که یکی تماشاش کنه.