چامه _ سپید: دریا که مرد  قایق دلش شکست  موج اشکی برایش نماند  ماهی آرامِ بی‌صدا  فریاد زد  کجا باید زیستن  وقتی که دریا مرده است  وقتی که لبخندی از لک‌لک‌ها نمی‌بینیم  وقتی که موجی نیست  تا اینکه صدف‌ها بر روی آن برقصند  اما هنوز در عمق  دریا نفسِ آب می‌جوشد  ستاره‌ای از دلِ شب  به ساحل چشمک می‌زند  و بادِ نرم می‌گوید:  دریا دوباره زنده می‌شود  اگر فقط یک قطره اشکِ امید ببارد. #محمدرضاافچنگی ( م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید در شبی که همه‌جا سکوت فریاد می‌کند، خاموشی، حنجره می‌دَرَد و سایه‌ها روشن‌تر از آفتاب بر دیوارهای تاریک می‌رقصند. ماه، در آسمانِ بی‌ستاره غروب می‌کند و شب از روشناییِ خویش به وحشت می‌افتد. پنجره‌ها بسته‌اند، اما باد از دیوارهای نامرئی عبور می‌کند. ومن، در ازدحامِ تنهایی، تنها نیستم؛ کسی در من نشسته است که هرگز نیامده، و صدایی در سینه‌ام مرا به سکوت فرامی‌خواند با فریادی که هیچ‌کس نمی‌شنود. آه... چه تلخ است این شیرینیِ نبودن؛ وقتی همه‌چیز هست و هیچ‌چیز نیست و من درست در لحظه‌ای که زنده‌ام، مرگ را نفس می‌کشم. #محمدرضاافچنگی (  م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید من زنده‌ترین مردهٔ این شهرم؛ با قلبی که می‌تپد برای مرگی که هنوز اتفاق نیفتاده است. #محمدرضاافچنگی ( م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید اسب‌ها، یله در پهنهٔ صحرا رمه‌ها، سرگشته و بی‌چوپان گله‌ها، در چراگاه‌های بی‌علف سگ‌ها، در پیِ رفاقت با گرگ‌ها و شغال‌ها، دندان بر گلوی شیرها این چه سکانسی از زندگی‌ست که جنگل نیز  بی‌پناه در چنگالِ بی‌قانونی و حقیقت، با گلویی خونین در انتظارِ فریادی که از راه برسد #محمدرضاافچنگی ( م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید در دلِ هر شعرِ من، آرام می‌آیی، آرام و بی‌صدا، چون رؤیایی گذرا... و من می‌مانم با واژه‌هایی آعشته به عطرِ تو، با سطرهایی در حسرتِ نبودنت، با شب‌هایی بی‌چراغ و دلی همچنان چشم‌به‌راهِ قدم‌هایت. ویک بغل  دلتنگی؛ واشفتگی ومثلِ نسیمی در حوالیِ رؤیا، #محمدرضاافچنگی (م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید تا که می‌خندی، جهان برای من گلستان می‌ شود و اقاقی‌های خستهٔ کوچه‌های دلتنگی با بوی باران مست می‌ رقصند وتمام درخت‌های خشک خیالم به یک اشاره سبز می‌ شوند وقتی  که صدای خنده‌ات به گوش می‌رسد پنجره‌های بستهٔ دل یکی‌یکی به روی نور لبخند می زنند و من در این هوای روشن به آفتاب اعتماد می‌کنم. #محمدرضاافچنگی (م.الف.سکوت ) #چامه_ی_سپید