#حواشی_رویدادها درباره‌ی پیوستگی ساختاری اعدام‌ و‌ انکار تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک ۱۷ آبان ۱۴۰۵ ------------------------- مرور دو خبر: به‌ گزارش خبرگزاری میزان، وابسته به قوه‌ی قضائیه‌‌ی ایران، حکم اعدام حسن دیوبند، حمید کاظمی و رضا زنگنه، سه نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج، صبح یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵ اجرا شد. به‌گزارش این رسانه‌ی دولتی، این سه نفر به اتهام «همکاری عملیاتی با اسرائیل و آمریکا و مشارکت مسلحانه در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، از جمله تخریب و آتش زدن اماکن عمومی و تاسیسات برق، به اعدام و مصادره اموال» به اعدام محکوم شده بودند و ... و اموال آنها نیز در حال مصادره است. یک روز پیش‌تر، در ۱۶ آبان ۱۴۰۵، قوه‌‌‌ی قضائیه گزارش مای ساتو (گزارشگر ویژه‌ی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران) درباره‌ی وضعیت حقوق بشر در ایران را «مغرضانه‌» خواند. معاون امور بین‌الملل قوه‌‌ی قضائیه و دبیر «ستاد حقوق بشر» این نهاد، گزارش اخیر مای ساتو را «غیرمستند، جانبدارانه و سیاسی» توصیف کرده است. --------------- تحلیل: برای فهم تناقضات فاجعه‌باری که سپهر سیاست یا سپهر مرگ و زندگی در ایران‌ کنونی را رقم می‌زنند حتی نیازی نداریم تحقیقات مفصلی انجام دهیم؛ چون متاسفانه ابعاد مساله به‌طرز موحشی بزرگ و‌ - به‌همین نسبت - عیان‌ است. کافی‌ست سرتیتر خبرهای یک خبرگزاری دولتی را در دو روز متوالی (گاهی تنها در یک روز) دنبال کنیم تا ببینیم که چگونه خود دولت عمق این تناقضات را با تیتر درشت اعلام می‌کند. البته نباید تصور کنیم که در چنین مواردی اشتباهی از سر خطای انسانی یا چیزی مثل تداخل ناخواسته‌ی اطلاعات علنی و غیرعلنی رخ داده است. به‌عکس، این انکار حاکمانه‌ی حقیقتْ خود رهیافتی استراتژیک در رویه‌های حکمرانی امروز است؛ رهیافتی که از یک‌سو، در امتداد راهبرد «جنگ اطلاعات»، خصوصا در مصاف با «دشمنان خارجی»، برای فضاسازی در سپهرهای جهانی (و البته داخلی) دنبال می‌شود؛ و از سوی دیگر، با نمایش آمرانه‌ی توان دولت برای انکار و بازتعریف «حقیقت»، توان و فاعلیت ستمدیدگان در فهم و بازسازی حقیقتِ مناسبات ستم را به سُخره می‌گیرد. در اینجا تفاوت چندانی میان سازوکارهای بازنمایی‌ دولت ترامپ با دولت نتانیاهو و دولت خامنه‌ایِ غایب نیست. در خصوص دولت ایران، تا جایی که موضوع قتل‌های دولتی ازطریق «اعدام‌های قانونی» در میان است، مساله صرفا ارعاب توده‌ی وسیع گرسنگان/ناراضیان/مخالفان از طریق نمایش اقتدار قساوت‌بار دولتی نیست. بلکه وجه دیگری از این ارعاب معطوف است به تحقیر و انکار و تخریب قوه‌ی فهم و ادراک ستمدیدگان؛ زهری معرفتی که‌ مستمرا تولید و تکثیر می‌شود. در واقع، اعدام روزانه‌ی زندانیان در ایران و افزایش اعدام زندانیان سیاسی (معترضان/مخالفان نظام سیاسی مسلط) نمی‌توانست به‌تنهایی نتایج مطلوب حاکمان جمهوری اسلامی را تامین کند، اگر شیوه‌ی بازنمایی دولتی اعدام‌ها این وجه ارعاب را نیز پوشش نمی‌داد. می‌توان پرسید تمهید این وقاحت بر کدام بستر تاریخی ممکن شده است؟ به‌باور ما، پاسخ را باید در دگردیسی مناسبات امپریالیستی (متاثر از تشدید بحران‌های جهانی سرمایه‌داری) جستجو‌ کرد. به‌موازات تشدید بحران‌های فراگیر، یک پیامد بارز این دگردیسی، تشدید ستیزهای امپریالیستی و مخاصمات بینادولتی بر پایه‌ی قطب‌بندی خیر و شری است. حال آنکه در گستره‌ی بازیگران این میدانْ چیزی جز دولت‌های شر قابل‌مشاهده نیست (فارغ از این گزاره‌ی عام که دولت فی‌نفسه شر است). اما فرآیندی که رخ می‌دهد از این قرار است: در زمانه‌‌ای که پیشبرد مناسبات امپریالیستی هر چه بیشتر در قالب مخاصمه‌ی دولت‌های شر تجلی می‌یابد، تقلیل انحصاری پهنه‌ی سیاست به مخاصمه‌ی اشرار و اسطوره‌پردازی حول این مخاصمه (از هر طرف)، در عمل و نهایتا نفس شرارت را توجیه، و وقاحت را عادی‌سازی می‌کند. دولت ایران می‌‌تواند جنایت‌هایش را - به صرف ماهیت شر حریفان خارجی‌اش - انکار و توجیه کند. در این مسیر، نه‌فقط اعمال سلطه با خشونت‌های وسیع‌تر نظامی همراه است، بلکه گسترش این خشونت‌ها به‌سان بخشی از یک رسالت جهانی (یا الهیاتی) تقدیس می‌شوند. در نتیجه، بدیلی ورای نظم ضدانسانی مسلط با سهولت بیشتری انکار می‌شود یا هرچه بیشتر باورناپذیر جلوه می‌کند. پیامدهای حاد این وضعیت جهانی را می‌توان در سودان، فلسطین، افغانستان، ایران و بسیاری از نقاط دیگر رصد کرد. پیامد کنونی همین وضعیت در فضای ایران‌ آن است که دولت ایران به‌سهولت قادر شده است برای تمدید بساط قدرت-ثروت‌ حاکمان، زندگی‌ها را به گروگان بگیرد. به‌بیان مختصر، تشدید درهم‌تنیدگی‌ها و همسازی‌ها مناسبات امپریالیستی و استبدادی در زمانه‌ی ما بسط حکمرانی شر بر پایه‌ی مرگ‌سیاست را در ایران ممکن کرده است. --- #نه_به_اعدام #پیکار_برای_زندگی #خویشاوندی_استبداد_امپریالیسم --- @kdialectic

یک روز پیش‌تر، قوه‌س قضائیه گزارش مای ساتو درباره‌ی وضعیت حقوق بشر در ایران را «مغرضانه‌» خواند. معاون امور بین‌الملل قوه‌ی قضائیه و «دبیر ستاد حقوق بشر این قوه»، گزارش اخیر مای ساتو، گزارشگر ویژه‌ی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران، را «غیرمستند، جانبدارانه و سیاسی» توصیف کرده است.

در چنین روزی ۱۶ آبان‌ماه ۱۴۰۰، مرضیه طاهریان کارگر ۲۱ ساله‌ی کارخانه‌ی نساجی کویر سمنان بر اثر گیرکردن مقنعه‌‌‌اش در دستگاه و آسیب به سرش جان باخت. خبرگزاری‌های رسمی، علت مرگ مرضیه طاهریان را "بی‌احتیاطی" خودش اعلام کردند! اما سپس مشخص شد که علت اصلی ناامنی محیط کار و حجاب اجباری بوده است.  هوای کارخانه‌ی نساجی برای حفظ کیفیت الیاف همیشه باید در فضای بسته، گرم و شرجی نگهداری شود. این امر استفاده از مانتو و شلوار و مقنعه را حتا برای راه رفتن نیز ناممکن می‌کند. افزون براینکه کار با ماشین‌الات صنعتی نساجی اجازه‌ی نشستن را به کارگران نمی‌دهد. این یعنی کارگرهای کارخانه‌ی نساجی کویر سمنان که بیشترشان نیز زن هستند و در شیفت‌های ۱۲ ساعته مشغول به کار هستند تا آخر‌های ساعت کاری به شدت خسته می‌شوند و ایمنی کار را برای کارگران به شدت کاهش می‌دهد. شمار بالای آسیب ناشی از نبود ایمنی در محیط کار در کشور ایران زیر سلطه‌ی حکومت جمهوری اسلامی در حالی‌ است که بسیاری از کارفرمایان به دلیل کم‌کردن هزینه‌ها و کسب سود بیشتر، از تهیه‌ی وسایل و امکانات حفاظتی و ایمنی در محیط کار خودداری می‌کنند. دولت نیز از مسئولیت نظارت و اعمال حداقل‌های ایمنی بر شرکت‌ها امتناع می‌ورزد، چراکه بیشتر کارفرمایان انگل‌زاده‌‌ی سردمداران یا عوامل رانت‌خوار حاکمیت هستند. برای مرضیه طاهریان، نقص فنی دستگاه‌ها باعث می‌شد که به صورت پیوسته در میان دو ریل خط تولید در حال دویدن باشد و اگر قسمت وضعیت اضطراری دستگاه‌ها سالم بود و درست عمل می‌کرد، دستگاه به صورت خودکار خاموش می‌شد و از مرگ مرضیه طاهریان جلوگیری می‌شد. ننگ تاریخ بر این حکومت که جنایت‌های جمهوری اسلامی در ایران، پایان ندارد! سرنگون باد حکومت جمهوری اسلامی پیروزباد جنبش "زن، زندگی، آزادی" زندانی سیاسی آزاد باید گردد! https://t.me/schabname/15154