6. Sirli Oyna Tosh qotgan ko‘chalarni tinmasdan kezdim, Oyoqdan qon sizdi, pishqirdi bo‘ron. Men bugun o‘zimning qadrimni sezdim, Izlash jazosiga mahkumman, tamom! Ey shahar! Baqirma, ovozingni o‘chir, Bo‘g‘zimda g‘alayon, ichimda urush. Ruhimni yirtilgan qog‘ozga ko‘chir, Menga og‘ir kelar jim qarab turish! Qarshimda qad soldi o‘sha sovuq zot, Sirli Oyna boqar, kipriklari muz. Uning tub-tubida hayqirar hayot, Sirtida esa gung, sarg‘aygan bir kuz. Usmon yongan o‘tda yonaman men ham, Zanjirlar tars ketsin, sinsin bu qafas! Oyna pichirlaydi: "Tugadi bu dard, Sen quyosh istading — shamolni emas!" Rauf yig‘lagan o‘sha g‘amgin tunda, Aksimga tikilib so‘rayman javob. Men kimni yo‘qotdim, kecha yo kunda? Nahotki borlig‘im — eng katta azob?! Qurisin bu sarob, yo‘qolsin soya, Mushtimni uraman — chil-chil bo‘lar sir. Vayrona aksimdan boshlanar g‘oya, Zulmat bag‘ridan so‘ng uyg‘onadi sher! MAVHUM | Ismoilbek Rustambekov Nazarbek, 12 oktyabr 2026 yil