ایشالله دیگ وسواس نمیگیرم

آنقدر خیالِ تو را میبافتم و همچون لباسی تن میزدم و با این تنش می‌زیستم تا که شبی با تنی در آغوش گرفته شده خاموش شوم و به خواب ابدی روم. میپرسید: چرا این خیال، هرگز به قامت تن من نمیرسید؟ خِرَدم به یغما میرود. که آنقدر در هزارتوی تو گم گشتم، که گمانم میرود پیچ در پیچ بودن موهایت به گرد پای بن بست‌هایش نرسد. میگفت: "از خویشتنم زِ گردو غبار دوری دگر نه من مانده‌ام و نه خاکستری زِ سوختن برای تو تنها مقداری دودی در هوا که همراه باد هرکجا که با خود میبُرد، بِرَوَد." همانند جسمی بی‌جان و شناور بر سطح رودخانه همانند آهویی گیر افتاده، مابین آرواره‌های ببری بی‌خانه همانند معشوقی گرفتار زیر پیکر ارازل یک میخانه همانند من و سقوطی از ارتفاع بی پایان دو جفت گوی سیاهت همانند تو و تصویر آهوی تکه پاره‌ شده‌‌ی من ... همانند کبوتر بال شکسته‌ی بی لانه ... شاید این شکل دیگری از رفتن بود. نه، دیگر آن‌کس که گمان میبردم نبودم ... بودم...؟! گمان کنم گمان‌هایم هنوز هم اشتباهند یا که به مراتب در آخر هر مسیر به بی راهه میرفتند گمانِ خیال تو یک لباس از جنس سراب است که سوراخ‌هایش حتی با زُمُخت‌ترین پینه‌های این دست‌ها دوخته نمی‌شود. خیال تو هرگز به تن من نمی‌ارزید هرگز به قامت من ننشست حتی اگر آن را چون سفالی بر تنم بسرایم، سپس... درون آن زنده زنده دفن شوم. شاید که آن‌گاه اندازه می‌شد ... شاید که آن‌گاه شاخه گلی از خیال تو بر تن من می‌رویید. من هیچ یک از این سراب‌ها را نمیخواستم. چرا تشنگی مرا عذاب میدهد؟ گمان کنم روزی درون سرابی غرق شده‌ام و این گمان، گمان ناچیز و در عین حال پوچ من است که هنوز هم می‌پندارد، در این هزارتوی پر از بن‌بست که هیچکدام سر‌انجامش به تو نمیرسد، این فلج مضحک، کماکان... به دنبال رد آشنایی از تو میگردد.

آنقدر خیالِ تو را میبافتم و همچون لباسی تن میزدم و با این تنش می‌زیستم تا که شبی با تنی در آغوش گرفته شده خاموش شوم و به خواب ابدی روم. میپرسید: چرا این خیال، هرگز به قامت تن من نمیرسید؟ خِرَدم به یغما میرود. که آنقدر در هزارتوی تو گم گشتم، که گمانم میرود پیچ در پیچ بودن موهایت به گرد پای بن بست‌هایش نرسد. میگفت: "از خویشتنم زِ گردو غبار دوری دگر نه من مانده‌ام و نه خاکستری زِ سوختن برای تو تنها مقداری دودی در هوا که همراه باد هرکجا که با خود میبُرد، بِرَوَد." همانند جسمی بی‌جان و شناور بر سطح رودخانه همانند آهویی گیر افتاده، مابین آرواره‌های ببری بی‌خانه همانند معشوقی گرفتار زیر پیکر ارازل یک میخانه همانند من و سقوطی از ارتفاع بی پایان دو جفت گوی سیاهت همانند تو و تصویر آهوی تکه پاره‌ شده‌‌ی من ... همانند کبوتر بال شکسته‌ی بی لانه ... شاید این شکل دیگری از رفتن بود. نه، دیگر آن‌کس که گمان میبردم نبودم ... بودم...؟! گمان کنم گمان‌هایم هنوز هم اشتباهند یا که به مراتب در آخر هر مسیر به بی راهه میرفتند گمانِ خیال تو یک لباس از جنس سراب است که سوراخ‌هایش حتی با زُمُخت‌ترین پینه‌های این دست‌ها دوخته نمی‌شود. خیال تو هرگز به تن من نمی‌ارزید هرگز به قامت من ننشست حتی اگر آن را چون سفالی بر تنم بسرایم، سپس... درون آن زنده زنده دفن شوم. شاید که آن‌گاه اندازه می‌شد ... شاید که آن‌گاه شاخه گلی از خیال تو بر تن من می‌رویید. من هیچ یک از این سراب‌ها را نمیخواستم. چرا تشنگی مرا عذاب میدهد؟ گمان کنم روزی درون سرابی غرق شده‌ام و این گمان، گمان ناچیز و در عین حال پوچ من است که هنوز هم می‌پندارد، در این هزارتوی پر از بن‌بست که هیچکدام سر‌انجامش به تو نمیرسد، این فلج مضحک، کماکان... به دنبال رد آشنایی از تو میگردد.