@reechanel

امروز جلوی همه به یکی از پرسنل بخش گفتم: لطفا باهامون نیا ویزیت، میبینمت روزم خراب میشه خانم فلانی! و اوشون هم رفته به سوپروایزر گزارش داده و الی اخر! و بقیه گفتن شما خیلی مودب و باشعور بودی خانم دکتر، این رفتار پسندیده نبوده در بدو ورودتون و کلی نصیحت بزرگ و کوچک! واقعیت، چیزی که در تمام این سال ها در کنار تمام چیزهای خوبی که باید، یاد گرفتم این بوده که جواب هر کسی رو باید درخور و متناسب با خودش داد، چون سکوت کردن دیگه خیلی وقته که جوابگو نیست... حالا چی شد که این رو گفتم؟ اگر بچه های اینترن مون اشتباهی میکردن یا از روی خستگی کشیک ، کاری رو یادشون میرفت که انجام بدن، این موضوع رو بلند بلند و جلوی همه بیمارها و همراه بیمارهای تو اتاق بازگو میکرد و تمام سعی اش رو میکرد تا استاد ما، با ما دعوا کنه یا توبیخ مون کنه‌؛ گرچه استاد ما باشخصیت تر از این حرف ها بود که این کار رو انجام بده و دم به تله ی این زن بده! و من واقعا خرسندم از این کاری که امروز انجام دادم!

این چند روز که میرم تو بخش ها یا بهم زنگ میزنن، سر اینکه به نظرشون میاد من کم سن و سال باشم، خیلی وقت ها من رو با اینترن ها (دانشجوهای پزشکی) اشتباه میگیرن؛ و بعد که متوجه میشن من رزیدنت هستم، عذرخواهی میکنن و افعالی که به کار میبرن، از دوم شخص مفرد به دوم شخص جمع تبدیل میشه و ادبیاتشون حالت محترمانه تری پیدا میکنه! امروز که یه نفرشون عذرخواهی کرد ازم، بهش گفتم: یعنی اگر من اینترن و سال پایین تر بودم لایق احترام نبودم؟! خیلی منزجر کننده است که صرفا به خاطر مقام و مرتبه ی آدم ها، تو میزان احترام گذاشتن شون به افراد، درجه بندی قائل میشن! نه انگار که ما جفتمون آدمیم و احساسات و شخصیت خودمون رو داریم.