میبینم که هممون یکی و داریم که خودش و کاراش تو باسن‌مون نرفته. تبریک میگم.

نه اصن هر چی بگم اندازه‌ی «د آخه کص‌کش» منظور رو نمی‌رسونه!

جفتمون خوب می‌دونیم که من چه‌جور آدمی هستم، اما خب اگر از من هیولا نسازه پشیمونی ناشی از حرفای آخرش یقه‌شو ول نمی‌کنه. اون‌قدر هم انسان بزرگی نیست که بپذیره خراب کرده. پس من باید آدم بده‌ی داستان بشم تا به‌جای خودش، من‌و نبخشه؛ نبخشیدن من بهش حس قدرت می‌ده، اما نبخشیدن خودش عذابیه که جونش‌و ذره ذره از بدنش بیرون می‌کشه. برای زنده موندنش، ویلن بودن من حیاتیه! Then I’ll wear the title proudly!