من تورا به هرجا که رسیدم فریاد زدم تو چطور به روی خودت نیاوردی مرا

بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که در این دنیا چه می کنم . گاهی حتی فراموش می‌کنم چطور قدم بردارم، چطور لبخند بزنم و چطور زندگی کنم. موسیقی بارها و بارها در گوشم تکرار می‌شود، بی‌آنکه متوجه گذر زمان باشم. می‌شنومشان، اما انگار ذهنم هیچ‌چیز دریافت نمی‌کند. انگار در خلأیی میان افکارم غرق شده‌ام؛ جایی دور از این جهان، دور از هر آنچه مرا به خود می‌خواند. و ناگهان به خودم می‌آیم و آن خیالِ دور، پر کشیده و رفته است. و من مانده‌ام؛ با تمام آنچه درونم می‌گذرد، با تمام ندانستن‌هایم. فقط من مانده‌ام. من.