"У адн жаннатидир. Унга кирганларида остидан анҳорлар оқиб турар, улар учун у ерда истаган нарсалари бор. Аллоҳ тақводорларни ана шундай мукофотлар. Фаришталар уларнинг жонларини пок ҳолларида ола туриб :
«Сизларга салом бўлсин. Қилиб юрган ишларингиз туфайли жаннатга киринг», - дерлар".
(Наҳл сураси, 31-32-оятлар).
Тафсир :
Ҳа, ўлим фаришталари ҳам тақводорлар билан гўзал муомалада бўладилар. Уларнинг жонларини олишда мулойимлик билан, пок ҳолларида салом бериб туриб, жаннатга киришларини айтиб башорат берадилар.
Каҳф сурасида зикр этилган боғларнинг соҳиби ҳақидаги қиссани ўқиб ўтириб ҳаёлимда: бу киши қандай ширк амал қилди экан, ахир қиссада бирорта бут ёки санам ҳақида ҳеч нарса дейилмаганку? - деган савол туғилди. Дарвоқе, бу киши серҳосил боғу-роғига мағрурланиб кетган эди. Натижада, Аллоҳ таоло унинг боғига офат юбориб боғидан асар ҳам қолмади. Шунда у:
“(Эй, Муҳаммад!) Ҳавойи нафсини ўзига “илоҳ” қилиб олган ва Аллоҳ уни (азалдан гумроҳ бўлишини) билган ҳолда адаштириб, қулоқ ва қалбини муҳрлаб, кўзига парда тортиб қўйган кимсани кўрдингизми? Бас, уни Аллоҳ (адаштиргани)дан сўнг ким ҳидоят қила олур?! Ахир, (бундан) эслатма олмайсизларми?!”
(Жосия сураси, 23-оят).
Демак, у кишининг бут-санами ҳавои нафси эди. Демак, ширк келтириш учун албатта бут-санамга сиғиниш шарт эмас экан. Балки, кишининг қалби Аллоҳдан холи бўлиб, дунё ҳою ҳавасига тўла бўлса, фақат дунёсини ўйлаб, охиратини унутса, дунёда ҳудди ўрмондаги вахший ҳайвондек фақат қорнини тўйғазиш ғами билан яшайдиган бўлса, мана шу катта гуноҳ саналмиш ширкдир. Агар ширк куфр бўлмаса, яна нима куфр бўлиши мумкин?
Ибн Умар розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам :
“Ким Каҳф сурасини жума куни ўқиса, қиёмат куни унинг қадами остидан нур чиқиб, осмону фалакни ёритади ва унинг икки жума орасидаги хатолари кечирилади”, - деганлар.