«Амалларинг кўплигига ишониб қолма ! Чунки қабул бўлганми, йўқми билмайсан. Гуноҳларингдан хотиржам бўлиб қолма ! Чунки мағфират қилинганми, йўқми билмайсан».
Агар бир кишининг фарзандлари унинг тарбияси ва ахлоқига мос келмаётганини кўрсанг, уни асло айблама, устидан кулма ва «болаларининг тарбиясини қўлдан чиқарибди» дея уни ғийбат қилма.
Зеро, отамиз Одам алайҳиссалом икки ўғлининг тарбиясида асло камчиликка йўл қўймаган эдилар, бироқ улардан бири иккинчисини (Қобил Ҳобилни) ўлдирди.
Нуҳ алайҳиссалом ҳам ўғилларининг тарбиясини ташлаб қўймаган эдилар, лекин улардан бири кофир ҳолида вафот этди.
Яъқуб алайҳиссалом ҳам ўғилларининг тарбиясида сусткашлик қилмаган эдилар, бироқ улар ўз биродарлари Юсуф алайҳиссаломни ёмон кўриб қолишди ва ундан қутулиш учун уни қудуқ тубига ташлашди.
Ҳидоят фақат Аллоҳдандир
Буларнинг барчасининг сабаби :
«Албатта, сен ўзинг севган кишингни ҳидоят қила олмассан. Лекин Аллоҳ кимни хоҳласа, ўшани ҳидоят қиладир. У ҳидоятга юрувчиларни яхши билувчидир».
(Қасос сураси, 56 - оят).
Агар Аллоҳ сени солиҳ фарзандлар билан ризқлантирган бўлса, Аллоҳга тинимсиз ҳамд ва шукроналар айт. «Мен болаларимни яхши тарбияладим, фалончи эса буни уддалай олмади» дея асло фахрланиб, мақтанма.
Зеро, инсониятнинг энг афзали (Муҳаммад) соллаллоҳу алайҳи ва саллам мусулмон бўлмаган боболари ва амакилари бағрида тарбия топдилар.
Якунда эса Роббилари у зотни мақтаб, шундай деди :
«Ва албатта, сен буюк хулқдасан».
( Қалам сураси, 4 - оят).
Хўш, унда бу буюк хулқ қаердан келди?!
Ота-оналарга тавсия !
Фарзандингни солиҳлигини ва яхши тарбиясини ўзингга нисбат берма ва унутмаки, бу Аллоҳ субҳанаҳу ва таолонинг тавфиқидир.
Шунингдек, тарбияси учун бор кучингни, молингни ва ҳаётингни сарфлаган фарзандинг (баъзи ҳолларда) ҳали ҳам сендан ва тўғри йўлдан узоқда эканлигидан умидсизликка тушма.
Аксинча, унинг ҳаққига дуо қилишда давом эт ва тиришқоқлик кўрсат. Зеро, Аллоҳ таоло ҳидоятни Ўзи хоҳлаган лаҳзада беради.
Доимо Аллоҳ таолонинг ушбу сўзларини чин қалбдан, ёлбориб, қайта-қайта дуо қил :
«...Роббимиз, Ўзинг бизга жуфти ҳалолларимиздан ва зурриётларимиздан кўз қувончи ҳадя эт ҳамда бизларни тақводорларга пешво қил».
(Фурқон сураси, 74 - оят).
Сулаймон ибн Довуд (алайҳиссалом) ҳузурида бир қўйбоқар бор эди, у қўйларни боқарди.
Бир куни унга бўри келиб: «Менга бир қўй бер!» – деди.
Қўйбоқар жавоб берди:
«Бу қўйлар Сулаймон ибн Довудники, мен фақат уларнинг қўриқчиси ва боқувчисиман».
Бўри: «Унда бор, Сулаймонга бор ва ундан менга бир қўй беришини сўра», – деди.
Қўйбоқар: «Агар кетсам, сен қўйларга ҳужум қилиб кетасан деб қўрқаман», – деди.
Бўри: «Мен сенинг қайтиб келишингга қадар қўйларни қўриқлайман. Агар сенга хиёнат қилсам, ёлғончилардан бўламан, Аллоҳ сақласин», – деди.
Шунда қўйбоқар йўлга чиқди. Бир оз юргандан сўнг бир сигирни кўрди, сигир ўз боласидан сут эммоқда эди! Ҳайрон бўлиб:
«Субҳаналлоҳ! Бу қандай ажойиб ҳолат, бундайни ҳеч кўрмаганман. Бунинг таъбирини Сулаймондан сўрайман», – деди ўзига-ўзи.
Кейин йўлда давом этди. Бироздан кейин бир гуруҳ одамларни кўрди, уларнинг кийимлари эски, йиртиқ, атрофларида олтинлар сочилиб ётган, қўлларида олтин халталар бор эди! Ҳайрон бўлиб ўйлади: «Субҳаналлоҳ, бу ҳам ғалати! Олтинлари бору ўзлари камбағал. Буни ҳам Сулаймондан сўрайман».
Яна йўлда давом этди. Узоқдан оқиб турган булоқни кўрди, сувнинг шариллашини эшитиб, ичмоқ учун яқинлашди. Яқинлашганида сассиқ ҳид келди – сув жуда ифлос ва бадбўй эди! Орқага чекинди ва:
«Субҳаналлоҳ! Бу ҳам ажойиб – оқиб турган сув шундай бўлса, агар тўхтаб қолган ва ифлос бўлса, ажабланмас эдим. Буни ҳам Сулаймондан сўрайман», – деди.
Ниҳоят Сулаймон (алайҳиссалом) ҳузурига етиб келди, салом берди ва бўрининг илтимосини етказди.
Сулаймон: «Унга рухсат бер, ўзи хоҳлаган қўйни танлаб олиб есин», – деди.
Қўйбоқар: «Амрингиз вожиб, лекин йўлда кўрган ажойиб ҳолатлар ҳақида сўрасам майлими?» – деди ва сўради:
«Аввал сигирни кўрдим – ўз боласидан сут эммоқда эди!»
Сулаймон: «Бу охири замонда юз беради. Оналар қизларига бало келтиради, улардан ризқ топиш учун фойдаланади», – деди.
Қўйбоқар: «Яна бойларни кўрдим – қўлларида олтин, лекин кийимлари йиртиқ!»
Сулаймон: «Улар йўлтўсарлар ва ўғрилардир. Ҳаром йўл билан топилган молдан баракот кўтарилади. Охири замонда ҳаром мол кўпаяди, қаноат камаяди, баракот йўқолади», – деди.
Қўйбоқар: «Яна оқиб турган сув кўрдим, чанқаган эдим, ичмоқчи бўлдим, лекин ҳиди сассиқ эди, нари кетдим!» Сулаймон: «Бу охири замондаги кўп диндорларнинг ҳоли. Уларни узоқдан диндор либосида кўриб, Аллоҳга яқинлаштиради деб яқинлашасан, аммо улар дунё ва шаҳватларга боғланиб қолган бўлади», – деди.
Қўйбоқар: «Наъузубиллаҳ, ўша замон одамларидан паноҳ тилаймиз», – деди ва дуо сўради.
Кейин қўйлар олдига қайтди. Бўри ҳали ҳам қўйларни қўриқлаб турарди.
Қўйбоқар: «Сулаймон рухсат берди, хоҳлаган қўйингни танлаб ол», – деди.
Бўри қўйларга қараб, бир четдаги касал ва заиф қўйни танлади ва уни олди.
Қўйбоқар: «Нима учун айнан шуни танладинг?» – деб сўради.
Бўри: «Чунки у Роббисининг тасбиҳидан ғофил эди. Ким Роббисининг тасбиҳидан ғофил бўлса, улуғ бало ичида бўлади», – деди.