Донишманддан сўрашибди:
– Инсон ҳаётидаги энг катта йўқотиш нима? Яқинлардан айрилишми ёки бор-будидан ажралиб, камбағал бўлишми?
Донишманд бошини чайқаб жавоб берибди:
– Йўқ, бойликни қайта топиш мумкин. Ўтган яқинларнинг эса хотираси қалбда яшайверади. Энг даҳшатли йўқотиш – инсон ҳали тирик бўла туриб, унинг ичидаги Аллоҳга бўлган умиднинг ва имон гўзаллигининг ўлишидир.
Чин вайрончилик чўнтакнинг бўшаб қолганида эмас, қалбнинг бўшаб қолганида бошланади. Тан соғ-у, қалб музлаган бўлса, мана шу асл фожиадир. Қалбда умид тирик экан, бой берилган ҳар қандай нарсани янгидан бошлаш мумкин.
Ўқилиши:
"Бисмиллаҳи хойрил асмаи, фил арзи ва фис самаи, лаа йазурру маъасмиҳи дааун, Аллоҳуммажъал фиҳи баракатан ва ъаафийатан ва шифаа`а"
Таржимаси:
"Еру осмондаги исмларнинг энг яхшиси бўлган Аллоҳнинг исми билан бошлайман. Унинг исми баракотидан бирор касаллик зарар бера олмайди. Аллоҳим, бу таомни биз учун барака, соғлик ва шифо қилгин!"
(Ибн Абу Шайба "Мусаннаф" асарида (30183) ривоят қилган).