Сулаймон ибн Довуд (алайҳиссалом) ҳузурида бир қўйбоқар бор эди, у қўйларни боқарди.
Бир куни унга бўри келиб: «Менга бир қўй бер!» – деди.
Қўйбоқар жавоб берди:
«Бу қўйлар Сулаймон ибн Довудники, мен фақат уларнинг қўриқчиси ва боқувчисиман».
Бўри: «Унда бор, Сулаймонга бор ва ундан менга бир қўй беришини сўра», – деди.
Қўйбоқар: «Агар кетсам, сен қўйларга ҳужум қилиб кетасан деб қўрқаман», – деди.
Бўри: «Мен сенинг қайтиб келишингга қадар қўйларни қўриқлайман. Агар сенга хиёнат қилсам, ёлғончилардан бўламан, Аллоҳ сақласин», – деди.
Шунда қўйбоқар йўлга чиқди. Бир оз юргандан сўнг бир сигирни кўрди, сигир ўз боласидан сут эммоқда эди! Ҳайрон бўлиб:
«Субҳаналлоҳ! Бу қандай ажойиб ҳолат, бундайни ҳеч кўрмаганман. Бунинг таъбирини Сулаймондан сўрайман», – деди ўзига-ўзи.
Кейин йўлда давом этди. Бироздан кейин бир гуруҳ одамларни кўрди, уларнинг кийимлари эски, йиртиқ, атрофларида олтинлар сочилиб ётган, қўлларида олтин халталар бор эди! Ҳайрон бўлиб ўйлади: «Субҳаналлоҳ, бу ҳам ғалати! Олтинлари бору ўзлари камбағал. Буни ҳам Сулаймондан сўрайман».
Яна йўлда давом этди. Узоқдан оқиб турган булоқни кўрди, сувнинг шариллашини эшитиб, ичмоқ учун яқинлашди. Яқинлашганида сассиқ ҳид келди – сув жуда ифлос ва бадбўй эди! Орқага чекинди ва:
«Субҳаналлоҳ! Бу ҳам ажойиб – оқиб турган сув шундай бўлса, агар тўхтаб қолган ва ифлос бўлса, ажабланмас эдим. Буни ҳам Сулаймондан сўрайман», – деди.
Ниҳоят Сулаймон (алайҳиссалом) ҳузурига етиб келди, салом берди ва бўрининг илтимосини етказди.
Сулаймон: «Унга рухсат бер, ўзи хоҳлаган қўйни танлаб олиб есин», – деди.
Қўйбоқар: «Амрингиз вожиб, лекин йўлда кўрган ажойиб ҳолатлар ҳақида сўрасам майлими?» – деди ва сўради:
«Аввал сигирни кўрдим – ўз боласидан сут эммоқда эди!»
Сулаймон: «Бу охири замонда юз беради. Оналар қизларига бало келтиради, улардан ризқ топиш учун фойдаланади», – деди.
Қўйбоқар: «Яна бойларни кўрдим – қўлларида олтин, лекин кийимлари йиртиқ!»
Сулаймон: «Улар йўлтўсарлар ва ўғрилардир. Ҳаром йўл билан топилган молдан баракот кўтарилади. Охири замонда ҳаром мол кўпаяди, қаноат камаяди, баракот йўқолади», – деди.
Қўйбоқар: «Яна оқиб турган сув кўрдим, чанқаган эдим, ичмоқчи бўлдим, лекин ҳиди сассиқ эди, нари кетдим!» Сулаймон: «Бу охири замондаги кўп диндорларнинг ҳоли. Уларни узоқдан диндор либосида кўриб, Аллоҳга яқинлаштиради деб яқинлашасан, аммо улар дунё ва шаҳватларга боғланиб қолган бўлади», – деди.
Қўйбоқар: «Наъузубиллаҳ, ўша замон одамларидан паноҳ тилаймиз», – деди ва дуо сўради.
Кейин қўйлар олдига қайтди. Бўри ҳали ҳам қўйларни қўриқлаб турарди.
Қўйбоқар: «Сулаймон рухсат берди, хоҳлаган қўйингни танлаб ол», – деди.
Бўри қўйларга қараб, бир четдаги касал ва заиф қўйни танлади ва уни олди.
Қўйбоқар: «Нима учун айнан шуни танладинг?» – деб сўради.
Бўри: «Чунки у Роббисининг тасбиҳидан ғофил эди. Ким Роббисининг тасбиҳидан ғофил бўлса, улуғ бало ичида бўлади», – деди.