در نوزادی، فروپاشی‌ای در پیوند مادر-نوزاد به وقوع می‌پیوندد که نوزاد را مجبور می‌کند به‌تنهایی با رخدادهای عاطفی‌ای مواجه شود که ناتوان از مدیریت آن‌هاست. او تجربه‌ی خود از رنج ابتدایی را با ایجاد سازمان‌های دفاعی که ماهیتاً سایکوتیک هستند، نادیده می‌گیرد؛ یعنی واقعیت درونی خودساخته را جایگزین واقعیت خارجی می‌کند و بدین‌ترتیب تجربه‌ی واقعی خود از رخدادهای زندگیی حساس را مسدود می‌سازد. فرد با تجربه نکردن فروپاشیِ پیوند مادر-نوزاد که در نوزادی رخ داده است، حالتی روانی را می‌آفریند که در آن، او در ترس از فروپاشی‌ای زندگی می‌کند که از پیش اتفاق افتاده اما وی تجربه‌اش نکرده است. مقاله: ترس از فروپاشی و زندگی نزیسته نویسنده: توماس آگدن @PsychoanalyticNote

طبق تجربه‌ی من، دقایقی وجود دارند که باید به بیمار گفت فروپاشی‌هایی که ترس از آن زندگی او را مختل کرده است، از پیش روی داده است. این واقعیتی است که پنهانی در ناخودآگاه چرخ می‌زند. مقاله: ترس از فروپاشی نویسنده: دونالد وینیکات @PsychoanalyticNote