نگفتم گروشنکا را پیدا کردم یا موهبت آشپزی امروز دختر الجزایری بودم در بندر مارسی تا برسد به کلاسش، دارد چیزکیک سن‌سباستین گاز می‌زند. تمامش پنیر و خامه، بدون کیک و بیسکوییت. پشت چراغ قرمز، ساشای کلاس رقص را دیدم و با سیگار خاموشش باور کردم قرار روزگار با من همین است. وقت رانندگی فقط تهرانم. تهران ساحل ندارد. خودش دریای بی‌کرانه. ماشین‌ماهی‌ها هم سُر می‌خورند زیر تگرگ و باران. دیوانه بودم امروز. آدمِ خانه بودم هنوز. بعد از لازانیای وی کافه و نان کشیدن ته بشقاب، برگشتم خانه و سوپ درست کردم با رشته‌های بلند برای هورت کشیدن و فیلم. اول Ramen Girl. دخترک چشم گنده‌ی موطلایی رفته توکیو تا پیش دوست‌پسرش باشد. یارو هم چمدان بست و زد به چاک جعده. دختره‌ی دربه‌در رفت مغازه‌ی رامن‌فروشی جلوی خانه و اشک و آه و حس بدبختی. خلاصه روزگار چرخید و شروع کرد تا رامن شف بشود. استاده کج خلق و اهل سانتوری -باده‌گساری- و زبان همدیگر را که بلد نیستند و خلاصه. سوپم تمام شد. هنوز دیوانه مانده‌ بودم. بعد Babette's Feast که بالاخره فرهیختگانی هم باشد این فیلمْ تماشای آشپزانه. حساب می‌کنم بالاخره این قرار جلسات کوچینگ را باید زنده کرد. فهرست جمع کرده‌ام از ایمیل همراهانی که نامه‌های کوچینگی خاسته‌اند. می‌نویسم از همین هفته. بعد هم قول و قرار که هفتگی جلسه برگزار کنیم. دیگر به اهل پاتیل که نفری یکی دو جلسه‌ی رایگان می‌رسد. صبح که بیدار شوم، لابد دیگر دیوانگی‌م خاب مانده باشد و بشود برگردم به جریان خاندن و نوشتن. بعد قضیه‌ی گروشنکا را نمی‌گویم. گفتنی نیست. باید بیایی و ببینی.

گهرها در چاله‌ها توی چاله‌های آب دنبال تکه‌های آسمون گشتم بعد که عکسشو برداشتم، جفت‌پا وسطش پریدم. چکمه‌ی بچگی‌هام پام نبود اما بچگی‌هام وسط این بوت‌های چرمی زنده بود.

می‌پذیرم زن‌ها گاهی با شما عصبانی هستند، چون فقط کفش‌شان راحت نیست. بد نمی‌شود اگر امتحان کنید. شاید توقعات‌تان تعدیل شود.