عبدالرحمن منيف از نويسنده‌های نسل قبل است که حوصله کرده و يک رمان پنج جلدی دربارۀ يک موضوع نوشته؛ چه موضوعی: اکتشاف نفت در خاورميانه و همۀ ماجراهای مربوط به آن: از حضور بيگانگان تا استثمار کارگران، و از به بازی گرفتن حاکمان بومی تا تأثير آن بر زندگی باديه‌نشينان. شخصيت‌های «شهرهای نمک» انسان‌های خاصی نيستند که خواننده بخواهد مناسبات آنها را دنبال کند، مردمی هستند که با حضور نفت در جامعه ديگرگون شده‌اند، و حاکمانی که با هزينۀ پول نفت - اول برای خودشان و بعد برای کشورشان - از پاسخگويی گريزان می‌شوند. عبدالرحمن منيف، در اردن به دنيا آمده، پدرش عربستانی است و مادرش عراقی، در عراق حقوق خوانده و در مصر و يوگسلاوی اقتصاد را فراگرفته و سال‌ها در دمشق و بيروت و قاهره و پاريس زيسته و در شرکت‌های نفتی کار کرده، اما شهرتش بيشتر در حوزۀ هنر و ادبيات داستانی است که سی کتاب نوشته و به زبان‌های مختلف ترجمه شده است. شاهکارش همين «مُدُن المِلح» يا «شهرهای نمک» است که در شمار بهترين رمان‌های معاصر جهان عرب شمرده می‌شود. «شهرهای نمک» عرصۀ دَرهم‌تنيده شدن اقتصاد و سياست و نفت، با اسطوره‌ها و نمادها و رؤياهای اعراب باديه‌نشين است؛ کتابی که پيامدش برای منيف سلب تابعيت عربستانی او بود و ديگر ماجراها. سرگردانی، شکاف، شب‌وروز، باديۀ تاريکی، و در راه مانده عنوان پنج جلد قطور از اين رمان برجسته است. سپاس از خانم امل نبهانی که این اثر درخشان را برای فارسی‌زبان‌ها خواندنی کرده است.

🔻من روی تیغهٔ شمشیرم، نشان آکادمی، جمله‌ای به یونانی از هرودوت نوشته‌ام: 🔹هیج انسان با احساسی نمی‌تواند جنگ را به صلح ترجیح دهد، زیرا در زمان جنگ پدران‌‌اند که پسرانشان را به خاک می‌سپارند، حال آنکه در زمان صلح پسران‌اند که پدران‌شان را به خاک می‌سپارند. 🔻🔻🔻 @post_book