این دوستمون میگه تاثیر هوش مصنوعی نمی‌تونه روی حوزه‌ی مهندسی نرم‌افزار تاثیرمنفی داشته باشه (از لحاظ از بین رفتن شغل‌ها) مثل اینکه با اومدن گوشی‌های موبایل با دوربین‌های خیلی باکیفیت، فیلمسازی و سینما از بین نرفت! این اسمش زیر برف کردن سره. حتی اگر گوشی‌های موبایل، فیلم رو با کیفیت آیمکس می‌گرفتن هم، بازهم «کیفیت» ویدیو حتی ۱ درصد روند ساخت فیلم رو پوشش نمیده. حتی اگر گوشی شما همین امروز با کیفیت آیمکس فیلم می‌گرفت هم شما نمی‌تونید فردا باهاش «اودیسه» بسازید. شما نیاز به حدود یک تیم هزار نفره و بودجه‌ای نزدیک به ۲۰۰ میلیون دارید تا در نهایت محصول نهایی تخصص‌های تمام این ۱۰۰۰ نفر بره روی پرده. نه تنها نمی‌تونید با گوشی موبایل اودیسه بسازید، که بلکه حتی از ساخت یک قسمت سریال تلویزیونی با کیفیت صداوسیما هم عاجز خواهید بود. ولی وقتی عبدل مجید از سودان جنوبی میاد از اتاق خوابش نرم‌افزارهای Adobe که نزدیک به ۳۰ ساله دنیای گرافیک دیزاین و موشن دیزاین (و هرچی اون وسطشه) رو می‌چرخوندن رو مهندسی معکوس می‌کنه، خب این همون معادل اینه که شما توی جیبت یک گوشی داشته باشی و اتفاقا بتونی باهاش اودیسه هم بسازی. این اتفاق افتاده. من خودم آشناییم با زبان برنامه‌نویسی به اندازه آشناییم با زبان سانسکریته و تا اینجا ۳ تا نرم افزار که مجموعا بالای ۱۰۰ یورو براشون هزینه‌ی اشتراک ماهیانه پرداخت می‌کردم رو الان بصورت آفلاین با کمک کلاد روی سیستم خودم نصبه و دارم ازشون استفاده می‌کنم. آیا می‌تونید با چنین قاطعیتی بگید که با همون هزینه با همون تجهیزات هوش مصنوعی، یک فیلم سینمایی ۳ ساعته بسازید و بتونید اون رو به بقیه نشون بدید و وسطش بابت چرت بودن و اسلاپ بودن محتوا فحش نخورید؟ قطعا خیر. نمیگم امروز اینجوریه قطعا فردا هم اینجوری خواهد بود. ممکنه نیم ساعت دیگه سم آلتمن بیاد بگه با نگاه کردن به صفحه کامپیوتر میتونی فیلم ۳ ساعته رو از اول تا اخر کارگردانی کنی و به حدی هم اینکارو خوب بکنی که بره روی پرده‌های سینما و بفروشه و کسی حتی متوجه نشه که داره محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی می‌بینه. ولی بی‌توجهی به خطرهایی که هوش مصنوعی می‌تونه برای جامعه داشته باشه، با اینجور حساب‌های مزخرف که «نگران نباشید گوشی موبایل فیلمسازی از بین نبرد، پس هوش مصنوعی هم کاری نمی‌تونه بکنه!» صرفا اطلاعات غلطی رو فقط برای «آروم کردن خیال» مخاطب ول میده بیرون و وقتی اون بیرونه، دیگه فرو کردنش به داخل خیلی سخت میشه. آرین دراما

در پاسخ به این ادعا که اسرائیل و ایران دو متحد ذاتی در منطقه هستند بر علیه اعراب : کاملا مخالف هستم. مسئله بسیار به‌جا و مهمی هست. نخست اینکه موضوع نه ضدیتی با کلیت اسرائیل، بلکه ارزیابی و تحلیل عملکرد دولت مستقر آن کشور است. در حال حاضر اجماعی بین‌المللی علیه بنیامین نتانیاهو شکل گرفته که اکنون دامنه‌اش به داخل ساختار سیاسی و جامعه اسرائیل نیز کشیده شده است. بنابراین پرداختن به حواشی فرعی چندان اهمیتی ندارد، چرا که حقایق به‌زودی آشکار می‌شوند و هدف اصلی، تحلیل انزوای سیاسی و موج مخالفت‌ها با رویکرد نتانیاهو هست. نکته دوم، تلاش نتانیاهو برای کشاندن دولت پیشین ایالات متحده به تقابلی بود که در اولویت منافع واشنگتن قرار نداشت. راهبرد جناح حاکم در تل‌آویو همواره بر این بوده که ارتش آمریکا از محل مالیات و جان نیروهای خود هزینه کند تا در وهله اول ایران دچار سناریوی فروپاشی و «سومالی‌زاسیون» شود و در نهایت، پس از فرسایش و بی‌ثباتی داخلی، خاورمیانه به خرده‌واحدهای سیاسی تجزیه شده و هویت‌های تابع و اقماری وابسته به منافع منطقه‌ای اسرائیل شکل گیرند. با این وجود، دولت ترامپ با توقف این روند نشان داد که تمایلی به پیشبرد چنین هزینه‌ای ندارد و سردی روزافزون روابط واشنگتن و تل‌آویو گواه این واگرایی است. نادیده گرفتن این واقعیات عینی، بیش از هر چیز حاصل خطای فاحش در درک روابط بین‌الملل و غفلت از تحولات تاریخی است. طرح این ادعا که «ایران و اسرائیل متحدان طبیعی یکدیگرند»، گزاره‌ای ساده‌انگارانه است که تنها توسط چهره‌های کم‌عمق تکرار شده و بدون بازبینی انتقادی در ذهن بخشی از مخاطبان نشسته است. سند روشن برای درک این چشم‌انداز، «دکترین یینون» (منتشرشده در ۱۹۸۲) است. بر اساس این طرح، استراتژی بقا بر پایه موزاییکی‌کردن و تجزیه ساختار کشورهای خاورمیانه در امتداد گسل‌های مذهبی و قومی (شیعه و سنی، عرب و ایرانی، کرد و...) بنا شده است. گرچه در متن اولیه، ایران کشوری نام برده شد که خود به سمت استهلاک درونی حرکت می‌کند، اما در طول دهه‌ها مشخص است که این رویکرد چگونه تکامل یافته تا ایران را نیز در فهرست کشورهای هدف برای مهار و فروپاشی سرزمینی قرار دهد. تناقض اصلی ادعای اتحاد، درون خود آن نهفته است: نزدیک به نیم قرن است که دو طرف در تقابلی بنیادین قرار دارند. از سوی دیگر، باید پرسید اسرائیل بر پایه چه منطقی ممکن است بخواهد منافع و امنیت خود را به ایرانی پیوند بزند که دچار بحران‌های حاد ساختاری، اقتصادی و انزوای بین‌المللی است؟ ایرانی که به دلیل شرایط شکننده‌اش برای هر شریک خارجی نه یک فرصت بلکه یک هزینه و بار سنگین تلقی می‌شود—تا جایی که حتی قدرت‌هایی چون چین و روسیه نیز زیر بار ائتلاف فراگیر با آن نمی‌روند—چگونه می‌تواند برای اسرائیل نقش یک متحد قابل اتکا را ایفا کند؟ این پرسش اساسی، همان خلأ تحلیلی است که مروجان نظریه اتحاد، پاسخی برای آن ندارند.