«...ور زمین_گهواره‌ی فرسوده‌ی آفاق_ دست نرم سبزه‌هایش را به پیش آرد، تا که سنگ از ما نهان دارد، چهره‌اش را ژرف بشخاییم. ما فاتحان قلعه‌های فخر تاریخیم، شاهدان شهرهای شوکت هر قرن ما یادگار عصمت غمگین اعصاریم ما راویان قصه‌های شاد و شیرینیم قصه‌های آسمان پاک سرد تاری، خاک قصه‌های خوش‌ترین‌پیغام از زلال جویبار روشن ایام قصه‌های بیشه‌ی انبوه، پشتش کوه، پایش نهر قصه‌های دستِ گرم دوست در شب‌های سرد شهر...» آخر شاهنامه، مهدی اخوان ثالث ۵ آبان ۱۴۰۵ @outsideitself

«شما همگان غریدن برای آزادی را از همه بیش دوست می‌دارید. اما من بی‌ایمان شده‌ام به رویدادهای بزرگی که پیرامون‌شان غرش و دود فراوان باشد. باور کن، رفیقِ دوزخی-هیاهو! رویدادهای بزرگ نه پُربانگ‌ترین که خاموش‌ترین ساعت‌هایِ مایند. جهان نه گِردِ پایه‌گذاران هیاهوهای نو، که گِرد پایه‌گذاران ارزش‌هایِ نو می‌گردد: با گردشی بی‌صدا. بگو که چون هیاهو و دودِ تو فرونشیند همیشه چیزی چندان روی نداده است! چه باک اگر که شهری مومیایی شود و تندیسی در گِل فروافتد! و این سخن را با سرنگون‌گران تندیس‌ها می‌گویم: نمک در دریا ریختن و تندیس در گِل افکندن: بی‌گمان بزرگ‌ترین ابلهی‌ست. تندیس در گِلِ خوارداشتِ شما می‌افتد؛ اما قانون آن همانا این است که زندگی و زیباییِ زنده‌ی آن دیگربار از درونِ خوارداشت سر برَ می‌کشد. او دیگربار برمی‌خیزد، با چهری خدایی‌تر و از رنج‌کشیدگی فریباتر. و به‌راستی ازین که سرنگون‌اش کرده‌اید شما را سپاس خواهد گفت، شما سرنگون‌گران را! و اما این است اندرز من به امیران و کلیساها و هر آنچه به ضعفِ سالمندی و فضیلت دچار آمده‌ است: بگذار سرنگون شوی تا دیگربار به زندگی بازگردی و فضیلتِ تو به تو بازگردد». از چنین گفت زرتشت، فردریش نیچه، ترجمه‌ی داریوش آشوری @Outsideitself

«آشکارکردن ضعف خود همچون یک هنرمند. اگر ناگزیر ضعف‌هایی داشته باشیم، و درنهایت نیز ناگزیر باشیم آن‌ها را ‌همچون قانونی که بر ما وضع شده به رسمیت بشناسیم، در آن صورت دوست می‌دارم هر کس به هر روی آن‌قدر توان هنرمندانه داشته باشد که ضعف‌هایش را به فضایلش بیاراید و با ضعف‌هایش کاری کند که خواستار فضایلش شویم؛ توانی که آهنگسازان بزرگ بهره‌ای استثنایی از آن دارند. در موسیقی بتهوون بارها برمی‌خوریم به نواهای خشن، چموش و بی‌شکیب، در موسیقی موتسارت بارها برمی‌خوریم به سبک‌سری ساده‌لوحانه‌ای که چیز زیادی برای عرضه ندارد و در موسیقی واگنر بارها برمی‌خوریم به بی‌قراری مضطرب‌کننده‌ای که باعث می‌شود حتی صبورترین شنوندگان هم آرامش خود را از دست بدهند. ولی درست در همین نقطه است که او و دیگر آهنگسازان دوباره توانمندی‌شان را نشان می‌دهند: آن‌ها با ضعف‌های‌شان در ما عطشی پدید می‌آوردند برای فضایل‌شان و ذائقه‌ای که حساسیتش به هر قطره‌ی جوهر موسیقایی، زیبایی موسیقایی و کمال موسیقایی ده‌برابر بیش‌تر است». از سپیده‌دم، فردریش نیچه، ترجمه‌ی رضا ولی‌یاری @Outsideitself