Qorong'ulik abadiy(emas)🍃 Hijron tunlari ko'nglimga cho'kkan edi — kuz osmonini qoplagan qora bulutlardek og'ir, huvillab qolgan bog'dek jimjit. Yulduzlar yetim ko'zlardek ojiz miltillar, oy esa yo'lini yo'qotgan musofirdek osmon bo'ylab sarson kezardi. O'shanda bu zulmat menga abadiy tuyulgandi. Biroq sen kelding — saharda ufqni yorib chiqqan ilk nurdek beozor, bahor shabadasidek mayin. Nigohing qorong'u xonada yoqilgan yolg'iz shamdek qalbim qa'rini yoritdi, ko'nglimdagi muzlar esa quyosh ko'rgan qordek erib ketdi. Shunda anglab yetdim: zulmat abadiy emas ekan. U bor-yo'g'i tongga intizor tun, gulga aylanishni kutgan g'uncha, visolga yetishni orzu qilgan hijron ekan. Endi qalbim tunlardan qo'rqmaydi. Bilamanki, osmon qanchalik qorong'u bo'lmasin, quyosh baribir chiqadi; ayriliq qanchalik uzoq cho'zilmasin, muhabbat o'z yo'lini topadi — xuddi daryo oxir-oqibat dengizga yetgani kabi. Bu dunyoda hamma narsa o'tkinchi: tun ham, qish ham, hijron ham... Faqat bir tuyg'u abadiy — ko'nglimdagi senga bo'lgan muhabbat. 🍃