#یک_یاغی قسمت پایانی سپس ناتوان از کمک به او دور شدم. ماه دوباره پنهان شده بود. صدای قدم‌هایم با آهنگی شکوه آمیز بر آسفالت پیاده‌رو طنین می‌انداخت. ندامتی مبهم احساس کردم و برگشتم که گربه تنهایم را یک بار دیگر ببینم. چشم‌هایش باز هم مانند دو اخگر سوزان با نگاهی معمایی به من دوخته شده بودند و گمان کردم که آن چشم‌های گربه‌ای درخشان در تاریکی، تمامی اندوه، تمامی غیظ و خشم محرومیت‌ها نسبت به بی‌رحمی و بی‌عدالتی انسانی را در خود حفظ می‌کنند.

داستان از لوییس رودریگث امبیل Luis Rodriguez Embil