سوگیتا در سوگِ علی خمامی علیِ خمامی دوستِ جوانِ نادیده‌ اما سخت عزیزی بود که سالِ گذشته در چنین روزی از دست رفت. چند بندِ نخستِ سوگیتایی از خمیس بر قرداحی را به یادِ او ترجمه کرده‌ام. سوگیتا یکی از قوالبِ شعرِ سریانی است که در آن بندهای چهارسطری، با الگوی سادهٔ معمولاً هفت‌هجایی، واحدهای سازندهٔ شعر است. آرایهٔ توشیح در این قالب متداول است هرچند الزامی نیست. در اشعارِ موشح حروفِ نخست هر بند در نظمِ ابجدی (از الف تا تاو) می‌آید. خمیس پسرِ قرداحی شاعرِ سریانی‌زبانِ قرنِ ۱۳ و ۱۴ میلادی (معاصرِ ایلخانان) و زادهٔ اربیل است. سوگیتایی دارد «در رفتنِ جان از بدن چون جان تشبیه شود به قمری و قمری خوانده شود به مناسبتِ خاکساری و کوچکی‌اش». الف ای قمری به کجا می‌روی | پس از آنکه آشیانت را ترک گفتی و چرا یارت را راندی | و مأوایت را از خویش پرداختی؟ آه آه آه آه آه آوه آهیه هاله‌لویا ب بر کدام کنگره پنهان گشتی | پس از آنکه سریشت* وارفت حالیا در گوری مدفون خواهی شد؟ | بازیافته خواهی شد یا نیست شدی؟ آه ج جلای وطن را به کجا پسندیدی | وزین جا به کجا می‌روی؟ چند ماند خفته | بی‌تو تنِ خاکسار؟ آه د درمانده از چه دوری می‌گزینی؟ | از غفلت چرا در رنجی؟ جامه‌ای دیگر درپوشی | یا برهنه می‌مانی؟ آه ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ * منظور سریشی است که صیادان در ساختنِ دامِ پرندگان به کار برند.