غزل از: فخرالدین عراقی خوشنویسی: استاد دکتر محمدی گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو من به جان آمدم، اینک تو چرا می‌نایی؟ بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب به که بینم؟ که تویی چشمِ مرا بینایی پیش ازین گر دگری در دل من می‌گنجید جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی جز تو اندر نظرم هیچ کسی می‌ناید وین عجبتر که تو خود روی به کس ننمایی گفتی: «از لب بدهم کام عراقی روزی» وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی @metaphortherapy🌲 https://t.me/nmfsh1399 برای شنیدن این غزل زیبا با صدای استاد محمدرضا شجریان کلیک کنید( این جا)

فریدریش نیچه: «آدمی باید بتواند خودش را دوست بدارد؛ نه با عشق بیمارگونه و خودشیفته، بلکه با عشقی سالم که انسان را قادر می‌کند خودش را تحمل کند، از خودش عبور کند و دوباره خودش را بسازد.» @metaphortherapy🌲

شعر از:حافظ شیرازی خوشنویسی:استاد دکتر محمدی حُسن تو همیشه در فزون باد رویت همه ساله لاله‌گون باد اندر سرِ ما خیالِ عشقت هر روز که باد در فزون باد هر سرو که در چمن درآید در خدمتِ قامتت نگون باد چشمی که نه فتنهٔ تو باشد چون گوهرِ اشک غرقِ خون باد چشمِ تو ز بهرِ دلربایی در کردنِ سحر ذوفنون باد هر جا که دلیست در غمِ تو بی صبر و قرار و بی سکون باد قَدِّ همه دلبرانِ عالم پیشِ الفِ قَدَت چو نون باد هر دل که ز عشقِ توست خالی از حلقهٔ وصلِ تو برون باد لعلِ تو که هست جانِ حافظ دور از لبِ مردمانِ دون باد @metaphortherapy🌲 https://t.me/nmfsh1399