خوانش عمیق از نفس «از ویژگی‌های بدن آن است که هرگاه گرسنه باشد و به اندازه‌ی نیازش غذا بخورد، دیگر نیازی به غذای دیگری نخواهد داشت؛ تا آنجا که اگر از غذای دیگری بخورد، جز با بی‌میلی نخواهد خورد و چه‌بسا خوردن آن غذا به او زیان برساند، بی‌آنکه سودی از آن ببرد؛ زیرا آن غذا دیگر همان غذای سودمندی نیست که بدنش را تقویت و پابرجا نگه می‌دارد. بنده نیز چنین است؛ هرگاه بخشی از نیازهای خود را از طریق اعمالی غیر از اعمال مشروع برآورده سازد، به همان اندازه که از غیرِ مشروع بهره گرفته است، رغبت و بهره‌مندی‌اش از اعمال مشروع کاهش می‌یابد. اما کسی که تمام اشتیاق و همت خود را متوجه اعمال مشروع سازد، محبتش به آن‌ها افزون می‌گردد، بهره‌مندی‌اش از آن‌ها بیشتر می‌شود، دینش به کمال می‌رسد و اسلامش کامل‌تر می‌گردد. از همین روست که می‌بینی کسی که برای اصلاح قلب خویش، بیش از اندازه به شنیدن قصیده‌ها روی می‌آورد، رغبتش به شنیدن قرآن کاهش می‌یابد؛ تا آنجا که چه‌بسا از شنیدن آن ناخشنود گردد. و کسی که در سفر به زیارتگاه‌ها و مکان‌های مشابه آن افراط می‌کند، دیگر در قلبش آن محبت و تعظیمی را که برای حج خانه‌ی حرام الهی باید وجود داشته باشد، نمی‌یابی؛ برخلاف کسی که سنت برای او بسنده و کافی بوده است. و کسی که پیوسته حکمت‌ها و آداب را از سخنان حکیمان فارس و روم می‌جوید، دیگر حکمت و آداب اسلامی در قلبش آن جایگاه پیشین را نخواهد داشت. و کسی که همواره به خواندن داستان‌ها و سرگذشت پادشاهان سرگرم است، دیگر داستان‌ها و سیره‌ی پیامبران در قلبش آن میزان از اهمیت و توجه را نخواهد داشت. و نمونه‌های این امر بسیار است.» [۱] شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله [۱]: اقتضاء الصراط المستقیم لمخالفة أصحاب الجحیم، ج۱، ص۵۴۲ @RakanFarsi | راکان