Телеграм канал «🇲🇲🇲🇲Myanmar News Zone🇲🇲🇲🇲»

မီးဖုတ်ပေးလိုက်တာ ရှယ်ပဲ အနီးနားက အပင်တွေသာကြည့်လိုက် ပြောင်သလင်ခါနေရောပဲ

PDF ခေါင်းဆောင်ငစွမ်းကို သတ်ရင် သိန်း ၅၀၀၀ ပေးမယ်ပြောတဲ့ ဘုန်းကြီးကားရောင်းစားတဲ့ ပုလဲမောင်ကို ငစွမ်းတပည့်ကပဲ သေနတ်နဲ့ပစ်သတ်....
-
မင်းတို့ဘဝကြီးကလည်း မုန့်လုံးစက္ကူကပ်

တိုက်ပွဲသတင်းစုံ

ကြွေးကြော်သံထဲက ဒီမိုကရေစီနှင့် ပြည်သူကို ရန်မူသော ကိုယ်စားလှယ်များ
By Name တပ်ပြောတာပါ ဘူးလက်လှဆွေကိုပါ ကိုကျော်မျိုးမင်းကိစ္စမှာရော တစ်ခြားကိစ္စတွေမှာရော လွှတ်တော်အမတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဝေဖန် မခံနိုင်ရင် ထွက်လိုက်ပါ ဘယ်သူကမှ အတင်းတိုက်တွန်းပြီး လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် မလုပ်ခိုင်းပါဘူး
ခင်းဗျားရဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် USDPရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခါ ကျဆင်းပါတယ်



​"ဒီမိုကရေစီ" ဆိုသည့် စကားလုံး၏ အခြေခံအကျဆုံး အဓိပ္ပာယ်မှာ "ပြည်သူ့ထံမှ ဆင်းသက်သော အာဏာ" သို့မဟုတ် "ပြည်သူက ပြည်သူ့အတွက် အုပ်ချုပ်ခြင်း" ဖြစ်သည်။ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ဖော်ဆောင်နေပါသည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် အချုပ်အခြာအာဏာ၏ တကယ့်အရှင်သခင်မှာ ပြည်သူလူထုသာ ဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဆိုသည်မှာ ထိုအရှင်သခင် ပြည်သူလူထုက မိမိတို့အကျိုးစီးပွားကို ဖော်ဆောင်ပေးရန် ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် ခေတ္တတာဝန်လွှဲအပ်ထားသည့် "ပြည်သူ့အစေခံ" မျှသာ ဖြစ်သည်။
​သို့သော်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် "ဒီမိုကရေစီခေတ်" ဟု အသံကောင်းဟစ်နေပြီး မိမိတို့ကို ရွေးကောက်တင်မြှောက်လိုက်သည့် ပြည်သူလူထုအပေါ် ပြန်လည်ရန်မူခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်လာသည့် ကိုယ်စားလှယ်အချို့ကို တွေ့မြင်ရတတ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် "ဒါဟာ တကယ်ပဲ ဖြစ်သင့်ရဲ့လား" ဆိုသည့် မေးခွန်းကို လူထုကြားတွင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မေးခွန်းထုတ်လာစေသည်။
​အာဏာ၏ မျက်လှည့်နှင့် မူလတာဝန်ကို မေ့လျော့ခြင်း
​ရွေးကောက်ပွဲကာလများတွင် ပြည်သူ့ရှေ့မှောက်၌ ခေါင်းငုံ့ကာ မဲဆွယ်ခဲ့ကြသည့် ကိုယ်စားလှယ်အချို့သည် လွှတ်တော်အမတ်နေရာ ရရှိသွားသည့်အခါ သို့မဟုတ် အာဏာလက်ဝယ် ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင် ရုပ်ပြောင်းရုပ်နာမ် ပြောင်းသွားတတ်ကြသည်။ မိမိကိုယ်ကို ပြည်သူ့ထက် မြင့်မြတ်သူ၊ အထက်တန်းကျသူ သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်သူသခင်အဖြစ် မှားယွင်းစွာ ခံယူလိုက်ကြသည်။
​ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး၏ အဓိကတာဝန်မှာ ပြည်သူ့အသံကို နားထောင်ရန်၊ ပြည်သူ့အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးရန်နှင့် ပြည်သူ့ဘဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ဥပဒေပြုပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ အာဏာနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ဝေဖန်ထောက်ပြသည့် ပြည်သူကို ရန်မူခြင်း၊ ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် ဒီမိုကရေစီ၏ ကျောရိုးကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
​ပြည်သူကို ရန်မူခြင်းသည် ဒီမိုကရေစီကို သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်
​ဒီမိုကရေစီစနစ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ဆန္ဒထုတ်ဖော်ခွင့်နှင့် ဝေဖန်ထောက်ပြခွင့်သည် ပြည်သူတို့၏ အခြေခံအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်မျှပင် အာဏာရှိစေကာမူ ပြည်သူ့ဝေဖန်မှုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိအမှားကို ပြင်ဆင်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်။
​ပြည်သူက တင်မြှောက်ထားပြီး ပြည်သူ့အပေါ် ပြန်လည်ရန်မူနေခြင်းသည်-
​ကျေးဇူးသစ္စာ ကင်းမဲ့ခြင်း - မိမိကို အာဏာရအောင် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့် အခြေခံလူထုကို မျက်ကွယ်ပြုရာ ရောက်သည်။
​တာဝန်ခံမှု ပျက်ပြားခြင်း - မိမိလုပ်ရပ်အတွက် ပြည်သူ့ထံ ပြန်လည်ရှင်းလင်းရမည့် အစား အကြောက်တရားဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။
​စနစ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း - ကြွေးကြော်သံက ဒီမိုကရေစီဖြစ်ပြီး လုပ်ရပ်က အာဏာရှင်ဆန်နေပါက လူထုအနေဖြင့် စနစ်အပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားနိုင်သည်။
​နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
​ခြုံငုံ၍ သုံးသပ်ရလျှင် ပြည်သူက ရွေးကောက်တင်မြှောက်ထားသည့် ကိုယ်စားလှယ်က ပြည်သူကို ပြန်လည်ရန်မူခြင်းသည် "ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်သင့်၊ မရှိသင့်သည့် ကိစ္စ" ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဒီမိုကရေစီခေတ်၏ အကျည်းတန်ဆုံး ပြယုဂ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
​ဒီမိုကရေစီစနစ် သက်ဆိုးရှည်ပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်စေရန်အတွက် ပြည်သူလူထုကိုယ်တိုင်ကလည်း မိမိတို့ပေးလိုက်သည့် မဲတစ်ပြား၏ တန်ဖိုးကို သိရှိနားလည်ရမည်။ အာဏာရသွားပြီးနောက် ပြည်သူကို ရန်မူတတ်သည့်၊ တာဝန်မခံတတ်သည့် ကိုယ်စားလှယ်များကို နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်ပယ်နိုင်သည့် "ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ" သည် ပြည်သူ့လက်ထဲတွင်သာ အမြဲရှိနေကြောင်း သတိပြုကြရမည် ဖြစ်ပါတော့သည်။

ဘူးလက် လှဆွေ အရေးယူသင့်လား?
အရေးမယူသင့်ဘူးလား?
စကားပြော ဆင်ခြင်မလား?
ပြည်သူကို မျက်နှာမူတဲ့ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းသာဖြစ်ပါစေ

သတင်းပေးတဲ့သူအကြောင်း ထည့်ပြောစရာ လိုလား....လိုလားလို့...😰😰😰

​မြန်မာနိုင်ငံ၏ လက်ရှိနိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းတွင် ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီသည် ပြည်သူလူထု၏ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ထောက်ခံမှုဖြင့် လွှတ်တော်တွင်း နေရာအများစုကို ရရှိကာ အာဏာရပါတီ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြည်သူတို့က မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်၊ ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပုံအောမဲပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် အစိုးရက ချမှတ်လိုက်သော အချို့သော မူဝါဒများသည် မြေပြင်ရှိ အောက်ခြေလူထု၏ တကယ့်ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသည့် ဘဝများနှင့် များစွာ ကွာဟနေသည်ကို စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိနေရသည်။

​စက်သုံးဆီနှင့် ပတ်သက်၍ အစိုးရ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုသည် သာမန်အားဖြင့် အဆင်ပြေသည့် အနေအထားတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလျှင် တစ်ပတ်နှစ်ကြိမ်၊ စုစုပေါင်း ၈ လီတာ ခွဲတမ်းပေးထားရာတွင် သာမန်ဆိုင်ကယ် တိုင်ကီအဆန့်မှာ ၃ လီတာဝန်းကျင်သာ ရှိသဖြင့် တစ်ပတ်လျှင် ၆ လီတာခန့်ဖြင့် အခြေခံလူထုအတွက် လုံလောက်မှု ရှိနေသည်။ ပိုမိုသွားလာရသူများကလည်း မိမိတို့အစီအစဉ်ဖြင့် တိုင်ကီချဲ့ကာ ခွဲတမ်းပြည့်မီအောင် ထုတ်ယူကြသဖြင့် ဆီကိစ္စမှာ ကြီးမားသော အခက်အခဲ မရှိလှပေ။


​သို့သော်... အဓိက ပြဿနာအရင်းအမြစ်မှာ ကားနှင့် ဆိုင်ကယ်များကို နံပါတ်ပြားအလိုက် စုံရက်/မရက် သတ်မှတ်၍ အလှည့်ကျ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုသည့် "စုံ/မ မူဝါဒ" ပင် ဖြစ်သည်။




​ဤမူဝါဒသည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် စက်သုံးဆီ ချွေတာရေး သို့မဟုတ် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု လျှော့ချရေးဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့ မြေပြင်တွင်မူ နေ့စဉ်ရုန်းကန်နေရသည့် အောက်ခြေလူတန်းစားများ၊ တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရသည့် လက်လုပ်လက်စား ပြည်သူများ၏ ဝမ်းရေးကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေလျက်ရှိသည်။ စုံရက်ကျသည့်နေ့တွင် မနံပါတ်သမားများ အလုပ်မသွားနိုင်၊ မရက်ကျသည့်နေ့တွင် စုံနံပါတ်သမားများ စျေးမရောင်းနိုင် ဖြစ်နေရသည့်အပြင်၊ ယခုကဲ့သို့ ကျောင်းဖွင့်ရာသီတွင် သားသမီးများကို ကျောင်းကြို/ကျောင်းပို့ ပြုလုပ်ရသည့် မိဘများမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးစွာဖြင့် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေကြရသည်။

​ဤနေရာတွင် ပို၍ စိတ်မကောင်းဖွယ်ရာ ကြားသိရသည်မှာ ပြည်သူတို့၏ အကျပ်အတည်းကို လွှတ်တော်တွင်း၌ အဆိုတင်သွင်း တင်ပြမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ "နိုင်ငံတော်၏ မူဝါဒ" ဟူသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုအောက်တွင် အလွယ်တကူ ပယ်ချခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

​ပြည်သူ့ဆန္ဒဖြင့် တက်လာသော အာဏာရပါတီနှင့် လွှတ်တော်အမတ်များအနေဖြင့် ဤမျှအထိ လူထုဒုက္ခရောက်နေသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို မိမိတို့ပါတီ အာဏာရထားသည့် လွှတ်တော်တွင်း၌ပင် အောင်မြင်အောင် မတွန်းအားပေးနိုင်ခြင်း၊ "နိုင်ငံတော်မူဝါဒ" ဆိုသည့် စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာတင် အားနာပါးနာဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ခြင်းသည် များစွာသော ပြည်သူတို့၏ သောကကို လစ်လျူရှုရာ ရောက်နေပါသည်။ အဆိုတင်သွင်းရုံမျှဖြင့် မိမိတို့တာဝန် ကျေပွန်ပြီဟု ယူဆ၍မရဘဲ၊ အမှန်တကယ် ပြည်သူ့ဘဝ ပြောင်းလဲအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ နှုတ်ဆိတ် အရှုံးပေးလိုက်ခြင်းသည် မိမိတို့ကို တင်မြှောက်ခဲ့သည့် ပြည်သူများအမြင်တွင် "အနှစ်သာရကင်းမဲ့ပြီး အဖြစ်မရှိသော အမတ်များ" အဖြစ် စိတ်ပျက်ဝေဖန်မှုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေမည် ဖြစ်သည်။

​နိဂုံး

​အပြုသဘောဆောင်၍ သုံးသပ်ရလျှင် မူဝါဒဆိုသည်မှာ ပြည်သူလူထု သက်သာချောင်ချိရေးနှင့် နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်ရေးအတွက် ချမှတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြည်သူကို ဒုက္ခပေးနေသည့် မူဝါဒတစ်ခုသည် မည်မျှပင် သီအိုရီအရ ကောင်းမွန်နေပါစေ လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်ပေ။ အာဏာရပါတီအနေဖြင့် ပြည်သူ့ထောက်ခံမှုကို ရေရှည်ထိန်းသိမ်းလိုပါက အခန်းထဲက စက္ကူပေါ်က မူဝါဒများကိုသာ ဖက်တွယ်မနေဘဲ လမ်းမပေါ်က ပြည်သူတို့၏ မျက်ရည်နှင့် အသံကို နားထောင်ရန် လိုအပ်သည်။ နိုင်ငံတော်မူဝါဒကို ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လည်သုံးသပ် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းဖြင့်သာ ပြည်သူ့အစိုးရ၊ ပြည်သူ့အမတ်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေလိမ့်မည်။

ပြည်သူ့ဆန္ဒဖြင့် တက်လာသော အစိုးရနှင့် မြေပြင်အခြေအနေကို ထင်ဟပ်ရန် လိုအပ်နေသည့် စုံ/မ မူဝါဒ