Телеграм канал «🇲🇲🇲🇲Myanmar News Zone🇲🇲🇲🇲»

ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီရောက်တိုင်း လျှပ်စစ်ဓာတ်အား လုံလောက်စွာ မပေးနိုင်ဘဲ မီးမကြာခဏ ပျက်တောက်မှုက ပြည်သူတွေရဲ့ နေ့စဉ် စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ လူမှုဘဝတွေကို ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။
​အခြေခံအဆောက်အအုံနဲ့ လျှပ်စစ်မီး စနစ်တကျ မပေးနိုင်တဲ့ ပြဿနာဟာ အစိုးရတစ်ရပ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ ရေရှည်စွမ်းဆောင်ရည်ကို မီးမောင်းထိုးပြနေတာပါ။ ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ မဲဆန္ဒရှင် ပြည်သူတွေအနေနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မဲတစ်ပြားကို အလေးအနက် ပေးအပ်တော့မယ်ဆိုရင် အောက်ပါအချက်တွေကို သတိထား စဉ်းစားသုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ် -
​မဲပေးခါနီးမှ မီးမှန်တာကို သတိပြုပါ - ရွေးကောက်ပွဲ ကာလနီးမှ မီးမှန်မှန်ပေးတာ သို့မဟုတ် ခဏတာ သက်သာရာရစေမယ့် ယာယီအစီအစဉ်တွေနဲ့ ဆွဲဆောင်တာဟာ ရေရှည်ခိုင်မာတဲ့ ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။ မဲမပေးမီ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မီးပုံမှန်ရရှိရေးအတွက် မည်မျှအထိ ရိုးသားစွာ အကောင်အထည်ဖော် ပေးခဲ့သလဲဆိုတာကို အဓိက ကြည့်ရပါမယ်။
​ရေရှည် စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှုကို စိစစ်ပါ - ပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ်ကို တိုက်ရိုက်ခံနေရတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အခက်အခဲကို ခဏတာ ဟန်ပြမဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်းမှန်မှန်နဲ့ ရေရှည်ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ့် မူဝါဒနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိမရှိ သေချာကြည့်ရပါမယ်။
​တာဝန်ယူမှု ရှိသူကို ရွေးချယ်ပါ - မိမိတို့ ပေးလိုက်တဲ့ မဲတစ်ပြားဟာ ကာလတို အဆင်ပြေမှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူ့အခြေခံ လိုအပ်ချက်တွေကို အမှန်တကယ် စာနာတာဝန်ယူမှု ရှိတဲ့ အစိုးရတစ်ရပ်ကို ရွေးချယ်နိုင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
​ဒါကြောင့် ရွေးကောက်ပွဲအကြို ဟန်ပြဆောင်ရွက်မှုတွေထက် ရေရှည်စနစ်တကျ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို မဲဆန္ဒရှင်များအနေနဲ့ ဘက်ပေါင်းစုံက သတိထား စဉ်းစားရွေးချယ်ကြဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။

နောက်တစ်ခါ မဲပေးတော့မည်ဆိုလျှင် ပြည်သူများထည့်သွင်းစဥ်းစားရမည့် အချက်တစ်ချက်

အယ်နီညိုတောင် မစသေးဘူး မီးကပျက်နေပြီ😂

၈။ အခွန်ပေးဆောင်သူ၏ “သုည” ဝန်ဆောင်မှု
ပြည်သူတွေဆီကနေ အခွန်ဆိုရင်တော့ တပြားမကျန်၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ညှစ်ထုတ်ကောက်ခံနေတာ ကြက်သီးထစရာပါ။ ဒါပေမဲ့ “အခွန်ထမ်းပြည်သူ” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကျတော့ ဝေးလာဝေး။ ဈေးကွက်ထဲမှာ စားသောက်ကုန်တွေ ဘယ်လောက် ဓာတုဆေးတွေပါနေလဲ၊ ဘယ်လောက် ညစ်ပတ်နေလဲဆိုတာကို အစိုးရရဲ့ သက်ဆိုင်ရာဌာနတွေက မျက်စိမှိတ်၊ နားပိတ်ထားကြပါတယ်။ အခွန်ကောက်ရရင် ပြီးရော၊ ပြည်သူတွေ ဘာစားပြီး ဘာရောဂါဖြစ်ဖြစ် “ကံစီမံရာပဲ” ဆိုတဲ့ သဘောထားမျိုးကတော့ တကယ့်ကို ရက်ရောလှပါတယ်။
၉။ ကုန်ဈေးနှုန်းကျဆင်းရေးနှင့် မျက်ရည်ကျရသူ တောင်သူများ
အထက်က လူကြီးတွေကတော့ “ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်နေတယ်၊ ဈေးကျအောင်လုပ်ကြစမ်း” လို့ ညွှန်ကြားချက်တွေ အမောတကော ထုတ်ပြန်နေကြတာ ကြားရတာ အမော။ ဒါပေမဲ့ ကုန်စည် စီးဆင်းရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကိုတော့ လမ်းမှာ ပိတ်ပင်တားဆီးထားကြပါတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ ပြည်တွင်းက SME သမားတွေအတွက် ကုန်ကြမ်းလိုအပ်ချက်ကိုလည်း အစိုးရက ဘာမှ ဖြည့်ဆည်းမပေးပါဘူး။
အဆိုးဆုံးကတော့ နေပူမိုးရွာမရှောင် အပင်ပန်းခံ စိုက်ပျိုးရတဲ့ တောင်သူလယ်သမားကြီးတွေပါပဲ။ စိုက်စရိတ်တွေ အဆမတန် ကုန်ထားပေမယ့် ရောင်းခါနီးကျတော့ ပွဲစား ကုန်သည်ကြီးတွေက ဈေးနှိမ်ပြီး စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ် သွေးစုတ်နေကြပါတယ်။ အစိုးရအနေနဲ့ ဒါကို ထိန်းမတ်ပေးဖို့ နေနေသာသာ၊ စက္ကူပေါ်က ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ပဲ အုပ်ချုပ်နေတာကြောင့် တောင်သူတွေခမျာ အရင်းပြုတ်၊ လူထုကတော့ ဈေးကြီးပေးစားနေရတဲ့ တလွဲသံသရာကြီး လည်နေပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်ရရင်တော့…
တရားမဝင်လုပ်ငန်းတွေကနေ ရလာတဲ့ ငွေမဲခဝါချမှုတွေကြောင့် ပြည်တွင်းမှာ မြေကွက်တွေ၊ အိမ်ခြံမြေတွေဟာ နတ်ပြည်က ဈေးနှုန်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ သာမန် ပြည်သူလူထုအဖို့ကတော့ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျောချစရာ နေရာတစ်နေရာစာတောင် မလွယ်ကူတော့ပါဘူး။
အစိုးရမင်းများခင်ဗျာ… ဒီလောက် တလွဲစီမံခန့်ခွဲမှုတွေနဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကို တိုးတက်အောင် လုပ်နေတာကိုပဲ ပြည်သူတွေက ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံး “မထိန်းကြပ်နိုင်တာလား” ဒါမှမဟုတ် “မထိန်းကြပ်ချင်တာလား” ဆိုတာကိုတော့ ခေတ်အဆက်ဆက် သမိုင်းကပဲ ကမ္ပည်းထိုး သက်သေပြသွားပါလိမ့်မယ်။

၄။ မြေယာအရောင်းအဝယ်နှင့် ကျူးစစ်ပွဲလယ်ယာမြေတွေကို အကွက်ရိုက်ပြီး ပေါ်တင်ကြီး ဆိုင်းဘုတ်ထောင် ရောင်းနေကြတုန်းကတော့ အစိုးရရဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေး မျက်စိတွေက အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြပုံပါပဲ။ သနားစရာ သာမန်ပြည်သူတွေက ဘဝစုဆောင်းသမျှလေးနဲ့ ဝယ်ယူ ဆောက်လုပ် နေထိုင်ပြီးကာမှ… ဝုန်းခနဲဆို အိပ်ရာနိုးလာသလိုမျိုး “ဒါ ကျူးမြေ၊ အစိုးရပိုင်မြေ” ဆိုပြီး မဟားတရား လာရောက်သိမ်းဆည်း ဖျက်ဆီးပစ်ကြပါတယ်။ ပွဲမပြခင်က မတားဘဲ၊ လက်မှတ်ဖြတ်ပြီးမှ ပွဲသိမ်းလိုက်တဲ့ မျက်လှည့်ပြကွက်ကြီးနဲ့ တူလှပါတယ်။

၅။ စည်ပင်နှင့် လမ်းဘေးဈေးသည်တို့၏ နားလည်မှု

နံနက်ခင်းဆိုရင် စည်ပင်လူကြီးမင်းများဟာ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေဆီကနေ နေ့စဉ်ဈေးကောက်တင်မက လစဉ်ကြေးပါ အိတ်ကပ်ထဲ အပြည့်အဝ နားလည်မှုရှိရှိ ကောက်ခံသွားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေပိုင်းရောက်ရင်တော့ အဲဒီနားလည်မှုတွေက လေထဲလွင့်သွားပြီး ဈေးသည်တွေရဲ့ ဆိုင်တွေ၊ လှည်းတွေကို ကားပေါ်အတင်း ဆွဲတင်သိမ်းဆည်းသွားကြပြန်ရော။ ရိုးရိုးသားသား ဝမ်းစာရှာနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို လမ်းဘေးကနေ လမ်းမရှိတဲ့ ဘဝ ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးနေတဲ့ အစိုးရရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လူမှုကူညီရေး စီမံချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

၆။ ဝန်ထမ်းလစာနှင့် ကုန်ဈေးနှုန်း မိုးပျံပြိုင်ပွဲ

ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကတော့ ဒုံးပျံလို အရှိန်နဲ့ နတ်ပြည်ကို ပျံတက်နေချိန်မှာ၊ သနားစရာ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လစာကတော့ လိပ်လိုပဲ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်နေတုန်းပါ။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ တလစာဟာ ဈေးကွက်ထဲက ကြက်ဥ တစ်ကတ်၊ ဆီတစ်ပုလင်း ဝယ်ပြီးရင်ပဲ လကုန်ဖို့မပြောနဲ့၊ လဝက်တောင် မခံချင်တော့ပါဘူး။ အစိုးရမင်းများကတော့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို “မေတ္တာနှင့် စေတနာ” သောက်သုံးပြီး ဗိုက်ဝအောင် နေထိုင်ကြဖို့ မဟာဗျူဟာမြောက် သင်ကြားပြသပေးနေသလိုပါပဲ။

၇။ ရုံးဌာနများ၏ “ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း” နှင့် လာဘ်ပေးပွဲ

ဒီလိုနဲ့ လစာနဲ့ မလောက်ငှတဲ့ ဝန်ထမ်းလူကြီးမင်းအချို့ဟာ ရုံးဌာနတွေမှာ “ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုအံ့” ဆိုင်းဘုတ်အောက်မှာပဲ လာဘ်စားမှုပြိုင်ပွဲကြီး ကျင်းပကြပါတော့တယ်။ ပြည်သူတွေဟာ ကိစ္စတစ်ခုခု သွားလုပ်ဖို့အရေး လူကြီးမင်းတွေကို လက်အုပ်ချီ၊ လာဘ်ငွေကို စားပွဲအောက်ကနေ ကမ်းလှမ်းနေရပါတယ်။ ပိုက်ဆံနဲ့ အာဏာရှိတဲ့သူကျတော့ ကော်ဇောနီခင်းကြိုပြီး၊ သာမန် ပြည်သူဆိုရင်တော့ ဟောက်လိုက်၊ ခြောက်လိုက်နဲ့ “ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း” နိယာမကို အစိုးရရုံးတွေမှာ အကောင်းဆုံး တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။

အစိုးရရဲ့ တလွဲများ (ရွှေအနုပညာနှင့် လူထုမျက်ရည်)
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးကို ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ တင့်တယ်ပြီး ဒုံးပျံလို အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်စေချင်လွန်းလို့ အိပ်ရေးပျက်ခံ၊ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေထုတ်ပြီး စေတနာအရင်းခံနဲ့ ဝေဖန်အကြံပြုလိုက်ရပါတယ်ခင်ဗျာ။ အစိုးရမင်းများရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် “တလွဲစီမံခန့်ခွဲမှု” တွေကတော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ် ပြဇာတ်ကြီးတစ်ခုလို ရှုချင်စဖွယ် ကောင်းလှပါပြီ။
၁။ ကျားဖြန့်နှင့် ငွေဖြူလုပ်ပွဲကြီး
အစိုးရမင်းများဟာ Online ငွေလိမ်ဂိုဏ်း (ကျားဖြန့်) တွေကို နေ့ရောညပါ နှိမ်နင်းနေပါတယ်လို့တော့ သတင်းတွေထဲမှာ ဖတ်ရပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီ ကျားဖြန့်တွေနဲ့ မှောင်ခိုလမ်းကြောင်းကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ “ငွေမဲ” တွေဟာ ပြည်တွင်းမှာ “ငွေဖြူ” အဖြစ် ပေါ်တင်ကြီး ပြောင်းလဲနေကြတာကိုတော့ အစိုးရမင်းတို့ရဲ့ မျက်စိတွေက မှုန်ဝါးသွားကြပုံရပါတယ်။ “ငါးခုံမလောက်လေးတွေ” ကို လိုက်ဖမ်းပြပြီး ဝေေဝဆာဆာ စီးဆင်းနေတဲ့ ငွေမဲမြစ်ကြီးကိုတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရေကူးနေကြတာလားလို့ တွေးမိပါတယ်။
၂။ မူးယစ်ဆေးဝါး ရှာပုံတော်
နိုင်ငံတကာက ပိတ်ပင်ထားတဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေကို ကီလိုဂရမ်အလိုက်၊ ဘီလီယံအလိုက် မိပါတယ်ဆိုပြီး ရုပ်မြင်သံကြားမှာ ခဏခဏ ပြလွန်းလို့ လက်ခုပ်တီးရလွန်းလို့ လက်ဖဝါးတွေတောင် နာနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက အဲဒီဆေးဝါးတွေ တကယ်ချက်လုပ်နေတဲ့၊ တကယ့်ကုန်လှောင်ရုံကြီးတွေရှိတဲ့ “ပင်မနေရာဒေသ” တွေကိုကျတော့ အစိုးရမင်းတို့ မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွားရမှာ လမ်းစရိတ်မရှိလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ… အောက်က ပြည်သူတွေကတော့ မျက်လုံးပြူးပြီး စဉ်းစားနေရတုန်းပါပဲ။
၃။ ရွှေဈေးကွက်နှင့် မျက်လှည့်ပြကွက်ကြီး
နောက်ထပ် ရင်သပ်ရှုမောစရာ သတင်းကောင်းကြီးကတော့ ရွှေဆိုင်တွေကို လိုက်ဖမ်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါပဲ။ အစိုးရက စက္ကူပေါ်မှာ ရွှေဈေးကို စိတ်ကူးယဉ်ဈေးနှုန်း အတင်းသတ်မှတ်ခိုင်းပြီး၊ မြေပြင်မှာ ဘယ်သူမှ အဲဒီဈေးနဲ့ ဝယ်မရတာကျတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားပါတယ်။ ပြီးတော့မှ သတ်မှတ်ဈေးထက် ပိုရောင်းတဲ့ ရွှေဆိုင်တွေကို ဝင်ဖမ်း၊ ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေကို ဓာတ်ပုံရိုက် သတင်းထုတ်ပြန်ပြပါတယ်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကြီး သောင်းကျန်းနေတာကိုတော့ လွှတ်ထားပြီး၊ ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားတဲ့ ရွှေဆိုင်တွေကိုပဲ လိုက်ဖမ်းပြနေတဲ့ အစိုးရရဲ့ "ရွှေအနုပညာပြကွက်" ကတော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာ့အဆင့်မီပါတယ်။

တယ်။ ပြည်သူတွေဟာ ကိစ္စတစ်ခုခု သွားလုပ်ဖို့အရေး လူကြီးမင်းတွေကို လက်အုပ်ချီ၊ လာဘ်ငွေကို စားပွဲအောက်ကနေ ကမ်းလှမ်းနေရပါတယ်။ ပိုက်ဆံနဲ့ အာဏာရှိတဲ့သူကျတော့ ကော်ဇောနီခင်းကြိုပြီး၊ သာမန် ပြည်သူဆိုရင်တော့ ဟောက်လိုက်၊ ခြောက်လိုက်နဲ့ “ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း” နိယာမကို အစိုးရရုံးတွေမှာ အကောင်းဆုံး တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။
၈။ အခွန်ပေးဆောင်သူ၏ “သုည” ဝန်ဆောင်မှု
ပြည်သူတွေဆီကနေ အခွန်ဆိုရင်တော့ တပြားမကျန်၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ညှစ်ထုတ်ကောက်ခံနေတာ ကြက်သီးထစရာပါ။ ဒါပေမဲ့ “အခွန်ထမ်းပြည်သူ” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကျတော့ ဝေးလာဝေး။ ဈေးကွက်ထဲမှာ စားသောက်ကုန်တွေ ဘယ်လောက် ဓာတုဆေးတွေပါနေလဲ၊ ဘယ်လောက် ညစ်ပတ်နေလဲဆိုတာကို အစိုးရရဲ့ သက်ဆိုင်ရာဌာနတွေက မျက်စိမှိတ်၊ နားပိတ်ထားကြပါတယ်။ အခွန်ကောက်ရရင် ပြီးရော၊ ပြည်သူတွေ ဘာစားပြီး ဘာရောဂါဖြစ်ဖြစ် “ကံစီမံရာပဲ” ဆိုတဲ့ သဘောထားမျိုးကတော့ တကယ့်ကို ရက်ရောလှပါတယ်။
၉။ ကုန်ဈေးနှုန်းကျဆင်းရေးနှင့် မျက်ရည်ကျရသူ တောင်သူများ
အထက်က လူကြီးတွေကတော့ “ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်နေတယ်၊ ဈေးကျအောင်လုပ်ကြစမ်း” လို့ ညွှန်ကြားချက်တွေ အမောတကော ထုတ်ပြန်နေကြတာ ကြားရတာ အမော။ ဒါပေမဲ့ ကုန်စည် စီးဆင်းရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကိုတော့ လမ်းမှာ ပိတ်ပင်တားဆီးထားကြပါတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ ပြည်တွင်းက SME သမားတွေအတွက် ကုန်ကြမ်းလိုအပ်ချက်ကိုလည်း အစိုးရက ဘာမှ ဖြည့်ဆည်းမပေးပါဘူး။
အဆိုးဆုံးကတော့ နေပူမိုးရွာမရှောင် အပင်ပန်းခံ စိုက်ပျိုးရတဲ့ တောင်သူလယ်သမားကြီးတွေပါပဲ။ စိုက်စရိတ်တွေ အဆမတန် ကုန်ထားပေမယ့် ရောင်းခါနီးကျတော့ ပွဲစား ကုန်သည်ကြီးတွေက ဈေးနှိမ်ပြီး စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ် သွေးစုတ်နေကြပါတယ်။ အစိုးရအနေနဲ့ ဒါကို ထိန်းမတ်ပေးဖို့ နေနေသာသာ၊ စက္ကူပေါ်က ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ပဲ အုပ်ချုပ်နေတာကြောင့် တောင်သူတွေခမျာ အရင်းပြုတ်၊ လူထုကတော့ ဈေးကြီးပေးစားနေရတဲ့ တလွဲသံသရာကြီး လည်နေပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်ရရင်တော့…
တရားမဝင်လုပ်ငန်းတွေကနေ ရလာတဲ့ ငွေမဲခဝါချမှုတွေကြောင့် ပြည်တွင်းမှာ မြေကွက်တွေ၊ အိမ်ခြံမြေတွေဟာ နတ်ပြည်က ဈေးနှုန်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ သာမန် ပြည်သူလူထုအဖို့ကတော့ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျောချစရာ နေရာတစ်နေရာစာတောင် မလွယ်ကူတော့ပါဘူး။
အစိုးရမင်းများခင်ဗျာ… ဒီလောက် တလွဲစီမံခန့်ခွဲမှုတွေနဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကို တိုးတက်အောင် လုပ်နေတာကိုပဲ ပြည်သူတွေက ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံး “မထိန်းကြပ်နိုင်တာလား” ဒါမှမဟုတ် “မထိန်းကြပ်ချင်တာလား” ဆိုတာကိုတော့ ခေတ်အဆက်ဆက် သမိုင်းကပဲ ကမ္ပည်းထိုး သက်သေပြသွားပါလိမ့်မယ်။