ٔ

عجیب است؛ هنوز ماه بر همان برکه می‌تابد، اما انعکاسِ هیچ‌چیز شبیهِ گذشته نیست. گویی میانِ دو ساحل، دره‌ای دهان گشوده که نه موج توانِ عبور از آن دارد، نه باد یارای بازگرداندنِ آنچه را که روزگاری به هم پیوندشان می‌داد. من مانده‌ام و رزهای خشکی که هنوز نامِ بهار را از یاد نبرده‌اند و تو، آن سویِ مه، شبیهِ آشناترین غریبه‌ی این جهانی.