Аналитика Telegram-канала
Подписчики
6 539
Охват за 24 ч
371
ER за 24 ч
5,67%
Публикаций
151

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
16 ноя19 ноя22 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

09.1111.1113.1116.1120.1121.11
1
Средний охват
1
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

71
Упоминаний
57
Из них репостов
12
Каналов
Все упоминания

Последние посты

3 из 151 2 из 151
انتشار این تصاویر نشان‌دهنده ناکارآمدی است و هیچ افتخاری در آن نیست. 🚀@MoSadeqd🌹
ещё
1 0 21 ноя, 11:23
🟣ـEndGame در تنگه هرمز: شکستن محاصره، بن‌بست مذاکره و سرنوشت تقابل ایران و آمریکا 🔻   محمدصادق دانشجو، کارشناسی‌ارشد علوم‌سیاسی دانشگاه شهیدبهشتی▪️ تصمیم ایران برای عبور رسمی نفتکش‌های خود با پرچم ملی از محاصره دریایی آمریکا در تنگه هرمز و هشدار صریح نسبت به هدف قرار دادن ذخایر نفتی و پالایشگاه‌های منطقه در صورت هرگونه تعرض یا تلاش برای متوقف کردن این کشتی‌ها، نشانه‌ای آشکار از ورود بحران خاورمیانه به مرحله‌ای تازه است. این اقدام در نگاه نخست حرکتی پرمخاطره و نزدیک به انتحار راهبردی به نظر می‌رسد، اما فهم منطق آن تنها در پرتو پیوند میان فشارهای سنگین اقتصادی، تحولات دیپلماتیک اخیر میان قدرت‌های بزرگ و بن‌بست ساختاری تقابل تهران و واشینگتن پس از جنگ ۴۰ روزه امکان‌پذیر است. نقطه عزیمت این تصمیم را باید در وضعیت بحرانی اقتصاد ایران طی حدود شش ماه گذشته و پس از ناکامی و فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد جست‌وجو کرد؛ دوره‌ای که در آن فروش نفت کشور عملاً به صفر نزدیک شده است. هم‌زمانی محاصره دریایی و هوایی، محدودیت‌های زمینی و تشدید تحریم‌های چندجانبه، شریان‌های اصلی اقتصاد را در آستانه فلج شدن قرار داده و آثار آن را به شکل ملموس به زندگی روزمره شهروندان کشانده است. چندنرخی و سهمیه‌بندی شدن نان، اختلال در تأمین بنزین و ناتوانی فزاینده دولت در پوشش هزینه‌های جاری، بستر شکل‌گیری نارضایتی‌های گسترده و اعتراضات اجتماعی را تقویت کرده است. افزون بر این پیامدهای آشکار، یک آسیب فنی و کمتر دیده‌شده نیز در جریان است؛ توقف طولانی‌مدت صادرات و اختلال در چرخه پالایش، خسارت‌های ساختاری و جبران‌ناپذیری به میادین، چاه‌ها و سکوهای نفتی وارد می‌کند. در چنین وضعیتی، تصمیم‌گیرندگان در تهران خود را میان دو انتخاب می‌بینند: پذیرش مرگ تدریجی زیر فشار محاصره در انتظار ضربه نظامی آمریکا (که از نگاه آنان وقوع آن قطعی و تنها زمان آن نامشخص است) یا شکستن انفعال و تحمیل هزینه به طرف مقابل. به بیان دیگر، ایران با به حرکت درآوردن نفتکش‌های خود می‌کوشد از جایگاه بازیگر منفعل خارج شود و این پیام را منتقل کند که در صورت تداوم محاصره یا آغاز درگیری، امنیت صادرات انرژی دیگر بازیگران منطقه از مسیر تنگه هرمز و دریای عمان نیز محفوظ نخواهد ماند. تحرک تازه تهران را نمی‌توان جدا از فضای پس از نشست اخیر سران آمریکا، چین و روسیه به میزبانی پکن تحلیل کرد. در ارزیابی اثر این نشست بر محاسبات ایران، محتمل‌ترین فرضیه آن است که تهران به این جمع‌بندی رسیده که نوعی تفاهم یا معامله میان قدرت‌های بزرگ شکل گرفته و در نتیجه، دیگر نمی‌تواند روی پشتیبانی عملی مسکو و پکن حساب کند. از این منظر، تلاش برای شکستن یک‌جانبه محاصره با پرچم رسمی، واکنشی برای خروج از انزوا و فشار اقتصادی است، حتی به بهای ورود به یک جنگ تمام‌عیار. در مقابل، این احتمال نیز مطرح شده که شاید چین با دادن امتیازهایی به آمریکا روزنه‌ای برای عبور نفتکش‌های ایران گشوده باشد؛ اما منطق منافع ملی قدرت‌های بزرگ چنین سناریویی را به شدت تضعیف می‌کند. پکن هیچ انگیزه راهبردی ندارد که به خاطر منافع ایران هزینه سیاسی سنگینی در برابر واشینگتن بپردازد، چراکه امنیت انرژی خود را به سادگی از مسیرهای جایگزین تأمین می‌کند. چین هم‌زمان با تنوع‌بخشی به واردات و نیز تکیه بر ذخایر راهبردی و رشد سریع انرژی‌های تجدیدپذیر، آسیب‌پذیری خود را در برابر حذف نفت ایران به حداقل رسانده است. در جبهه مقابل، شواهد میدانی و تحولات سیاست داخلی آمریکا نشان می‌دهد که واشینگتن نیز در آستانه یک تصمیم تعیین‌کننده قرار دارد. استقرار سومین ناو هواپیمابر ایالات متحده در منطقه (آرایشی نظامی که از دوران جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ بی‌سابقه بوده است) بیانگر آمادگی کامل برای درگیری نظامی است. هم‌زمان، مسیر دیپلماسی به بن‌بستی عمیق رسیده است. پس از بی‌نتیجه ماندن تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، سقف مطالبات آمریکا در مذاکرات پیوسته بالاتر رفته و واشینگتن دیگر به توافقی سطحی یا موقت رضایت نمی‌دهد. در سمت ایران، مذاکره‌کنندگان حتی در صورت تمایل، نه مجوز سیاسی لازم از تهران برای اعطای امتیازهای بنیادین را دارند و نه ساختار سیاسی می‌تواند تبعات سنگین چنین توافقی را در میان بدنه اجتماعی حامی خود مدیریت کند. در سمت آمریکا نیز دولت ترامپ و حزب جمهوری‌خواه با فشارهای جدی داخلی مواجه‌اند. نزدیک به یک سال حضور پرهزینه نظامی در خاورمیانه، شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای و افت رضایت عمومی، کاخ سفید را در برابر چشم‌انداز انتخابات ریاست‌جمهوری دو سال آینده تحت فشار قرار داده است. با توجه به سابقه انتقادهای صریح ترامپ از جنگ‌های عراق و ویتنام (که به باور او هزینه‌های مالی و انسانی گزافی بدون دستاورد واقعی بر مردم آمریکا تحمیل کردند) دولت آمریکا نمی‌تواند بدون یک خروجی ملموس و قابل دفاع از این بحران عقب‌نشینی کند و برای توجیه هزینه‌های سیاسی و نظامی خود نیازمند یک «خروج همراه با دستاورد» است. در چنین معادله‌ای، دو راهبرد اصلی پیش روی ایالات متحده قرار دارد. گزینه نخست که از نظر هزینه‌فایده برای واشینگتن مطلوب‌تر است، تداوم محاصره اقتصادی و فشار حداکثری به منظور فرسایش درونی ساختار حکمرانی ایران است؛ مسیری که می‌تواند به گسترش ناآرامی‌های اجتماعی و در نهایت فروپاشی از درون یا دست‌کم درگیر شدن طولانی‌مدت کشور با بحران‌های داخلی بینجامد. گزینه دوم، اقدام نظامی مستقیم برای هدف قرار دادن مجدد ساختار رهبری، فرماندهان نظامی و انهدام تأسیسات عمیق هسته‌ای (از جمله سایت‌های زیرزمینی در محدوده کوه کلنگ‌) با تکیه بر بمب‌های سنگین سنگرشکن و فوق‌تخریبی است؛ چراکه به‌کارگیری سلاح هسته‌ای در این چارچوب هیچ توجیه راهبردی و بین‌المللی ندارد. هرچند حمله نظامی نیز تضمینی برای توقف دائمی برنامه هسته‌ای ایران ایجاد نمی‌کند، اما می‌تواند مشابه الگویی که آمریکا برای پایان دادن به جنگ ۱۲ روزه به کار گرفت، دستاورد تبلیغاتی و سیاسی لازم برای اعلام انهدام توان هسته‌ای ایران و خروج از میدان نبرد را فراهم سازد. با این حال، حرکت ایران به سمت شکستن محاصره دریایی دقیقاً راهبرد کم‌هزینه و فرسایشی واشینگتن را به چالش می‌کشد و احتمال گذار به رویارویی مستقیم را در کوتاه‌مدت افزایش می‌دهد. همان‌گونه که پیش‌تر در مقاله «بن‌بست آنتولوژیک» استدلال کرده‌ام، ریشه تقابل ۴۷ ساله ایران و آمریکا را نباید به پرونده هسته‌ای فروکاست؛ موضوع هسته‌ای بیش از آنکه علت اصلی بحران باشد، در سطح رسانه‌ای و دیپلماتیک برجسته می‌شود. هسته مرکزی این تعارض، جایگاه ایران به عنوان یک بازیگر ضدساختار و رهبر محور مقاومت در خاورمیانه، تقابل بنیادین آن با اسرائیل، حمایت از جریان‌های فلسطینی و به چالش کشیدن نظم امنیتی مطلوب آمریکا و متحدانش در منطقه است. از همین رو، به نظر می‌رسد این تقابل طولانی امروز وارد Endgame خود شده است. اگر تنش بر سر نفتکش‌ها به جنگ بینجامد، این درگیری با رویارویی‌های پیشین تفاوت ماهوی خواهد داشت؛ در این میدان، نه ایالات متحده در جایگاه قدرت هژمونیک و مدعی حفظ نظم بین‌الملل، و نه ایران در مقام ستون اصلی محور مقاومت، آمادگی تن دادن به آتش‌بس‌های موقت یا عقب‌نشینی‌های مقطعی را نخواهند داشت. 🚀@MoSadeqd🌹
ещё
1 0 20 ноя, 14:04
Фото
ترامپ، شی و پوتین برای اولین دیدار سه جانبه خود در روز پنجشنبه در شنژن در حاشیه اجلاس اپک برنامه ریزی کرده اند. آنها توافق کرده اند که در مورد کاهش تسلیحات هسته ای و ایران دیدار کنند. کاخ سفید روز جمعه این خبر را تایید کرد، کرملین دیروز این خبر را تایید کرد. 🚀@MoSadeqd🌹
ещё
1 0 16 ноя, 00:05
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней