من احترام عمیقی برای آدم‌هایی قائلم که با وجود تمام توانایی ها و مهارت هایشان، هنوز فروتن می‌مانند. آدم‌هایی که یاد می‌دهند، راهنمایی می‌کنند و هیچ وقت باعث نمی‌شوند دیگران احساس كوچک بودن کنند. این یعنی حرفه ای بودن واقعی.

به نظرم یکی از نشونه‌های شعورِ آدم‌ها اینه که رنج و نگرانی‌های بقیه رو جدی می‌گیرن و بهش احترام می‌ذارن.

بدترین بلایی که اضطراب سرت میاره، میدونی چیه؟ زندگی کردن با اتفاقی که هنوز نیفتاده صبح که چشمات رو باز میکنی، ذهنت هزار بار بدترین سناريوها رو برات میسازه؛ اتفاقایی که شاید هیچوقت نیفتن، حرفایی که هنوز زده نشدن و ترس‌هایی که هنوز دلیل واقعی ندارن. هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده، اما تو از شدت فکر کردن خسته ای، از چیزی که نمی دونی چیه میترسی و برای جنگی آماده ای که شاید هیچ وقت شروع نشه. اضطراب همین قدر بی رحمه؛ قبل از اینکه زندگی بهت درد بده، بارها توی ذهنت زندگی رو به کامت تلخ میکنه...