آشنایی با دانش #اعداد و #کد کیهانی، از استاد مطلب برازنده

سری آناندامایی ما «این، حالتِ وحدت است. حتی در میان کثرت نیز جدایی وجود ندارد؛ و با آنکه به ظاهر همه‌چیز متکثر و جدا جلوه می‌کند، حقیقت همچنان یگانه است. این همان "آن‌بودگی" یا تَت‌سوَ (Tat Sva) است؛ یعنی همان حقیقت مطلق. در این مقام، اطاعت و نافرمانی، هر دو همان حقیقت‌اند. در آنجا دیگر دوگانگی‌ای وجود ندارد که یکی مطیع باشد و دیگری فرمان‌دهنده. پیش از تحققِ نفس، نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد اعمال انسان به‌صورت ابزاری انجام می‌شوند. در این مرحله، جریان عمل تنها در جهت برآوردن نیازهای واقعی و ضروری زندگی حرکت می‌کند. اما در حالت «هستیِ محض» یا «وجود ناب»، همه‌چیز کاملاً متفاوت است. در آنجا انجام دادن و انجام ندادن، سکون و حرکت، هر نامی که بر آن بگذاری، همه جلوه‌های همان حقیقت واحدند. در این قلمرو، هر چیزی ممکن است؛ چنان‌که می‌توان در حالی که غذا می‌خوری، در حقیقت نخوری؛ یا بدون آنکه چیزی بخوری، تغذیه شده باشی. می‌توان بدون پا راه رفت، بدون چشم دید، بدون گوش شنید و بسیاری امور دیگر که ذهن معمولی آن‌ها را متناقض می‌پندارد. وقتی انسان در خویشتن حقیقی خویش استقرار یافت، دیگر چه کسی از فرمان چه کسی پیروی می‌کند؟ در آنجا «دیگری» وجود ندارد. هیچ موجودی جدا از دیگری نیست. دیگر کسی با کسی سخن نمی‌گوید؛ زیرا رابطه‌ای که بر احساس جدایی استوار باشد، از میان رفته است. مرحلهٔ «عملِ بی‌غرض» یا «کارِ بدون خودخواهی»، با مقام «تحقق نفس» یا «خودشناسی کامل» تفاوت دارد. تا زمانی که گورو، عشق به گورو، عمل، و احساس «من»، هر یک جدا از دیگری دیده شوند، هنوز تحقق نفس روی نداده است. با این همه، باید دانست عملی که به خداوند تقدیم می‌شود، هرگز هم‌مرتبه با عملی نیست که از خواهش‌های نفسانی و میل به لذت سرچشمه می‌گیرد. اولی برای رسیدن به یگانگی است و انسان را به روشن‌شدگی و بیداری می‌رساند؛ اما دومی برای بهره‌بردن و لذت‌جویی است و تنها موجب ادامه یافتن تجربه‌های دنیوی و چرخهٔ تولد و مرگ می‌شود. تنها آن عملی شایستهٔ نام «عمل» است که اتحاد جاودانهٔ انسان با خدا را آشکار سازد. هر عمل دیگری، هرچند در ظاهر عمل باشد، در حقیقت ارزش این نام را ندارد. زیرا این اتحاد، چیزی نیست که بعدها به وجود آید یا ایجاد شود؛ بلکه پیوندی است که از ازل وجود داشته است. تنها لازم است آنچه همیشه بوده، شناخته و آشکار گردد. اکنون به نکته‌ای دیگر گوش کن. مرحله‌ای نیز وجود دارد که در آن، خودِ کار کردن سرچشمهٔ شادی و سرور عمیق است. در این حالت، انسان هیچ توجهی به نتیجهٔ عمل ندارد؛ نه به موفقیت می‌اندیشد و نه به شکست. عمل فقط به خاطر خودِ عمل انجام می‌شود؛ از سرِ عشقِ ناب به خودِ عمل. در این مقام، دیگر حتی سخنی از گوروی بیرونی یا عشق به او نیز نیست؛ زیرا همهٔ این تمایزها در حقیقتِ یگانه محو شده‌اند. چنین مرتبه‌ای واقعاً وجود دارد. و در قلمرو عمل و سلوک، مراتب، جلوه‌ها و حالات بی‌شماری وجود دارد.» آناندامایی ما در این گفتار، سه مرتبه را از هم تفکیک می‌کند: عمل از روی خواسته و نفس؛ که انسان را در چرخه تجربه‌های دنیوی نگه می‌دارد. کارِ تقدیم‌شده به خدا (کارما یوگا)؛ که وسیله‌ای برای پاکی دل و آمادگی برای شناخت حقیقت است. مقام تحقق نفس (آتـماجنانا)؛ که در آن دیگر نه فاعلی باقی می‌ماند، نه عملی، نه اطاعتی و نه نافرمانی. همه چیز ظهور همان #حقیقت یگانه (برهمن) است. به همین دلیل، وقتی می‌گوید: «اطاعت و نافرمانی هر دو همان حقیقت‌اند»، مقصود این نیست که انسانِ عادی مجاز است هر کاری انجام دهد؛ بلکه اشاره به مقامی دارد که در آن «منِ جداگانه» کاملاً از میان رفته است. در آن مرتبه دیگر ارادهٔ شخصی وجود ندارد و هرچه هست، تنها ارادهٔ الهی است که خود را از طریق آن وجود آشکار می‌کند.

چگونه لحظه حال را بیاد بیاوریم؟ #اینک_واینجا ✨✨ #اکهارت_تله خوانش حسین