🩷🌹فایل های امشب خدمت شما

#part_84 ❤️#وارث_حسرت آوا هنوز کنار در ایستاده بود. همه فکر کرده بودند بعد از آن حرف‌ها می‌رود، اما نگاهش روی هوژان مانده بود. نگاهی که بیشتر از ناراحتی، پر از خشم بود. ـ عجیبه... هوژان آرام برگشت سمتش. ـ چی؟ آوا لبخند کوتاهی زد. ـ اینکه بعضی آدما چقدر راحت به چیزی می‌رسن که سال‌ها برای یکی دیگه مهم بوده. حیاط دوباره ساکت شد. هوژان چیزی نگفت. می‌دانست جواب دادن به آوا فقط آتش بیشتری روشن می‌کند. اما آوا ادامه داد. ـ تو حتی نمی‌دونی اروند چه چیزهایی رو دوست داره. نمی‌دونی وقتی ناراحته چیکار می‌کنه. نمی‌دونی از چی بدش میاد. فقط یه اسم کنار اسمش گذاشتی. هوژان نگاهش کرد. این بار حرف آوا بیشتر از اینکه عصبانی‌اش کند، درد داشت. چون بخشی از آن حقیقت بود. او واقعاً اروند را آن‌طور که آوا می‌شناخت، نمی‌شناخت. اما آرام گفت: ـ شاید درست بگی. ولی این دلیل نمی‌شه کسی رو که هیچ کاری بهت نکرده، تحقیر کنی. آوا خواست جواب بدهد که صدای اروند آمد. ـ آوا... همه نگاه‌ها به سمت او برگشت. اروند جلو آمد. چهره‌اش جدی بود. ـ بس کن. آوا برای لحظه‌ای امیدوار شد. ـ دیدی؟ حتی خودش هم فهمیده. اروند اخم کرد. ـ من نگفتم تو حق داری بی‌احترامی کنی. اما... مکث کرد. نگاهش برای لحظه‌ای سمت هوژان رفت. ـ تو هم نباید جواب هر چیزی رو با بحث بدی. هوژان چند ثانیه نگاهش کرد. شاید انتظار نداشت اروند طرف کامل او را بگیرد... اما انتظار نداشت اولین چیزی که می‌شنود، سرزنش باشد. آرام گفت: ـ من بحث نکردم. اروند کمی عصبی جواب داد: ـ هوژان، الان وقت این نیست. همین جمله کافی بود. نه به خاطر خودش... به خاطر اینکه جلوی همه، انگار او کسی بود که باید ساکت می‌شد. آوا نگاه کوتاهی به هوژان انداخت. از اینکه اروند هنوز ناخودآگاه طرف او را می‌گرفت، آرام‌تر شد. ـ من فقط حرفمو زدم. اروند نفسش را بیرون داد. ـ آوا، تو باید بری. صدای او آرام بود، اما سرد نبود. همین برای آوا کافی بود. سرش را تکان داد. ـ باشه. ولی قبل از رفتن... رو به هوژان گفت: ـ امیدوارم یه روز بفهمی داشتن کسی که دوستت نداره، چقدر سخته. هوژان لبخند کوچکی زد. لبخندی که بیشتر شبیه پنهان کردن درد بود. ـ امیدوارم تو هم یه روز بفهمی دوست داشتن کسی، دلیل نمی‌شه به بقیه آسیب بزنی. آوا چیزی نگفت. فقط برگشت و رفت. --- بعد از رفتن او، همه کم‌کم پراکنده شدند. هوژان هم بدون حرف سینی را برداشت. ژیوان که از اول شاهد ماجرا بود، آرام نزدیک شد. ـ هوژان... هوژان لبخند زد. ـ چیزی نیست. ـ هست. ـ نه. فقط... استکان‌ها رو بشوریم، دیر میشه. ژیوان فهمید. این همان لحظه‌ای بود که هوژان همیشه قوی نشان می‌داد. همان لحظه‌ای که هیچ‌کس نمی‌دید چقدر شکسته. --- شب، اروند تنها کنار ایوان ایستاده بود. کاروان کنارش آمد. چند لحظه چیزی نگفت. بعد آرام پرسید: ـ فکر می‌کنی امروز درست رفتار کردی؟ اروند اخم کرد. ـ منظور؟ ـ نمی‌دونم... فقط دیدم وقتی آوا ناراحت بود، اول به فکر آروم کردن اون بودی. نه هوژان. اروند جواب نداد. چون خودش هم می‌دانست کاروان بی‌راه نمی‌گوید. اما هنوز نمی‌توانست قبول کند. چیزی که سال‌ها دوست داشته، قرار است تبدیل به گذشته شود. و کسی که تازه وارد زندگی‌اش شده... قرار است آینده‌اش باشد.

✫・゜・。.✫・゜・。.✫・゜・。. 🌙رمان : #یاغی #جلداول 🟡 نویسنده : #گیسوی_شب 💛 ژانر : #عاشقانه خلاصه : ومن ! پر بودم از حسرت داشتن مردی که دلش با دیگری بود..! و آن مرد شاید از آن مردهایی نیست که بپسندی! از آن مردهایی نیست که اخلاقش زبان زد باشد! ناز بکشد… بخندد… بخنداند و با دوستت دارم گفتنش هر روز شاخه گلی از رز سرخ تقدیم کند! او اما از آن دسته معدود مردهایی است که وقتی نمی بینی اش … انگار چیز بزرگی گم کرده ای …چیزی به حجم تمام دوستت دارم های گفته شده از دهان تمام مردان مورد پسند! چیزی قدر دوست داشتن هایت که با هیچ کس… هیچ احدی دیگر تکرار نمی شود!درست عین مرد من. درست عین یاغی من… 🌑🌙تقدیم به نگاه قشنگ شما 🌑🌙 ⭐Moon_pdf⭐ ✫・゜・。.✫・゜・。.✫・゜・。.