امید باور به پیروزی نیست، امتناع از باور به شکست است. آنچه که تجربه می‌کنید، یک جنگ است. نباید اجازه داد پیروزی آن‌ها در ناامیدی تو باشد، لشکری روبرویت ایستاده است. هم می‌کشد، هم به بند می‌کشد، هم بر مرگت می‌رقصد و هم بر حقیقت آنچه که بر سرت می‌آورد خاک می‌پاشد و پنهانش می‌کند. پیش از تو و به سان تو و شاید صدها بار بدتر تو بسیاری به این گونه زیسته‌اند و به پایان راه رسیده‌اند بدون آنکه حقیقت آنچه که بر سرشان آمد به چشم بیاید. اما ناامیدی جنایت است، همراهی است، همراهی با آنکه می‌خواهد تو را به باور ابدی بودن شرایط موجود و قدرت بی‌پایان خود برساند. نیست، نه قدرت او ابدی است، نه سیاهی روزگار تو. هر کدام از شما به صرف وجود داشتن در این زمان، حامل زایش و امکان آغاز چیز تازه‌ای هستید و هیچ کس و هیچ شرایطی نمی‌تواند این را تغییر دهد. قرار نیست حتما فردا پیروز شوی، فقط اجازه نمی‌دهی برای فردایت هم از امروز تصمیم بگیرند. بگذار تلاششان را بکنند، تو فقط یک بار باید پیروز شوی.

تماشای تمرینات گروه رزمی تشریفات نیروی دریایی ایالات متحده یا SDP (Silent Drill Platton) حقیقتا لذت‌بخش است. حتی وقتی چیزی مطابق نقشه پیش نمی‌رود چنان نمایش را ادامه می‌دهند که انگار از ابتدا آن اتفاق جزوی از برنامه بوده است.

در باب اشتازی اینجا به طور کلی‌تر نوشته بودم، اگر نخوانده‌اید.