«تیغ» گاهی از خودم می‌پرسم، مگر قلم کم می‌آورد در دست مقارض؟ پرسشی انکاریست، اما آری؛ سه مرتبه. اول، وصف چشمانش. دوم، درد هجرانش. سوم، پاره کردن شاهرگش؛ قلم به اندازه کافی تیز نبود، با تیغ تمامش کردم. @MoGhaRez

«دریا» فرسخ‌ها آن‌سوتر، چند طبقه بالاتر، کمی از قشر ما دورتر، آدمک‌هایی زندگانی می‌کنند؛ انسان‌های کوچک. من نمی‌دانم کوچک‌اند چون دور، یا دوراند چون کوچک. هر دو انسانیم، هم من، هم آن‌ها؛ اما… آن‌ها کمی پر نورتر، مفید‌تر، محترم‌تر، کمی بیشتر در آرامش، به خیال خود داناتر، عاقل‌تر؛ گمان می‌‌کنند در هر صفت، هر ویژگی، از ما قطره‌ای بهتر؛ و قطره‌ها چو جمع گردند، حاصلش دریاست. من پندی گرفتم، از قرن‌ها پیش، فرسخ‌ها آن‌سوتر، از سقراط؛ تو نادانی، تا وقتی که نمی‌دانی که نادانی، و چون دانی که نمی‌دانی، تو دانایی. من در آن دریا، هر که را دیدم نادان بود. پس به کدامین خودشیفته‌ای از میان ابله‌ها بگویم که مرا دریاب؟ ۱ آبان ۱۴۰۵ @MoGhaRez

«آرام» امروز، من از ته دل آرزوی مرگ کردم؛ آرزوی نبودن… نمی‌دانم چه شد که به این لحظه رسیدم؛ من نگاه زیباتری نسبت به این جهان می‌خواستم؛ می‌خواستم که با عشق به جهان بنگرم نه با نفرت. دوست داشتم که دوست بدارم، دوست داشته شوم… و منی که زمانی از هر دودی عاصی بودم، امروز با اکراه یک نخ سیگار خریدم؛ برای آرامش. اکنون آرامم اما هنوز هم آرزوی مرگ در ذهنم پرسه می‌زند… ۵ شهریور ۱۴۰۵ @MoGhaRez