خیلی زمان لازم است بین گفتن تا باورِ اینکه: "من هر کاری توانستم کردم... بیشترش دست من نبود..‌." شاید روزی هزار بار با خودت بگویی. اما هیچوقت باورت نشود. @MitraLayeghNotes

راهنمای ساخت انسان مدرن در یک تقسیم بندی تاریخی، نوع بشر را می‌توان به دو دسته‌ی پیرو سخنان انگیزشی و بیزار از سخنان انگیزشی تقسیم کرد. یادم می‌آید وقتی که نوجوان بودم خرید کتاب‌های مثبت اندیشی و دنبال کردن مجلات، وبلاگ ها و مستندهایی مثل راز موفقیت، ادامه بده دختر تو می‌تونی و صد و پنجاه قانون طلایی خوشبختی، نوعی فرهیختگی محسوب می‌شد. اما به یکباره (و شاید هم نه یکباره بلکه تدریجا) ترویج این سخنان گوهربار از رونق افتاد. امروز دیگر پوکر بودن خودش نوعی الزام شخصیتی محسوب می‌شود. در حقیقت کسی که بخواهد حتی زیر پوستی نشان دهد که زندگی زیباست ای زیبا پسند! به گناهی نابخشودنی دچار شده. خلاصه اینکه فعلا تا اطلاع ثانوی اگر می‌خواهید سری توی سرها در بیاورید و جزو جامعه‌ی فرهیخته محسوب شوید سعی کنید به یبس ترین حالت ممکن در سطح جامعه حاضر شوید. نه از کسی تعریف کنید نه سعی کنید از دهانتان در برود و به کسی بگویید درست می‌شود. فقط به حد کفایت اکسیژن مصرف کنید و پیش بروید بی آنکه انتظار رضایت از زندگی را داشته باشید. اگر چند جمله‌ی فلسفی از نیچه و شوپنهاور هم توی دست و بالتان بود که نور علی نور می‌شود. @MitraLayeghNotes

"ت" کوچک علاقه‌ای به دیده شدن ندارد. دوست دارد جایزه بگیرد اما اینکه از او تعریف و تمجید شود، درباره‌اش گفتگو کنند یا بخواهد توی چشم باشد را بر نمی‌تابد. راستش به او غبطه می‌خورم. به اویی که ندانسته این قانون طبیعت را خوب فهمیده: دنیا هرچقدر بدوی دنبالش از تو دورتر می‌شود. هرچقدر بخواهی بیشتر دیده و درک شوی احتمال اینکه از تو بگریزند بیشتر می‌شود. غبطه می‌خورم به این بی‌خیالی‌اش. به اینکه من کار خودم را انجام می‌دهم، من سلیقه‌ی خودم را دارم، من راه خودم را می‌روم. دَندِ دنیا نرم. می‌خواهد خوشش بیاید می‌خواهد نیاید. @MitraLayeghNotes