خبر خوب دیگه از مسیر پژوهشی‌م که دوست داشتم باهاتون به اشتراک بذارم 🩵 به‌تازگی به‌عنوان عضو هیئت تحریریه ژورنال وزین Diabetes, Metabolic Syndrome and Obesity از انتشارات Taylor & Francis Group انتخاب شدم این همکاری از این جهت برام جذابه که موضوعات ژورنال ارتباط مستقیمی با بخش مهمی از فعالیت‌های پژوهشی من در حوزه تغذیه، اپیدمیولوژی تغذیه و بیماری‌های قلبی‌متابولیک داره در این چند سال، همکاری با ژورنال‌های مختلف به‌عنوان داور و ادیتور، تجربه ارزشمندی برام بوده. همیشه معتقد بودم پژوهش فقط به تولید مقاله ختم نمی‌شه؛ ارزیابی نقادانه شواهد و مشارکت در فرایند انتشار علمی هم بخش مهمی از این مسیره. برای من، اینکه بتونم از زاویه یک داور یا ادیتور به یک مطالعه نگاه کنم و در ارزیابی کیفیت شواهد علمی نقش داشته باشم، به‌اندازه خود پژوهش جذاب و آموزنده بوده خوشحالم که حالا فرصت همکاری با تیم تحریریه این ژورنال و تجربه یک فضای علمی جدید برام فراهم شده. امیدوارم بتونم از آموخته‌های این چند سال استفاده کنم و در عین حال، چیزهای تازه‌ای یاد بگیرم؛ چون فکر می‌کنم هنوز هم بخش زیادی از مسیر حرفه‌ای و علمی پیش رومونه. @MetWord

منو و بچه‌های دوره 🙄 شما هم؟!

بذارید از یه زاویه دیگه به موضوع نگاه کنیم. یک دانشجوی کارشناسی، بدون اینکه الزام خاصی برای ورود به پژوهش داشته باشه و احتمالاً بدون اینکه در کوتاه‌مدت منفعت مالی قابل‌توجهی ازش به دست بیاره، تصمیم می‌گیره وارد دنیای ریسرچ بشه. در حالی که می‌تونه زمان و انرژی خودش رو صرف کارهای دیگه‌ای کنه که شاید در شرایط اقتصادی امروز، بازده مالی سریع‌تری هم براش داشته باشن. اما انتخاب می‌کنه وارد مسیری بشه که پر از چالش، پیچیدگی، اصلاحات بی‌پایان، ریجکت شدن و گاهی واقعاً اعصاب‌خوردی‌های فراوونه! مسیری که باید ساعت‌ها براش وقت بذاره و روی درختی سرمایه‌گذاری کنه که شاید ثمره‌اش خیلی زود دیده نشه. حالا این انتخاب رو در شرایط امروز، با تمام مشکلات اقتصادی، جنگ، ناامیدی‌ها و حتی مسیرهای مختلفی که ممکنه بعضی‌ها برای رسیدن به موفقیت انتخاب کنن، در نظر بگیرید... به نظرم همین که یک دانشجو، با وجود تمام این شرایط، تصمیم می‌گیره مسیر علمی و پژوهش رو انتخاب کنه، به‌خودی‌خود ارزشمنده؛ حتی اگر در نهایت مقاله‌ای هم از تلاشش منتشر نشه. حالا اگر این تلاش به انتشار یک مقاله هم منجر بشه، چه بهتر! اتفاقاً باید بهش افتخار کرد.:) اینکه بعضی‌ها بعد از انتشار مقاله به دیگران می‌گن «این روزها همه مقاله دارن، کار خاصی نکردی!» نه چیزی از ارزش اون تلاش کم می‌کنه و نه واقعیت ماجرا رو تغییر می‌ده. انتشار یک "مقاله خوب و باکیفیت"، همچنان هدف (و حتی آرزو!) مهمی برای خیلی از پژوهشگرهاست و رسیدن بهش اصلاً به سادگی‌ای نیست که بعضی‌ها نشون می‌دن. من واقعاً به دانشجوهایی که از ترم‌های پایین و حتی مقطع کارشناسی وارد پژوهش می‌شن، تبریک می‌گم. به نظرم شما خیلی زودتر از چیزی که تصور می‌کنید، دارید برای آینده‌تون سرمایه‌گذاری می‌کنید.🙂 فقط یادتون باشه که کیفیت یادگیری، اخلاق پژوهش و درست کار کردن رو فدای تعداد مقاله‌ها نکنید. قرار نیست صرفاً رزومه‌تون رو پر کنید؛ قراره یاد بگیرید چطور یک پژوهشگر خوب باشید.😎 و در نهایت، من همچنان معتقدم علم و دانش یکی از مهم‌ترین سرمایه‌هایی هستن که می‌تونن آینده فردی و حتی آینده جوامع رو تغییر بدن؛ چه در ایران و #خاورمیانه و چه در سطح جهان. این مسیر شاید همیشه زودبازده نباشه، اما ارزش سرمایه‌گذاری داره. پس اگر از همین سال‌های اول دانشگاه وارد این مسیر شدید، به خودتون افتخار کنید و با قدرت ادامه بدید. ❤️ همین دیگه! 😁 @MetWord