بعضی روزها و اتفاقات توی فضای پزشکی اینجوریه که نیاز داری برای حل و هضم و ترمیم آسیب‌هاش حداقل چند ساعتی رو بری یه جای آروم، شاید توی طبیعت، و کنار فردی که میدونی میتونه کمک و آرومت کنه قرار بگیری و از اون موضوع حرف بزنی، درسهای لازم رو بگیری، نقاط قوت و ضعفت رو بشناسی و بعد کم کم با هردستاویزی که برای جبرانش بلدی، آثار منفیش رو از ذهنت پاک کنی. ولی اتفاقی که عملا میفته چیه؟ وقتی میرسی خونه از خستگی بی‌هوش میشی و خیلی زبر و زرنگ باشی نهایتا بتونی کارهای اولیه روز فردا و کشیک فردا رو انجام بدی و بعد فردا؟ هیچ بعید نیست ترومایی حتی بزرگتر از قبلی بهت وارد بشه. یک چرخه‌ی‌ آسیب مداوم، بدون وقت برای ترمیم.

میخواستم بیمارم رو سونو کنم، یه آقای مسنی بود با هوشیاری پایین و چشم‌های نیمه بسته که زیر لب کلمات نامفهومی رو زمزمه می‌کرد، گفتم سلام بابا جان گفت سلام جناب سرهنگ! از این به بعد جناب سرهنگ اینجا می‌نویسه😎:))

گاهی چند نفر دور هم‌دیگر بنشینید و یکی بگوید:«خدا از لطف و مرحمت با ما چه کرده است!» و دیگری بگوید: «نمی‌دانم در آینده از خوبی با ما چه می‌کند!» شاید ملائکه شگفت‌زده شوند زیرا چنین چیزی خیلی کم دیده‌اند که عده‌ای هستند که گله و شکایت ندارند و از حق تعالی بسیار، بسیار، بسیار راضی‌اند… #♥️