من قواعد بازی را خوب می‌دانستم؛ می‌فهمیدم کجا باید تمام مهره‌هایم را به حرکت درآورم تا بازی به فروپاشی نرسد؛ کجا باید وزیرم را قربانی کنم و کجا حتی یک سرباز را هم از دست ندهم. من برای نجات بازی بارها از خودم مایه گذاشتم؛ اما هیچ‌وقت آن‌قدر شیفته‌ی برنده شدن نبودم که آخرین مهره‌ام را به پای صفحه‌ای بریزم که صاحبش مدت‌ها بود بازی را ترک کرده بود. من گاهی کیش‌ومات را پذیرفتم؛ اما اجازه ندادم شأنم آخرین مهره قربانی‌شده باشد.