من از جهان طلبکار نیستم، اما با آن قرارهای کوچکی دارم. مثلا دلم می‌خواهد زندگی در یک عصر بارانی من را غافلگیر کند. کسی حرفی بزند و تا چند روز در ذهنم بماند. یک دوستی، از جایی که انتظارش را ندارم شکل بگیرد. یا در میانه‌ی یک روز کاملا معمولی، ناگهان دلم بخواهد بیشتر زندگی کنم و زندگی را بیشتر دوست بدارم. پاییز، زمان رخ دادن همین احتمالات است. فصل چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند، آدم‌هایی که هنوز نمی‌شناسم و خاطراتی که همچنان جایی در آینده منتظر من‌اند. فکر می‌کنم زندگی -احتمالا- هنوز هم چند برگ نانوشته دارد که بد نیست با اشتیاق ورقشان بزنم.

سروتونین لازم بودم پس صبح از اسکرول کردن دست برداشتم رفتم یکم خوراکی تهیه کردم برای سرکار، به قول تی تی خرید درمانی... اومدم اینجا یکم نور بگیرم سبزی ببینم .. این روزا خیلی به این فکر میکنم که شادی رو کجا پیدا کنم، جز وقتایی که وقت میگذرونم با آدمایی که دوست دارم، دوامی نمی‌بینم درش و شاید همینه نمی‌دونم با قبلاً فرق داره.. . ‌