1385) دموکراسی مان در خطر است آن کودک کلاس دومی که دل درد داشت بهترشده. در همان هفته ی اولِ پس از اقدام نتیجه گرفتیم. کودک دیگر بهانه ی دل درد نمی گیرد. با معلم رابطه ی خوبی گرفته. معلم اظهار رضایت می کند. کودک به من گفت پدر و مادرش کتابی را که برده هر روز برایش می خوانند و او حس می کند دارد در خواندن بهترمی شود. گفت از کتاب "من یک صندلی نیستم" خوشش می آید و هنوز می خواهد نگه اش دارد. برای مدیر روی تکه کاغذی نوشتم که: "جنگ شُل شده، از همکاران بخواه آموزش را شل کنند." سال تحصیلی را زیر سایه ی جنگ آغازکردیم. از همکاران خواستیم گازش را بگیرند و درس ها را تندتند پیش ببرند. الان یک ماه و نیم از سال تحصیلی می گذرد. ابتدای این هفته دو سه نفر از والدین آمدند به شکایت که حجم تکلیف ها و درس های فرزندشان زیاد است. یک دانش آموز دبیرستانی به من گفت دبیر عربی شان پنج درس از هفت درس را تمام کرده. می گوید فقط قواعد درس می دهد. ترجمه متن درس و حل تمرین ها مانده. می گوید معلم گفته پیش از نوبت اول کتاب عربی را تمام می کند. پسرک حس خوبی از این جور درس خواندن ندارد. تلفن مدرسه قطع است. مدیر پول ندارد قبض تلفن را پرداخت کند. تلفن راه ارتباطی مدرسه و والدین است. مجبوریم از گوشی های مان زنگ بزنیم. گوشی معلم ها علاوه بر "شاد" و پاسخ گویی در کلاس مجازی به اولیا حالا باید بار تماس از مدرسه را هم به دوش بکشد. من اما از همان اول اجازه ندادم گوشی شخصی ام جولانگاه مدرسه شود. یک گوشی نوکیای بدون دوربینِ غیرهوشمند دارم و به شاد و کلاس مجازی و این جور چیزها وقعی ننهاده و نمی نهم. انتخابات "شورای دانش آموزی" و "انجمن اولیا" شُل برگزارمی شود. انتخابات "شوراهای شهر و روستا" که به تعویق افتاد گویا این پیام را به مردم داده که زیر سایه ی جنگ انتخابات مهم نیست. یک دانش آموز دبیرستانی می گفت در انتخابات شورای دانش آموزی رای سفید داده. می گفت می خواسته روی برگه فحش بنویسد. می گفت برخی دوستانش روی برگه می نوشته اند جاوید فلان. می گفت کسی برای انتخابات امسال تبلیغ نکرد. دموکراسی نیم بندمان در خطر قرارگرفته. من انتخابات شورای دانش آموزی را کلاسی برگزارمی کنم. هر کلاس نماینده ای در شورا انتخاب می کند. انتخابات و بحث و تبلیغ و رای گیری و شمارش آرای هر کلاس یک زنگ طول می کشد. زنگِ دموکراسی. یک هفته هست که روزی انتخابات را برای یک کلاس برگزارمی کنم. امروز نوبت کلاس پنجم بود. همه ی بچه های کلاس نامزدشدند. هر کس یکی دو دقیقه حرف زد و بعد انتخابات برگزارکردیم. دو نفر رای مساوی آوردند و انتخابات به دور دوم رفت. قدری دو نفر تبلیغ و پرسش و پاسخ کردند و دوباره رای گرفتیم. نتیجه باز مساوی شد. توافق کردیم این کلاس دو نماینده در شورا داشته باشد. در شعارها دانش آموزی گفت: "استخر می برم و به من نگاه کرد که می توانیم ببریم؟" گفتم: "نه، خطر دارد." "زمین چمن می بریم." "نه، باید مینی بوس بگیریم. خرجش بالاست." "برای ورزش سالن برویم." "نه. خرج دارد." "حیاط مدرسه را چمن کنیم." "نه، حیاط کوچک است. پول هم نداریم." "زنگ ورزش تشویقی." "این خوب است." زنگ ورزش تشویقی به اضافه ی "راه اندازی کتاب خانه ی کلاسی" دو طرحی بود که نامزدها روی آن تاکیدکردند و شدنی بود. سفره ی آموزش مان خیلی کوچک شده. این یکی دو قلم شعار که خیلی جای رقابت ندارد. جنگ و عوارض ناشی از آن آموزشِ دموکراسی مان را هم به خطر انداخته. دانش آموزی از من می خواهد که زنگ تفریح آهنگ شاد توی حیاط پخش کنم. می گویم: "فاطمیه است." می گوید: "ما بچه ایم. خدا از ما به دل نمی گیرد." #کتاب #جنگ #شاد #مجازی #شورا #انتخابات #دموکراسی #موسیقی

1384) رسمِ خواندن یک دانش آموز کلاس دومی دل درد دارد. یکی دو هفته است هر زنگِ تفریح پیش من یا مدیر یا آن یکی معاون می آید که دلم درد می کند. هفته ی پیش پدرش را دیدم. گفت: "سرما خورده. ویروس است." شک کردم. پرسیدم: "نشانه های دیگر سرماخورده گی را هم دارد؟" گفت: "نه." پرسیدم: "روزهای تعطیل هم دل دردمی شود؟" گفت: "نه زیاد." گفتم: "رابطه اش با درس چه طور است؟" گفت: "جوش درسش را می زند. مادرش سربه سرش می گذارد و سرِ درس گاهی دعوامی کنند." گفتم: "یحتمل دل دردش عصبی است." با شنیدن عصبی پدر سفره ی دلش را واکرد. پسرک پارسال در مدرسه ی دیگری بوده. سر جنگ و تعطیلات از درس فاصله می گیرد و خواندنش رشدنمی کند. ریاضی اش خوب است اما خواندنش مشکل دارد. پدر می گوید: "من خودم هم بچه که بودم خواندنم مشکل داشت." پدر و مادر را برای جلسه ای با حضور معلم دعوت کردم. امروز آمدند. پدر و مادر و معلم و من توی آبدارخانه نشستیم و ابعاد مشکل را بررسی کردیم. قرارشد همه کودک را درک کنیم. معلم تکلیفی از تکالبف کودک کم کرد تا به جای آن پدر و مادر تکلیف پیشنهادی خود را برای تقویت املای کودک اجراکنند. من تعدادی کتاب داستان خوب و پرعکس آوردم. پسرک یکی را انتخاب کرد. قرارشد هر شب پدر و مادر کودک کنار هم کتاب بخوانند.کتاب خواندن ذخیره ی واژگانی کودک را افزایش می دهد و به مرور خواندن را بهبودمی بخشد. از آن ها خواستم کنار هم خواندن را به یک رسم خانواده گی بدل کنند و حداقل یک سال بر این کار مدامت ورزند تا نتیجه بگیرند. به آن ها گفتم کودکانی را می شناسم که با همین کار به ظاهر کوچک و ساده در حالی به کلاس اول آمدند که خواندن و نوشتن بلدبودند. کودک توانمندی ویژه ای دارد. ریاضی اش خوب است. من گفتم: "تو پسر توانمندی هستی. ریاضی خوب بلدی. کمک می کنم تا مثل ریاضی خواندنت هم خوب شود تا بتوانی مسائل ریاضی را خودت بخوانی." خندید و خوش حال شد. در حین گفت و گو من به مساله ی خطرناکی پی بردم. کودک گوشی دارد. گوشی دارد و اعتیاد به سوء مصرف گوشی. با مشارکت کودک و پدر و مادر برنامه ای ریختیم تا استفاده از گوشی را مدیریت کنیم. در طول هفته کمتر استفاده کند در پایان هفته بیشتر. مصرف گوشی باعث شده خواب و استراحت کودک تحت تاثیر قرار بگیرد که همین بر عملکرد درسی و دل دردش اثرمی گذارد. مدیریت گوشی در کودکان کار سختی است. به امید بهبود جلسه را پایان دادیم. پدر و مادر یک هفته تا ده روز دیگر پیش من می آیند تا گزارش بدهند. من با کودک و معلم در تماس خواهم بود و مامورم کتاب های خوب به کودک برسانم. امیدوارم همه ماموریت مان را به خوبی انجام دهیم. #کتاب #خواندن #گوشی #جنگ

1383) خدا ناراحت شد دوتا دانش آموز کلاس پنجمی سرِ جا دعوامی کنند. هر دو می خواهند اول صف بایستند. نزدیک می شوم و می گویم: ما مدعیان صف اول بودیم از آخر مجلس شهدا را چیدند یقه ی هم را رهامی کنند و آرام می شوند. توقع دارم با شنیدن این بیت سر به بیابان بگذارند، آن ها اما فقط سکوت کرده اند. می گویم: "تحت تاثیر قرارنگرفتید؟" یکی شان جواب می دهد: "چرا آقا، ولی برای این جا ما خیلی وقت است ایستاده ایم." دندان یک دانش آموز کلاس پنجمی خونی شده. چند گوله پنبه می دهم تا بالاخره خونش بندمی آید. می پرسم: "چی شده؟" می گوید: "دندانم دردمی کرد. کندمش." می گویم: "برو کلاس زنگ تفریح بیا توضیح بده چی جوری کندی." من دندانم یکی دو هفته هست درد می کند. درمانِ دندان درد خرج دارد. شاید این دانش آموزم راه بی خرجی ارائه کرد. زنگ تفریح می آید. دندانش هنوز مختصر خونریزی دارد. با ناخن شصت و اشاره نشان می دهد: "اول تکانش دادم." حالا ناخن انگشت شصت را بند می کند زیر دندان و ناگهان مثل اهرم فشارمی دهد. "این جوری کندم." پنج شش کلاس اولی بانمک برخی زنگ های تفریح دوره ام می کنند. دوره ام می کنند و سر به هاپ هاپ می گذارند. هاپ هاپ هاپ هاپ. می گویم: "چِخه چخه چخه." آن ها اما رهایم نمی کنند و هاپ هاپ می کنند. آن قدر هاپ هاپ می کنند تا بگویم: "چخه توله سگ." توله سگ با تشدید س. آن وقت از خنده ریسه می روند و رهایم می کنند. البته گاهی نازشان هم می کنم. دیروز پس از کلی حمله و هاپ هاپ و هوپ هوپ و گفتن چخه توله سگ یک دانش آموز کلاس اولی دیگر که در جریان بازی ما نبود گفت: "خدا ناراحت شد." گفتم: "به خاطر توله سگ؟" گفت: "بله." گفتم: "این توله سگ که فحش نیست. این بازی است." #فحش #بازی #درمان #دعوا #شهید