Телеграм канал «معرفی عارفان»

#بعضی_آدم‌ها را نمی‌شود فقط دوست داشت؛
باید تمامِ#دل را به بودنشان گره زد…

#فولدری🅱
Link📥💌

telemetr.me/addlist/NbbBuRfo-yFiYzZk

#ناب

مدیران بزرگوار لطفا
9 تا 22
NO post 🔰

سلام و ادب و مِهر بر دوستان


فردوسی با سرودن #شاهنامه که الحق کار صعب و سترگی بوده و می‌باشد ، حق بزرگی بر ایران و ایرانی دارد و کار فوق‌العاده‌ای به جهان و ایران عرضه داشته است .

اندیشمندان و شاهنامه‌پژوهان بسیاری در مدح فردوسی و اثر سترگش ( #شاهنامه ) ، سخن گفته تا شاید جزئی از دین به او را ادا کرده باشند ، و بنده نیز به سهم خودم اثر بی‌نظیر فردوسی را ارج می‌نهم و به روان پاکش ، درود می‌فرستم .

ولی آنچه به استنباط بنده در این باب مغفول مانده است ، نقشِ همسرِ فردوسی می‌باشد و گویا کسی به آن نپرداخته است و یا اگر به آن پرداختند ، بنده ندیدم ، لذا از نظر بنده حداقل نصف ارزش #شاهنامه متعلق به همسر فردوسی می‌باشد ، تا نظر بزرگان چه باشد؟

فردوسی در داستان بیژن با منیژه - آغاز داستان به این نکته اشاره نموده است و همکاری و همراهی همسرش را ستوده است .

لذا با درود بی‌کران به روان پاک فردوسی و #همسرش ، آغاز داستان بیژن و منیژه را تقدیم دوستان می‌کنم .


#داستان_بیژن_با_منیژه - #آغاز_داستان



شبی ،،، چون شِبَه ، روی شُسته به‌قیر ،
نه بهرام پیدا ، نه کیوان ، نه تیر ،


دگرگونه آرایشی ، کرد ماه ،
بسیچِ گذر کرد بر پیشگاه ،


شده تیره ، اندر سرایِ درنگ ،
میان ، کرده باریک و ،،، دل ، کرده تنگ ،


ز تاجش ،،، سه‌بهره ، شده لاجورد ،
سپرده هوا را ، به زنگار و گَرد ،


سپاهِ شبِ تیره ، برداشت ( و ) راغ ،
یکی فرش ، گسترده ،،، چون پَرّ زاغ ،


چو پولادِ زنگار خورده ، سپهر ،
تو گفتی ،،، به‌قیر اندر ، اندوده ، چهر ،


نمودم ز هر سو ، به‌چشم ، اهرمن ،
چو مارِ سیه ،،، باز کرده ، دهن ،


هرآنگه که برزد یکی بادِ سرد ،
چو زنگی ، برانگیخت ز اَنگِشت ، گَرد ،


چنان گشت باغ و لبِ جویبار ،
کجا ،،، موج خیزد ز دریایِ قار ،


فرو مانده گردونِ گَردان ، بجای ،
شده سُست ،،، خورشید را ، دست و پای ،


زمین ، زیرِ آن چادرِ قیرگون ،
تو گفتی ، شدستی بخواب اندرون ،


جهان‌را ، دل از خویشتن ، پُرهراس ،
جَرَس برگرفته ، نگهبانِ پاس ،


نه آوایِ مرغ و ، نه هَرّای دَد ،
زمانه ،،، زبان بست از نیک و بد ،


نَبُد هیچ پیدا ، نشیب و فراز ،
دلم تنگ شد ، زان درنگِ دراز ،


بِدان تنگی‌اندر ، بجَستم ز جای ،
یکی مهربان بودم اندر سرای ،


خروشیدم و ، خواستم زو ، چراغ ،
در آمد بُتِ مهربانم به‌باغ ،


مرا گفت : شمعت چه باید همی؟ ،
شبِ تیره ، خوابت نیاید همی؟ ،


بدو گفتم : ای بُت ، نی‌اَم مردِ خواب ،
بیاور یکی شمع ،،، چون آفتاب ،


بِنِه پیشم و ،،، بزم را ، ساز کن ،
به‌چنگ آر چنگ و ، مَی آغاز کن ،


برفت آن بُتِ مهربانم ، ز باغ ،
بیاورد ، رخشنده شمع و چراغ ،


مَی آورد و نار و تُرَنج و بِهی ،
زدوده یکی جامِ شاهنشهی ،


گَهی ، مَی گسارید و ،،، گَه ، چنگ ساخت ،
تو گفتی ، که هاروت ، نیرنگ ساخت ،


دلم ، بر همه کام ، پیروز کرد ،
شبِ تیره ، همچون گَهِ روز ، کرد ،


مرا مهربان‌یار ، بشنو چه گفت : ،
از آن‌پس که گشتیم با جام ، جُفت؟ ،


مرا گفت آن ماهِ خورشیدچهر : ،
که از جانِ تو ، شاد بادا سپهر ،


بپیمای مَی ،،، تا یکی داستان ،
ز دفتر ، بَرَت خوانَم از باستان ،


که چون گوشَت ( گوش‌ت ) ، از گفتِ من یافت برخ ،
شگفت اندرو مانی ، از کارِ چرخ ،


پُر از چاره و مِهر و نیرنگ و جنگ ،
همه ، از درِ مردِ فرهنگ و سنگ ،


بِدان سروبُن گفتم : ای ماهروی ،
مرا امشب این داستان ، باز گوی ،


ز نیک و بدِ چرخِ ناسازگار ،
که آرَد به‌مردم ، ز هر گونه کار ،


نداند کسی راه و سامانِ اوی ،
نه ، پیدا بُوَد درد و درمانِ اوی ،


مرا گفت : کز من سخن بشنوی ،
به شعر آری از دفترِ پهلوی ،


بگفتم : بیار ای بُتِ خوب‌چهر ،
بخوان داستان و ، بیفزای مِهر ،


مگر طبعِ شوریده ، بگشایَدَم ،
شبِ تیره ، زاندیشه ، خواب آیَدَم ،


ز تو ، طبعِ من ، گردد آراسته ،
ابا مهربان‌یارِ پیراسته ،


چو گوئی به‌من باز ، پوشیده‌راز ،
مرا ، طبعِ ناساز ، گردد به‌ساز ،


چنان چون ز تو بشنوم دربدر ،
چنان چون ترا کامِ دل ، سربسر ،


بگویم به شعر و ، پذیرم سپاس ،
ابا مهربان یارِ نیکی شناس ،


بخواند آن بُتِ مهربان ، داستان ،
ز دفتر ،،، نوشته گَهِ باستان ،


به‌گفتارِ شعرم ، کنون گوش دار ،
خِرَد ، یاد دار و ،،، به دل ، هوش دار ،



#شاهنامه‌ص ۲۱۵

.

هر کجا حیرانم اندر چشم گریانم توئی
روی در هرکس که دارم قبلهٔ جانم توئی

گرچه در بزم دگر شبها چو شمعم در گداز
آن که هر دم می‌کشد از سوز پنهانم توئی

گرچه هستم موج خور در بحر شوق دیگری
آن که از وی غرقه صد گونه طوفانم توئی

گرچه خالی نیست از سوز بت دیگر دلم
آن که آتش می‌زند در ملک ایمانم توئی

گرچه بنیاد حضورم نیست زان مه بی‌قصور
جنبش افکن در بنای صبر و سامانم توئی

گرچه زان گل همچو بلبل نیستم بی‌ناله‌‌ای
غلغل‌افکن در جهان از آه و افغانم توئی

گرچه نمناکست زان یک دانه گوهر دیده‌ام
قلزم‌انگیز از دو چشم گوهر افشانم توئی

گرچه می‌آلایم از دیدار او دامان چشم
گل‌رخی کز عصمت او پاک دامانم، توئی

گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشم
آن که او را پادشاه خویش میدانم توئی

محتشم_کاشانی

.
              .      دین ما مهر تو و
             .     مذهب ما خدمت تو
            .       تا نگویی که در این
            .    عشق تو ما مختصریم

         .          #مولانا از غزل۱۶۵۴
.
              

  ای باغبان ای باغبان..
                آمد خزان آمد خزان
بر شاخ و برگ از درد دل...
              بنگر نشان بنگر نشان

#مولانا

ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان
خیز و به دیده‌ام نشین، آتش دل فرو نشان

با همه جهد از آن کمر، هیچ نداشتم خبر
با همه سعی از آن دهن، هیچ نیافتم نشان

سر خوش و مست و بیهشم،در همه نشئه‌ای خوشم
بار فلک نمی‌کشم، از کرم سبوکشان


#فروغی_بسطامی