این سند که برای اولینبار منتشر میشود، مجوز ارشاد برای ترانهی «زندون دل» است که فریدون فروغی با درج نام «آرش» به عنوان سرایندهی اثر به شورای شعر ارشاد فرستاده است.
با این حال فریدون فروغی در شهریور ۱۳۵۱ (سال انتشار زندون دل) و در گفتوگویی با مجلهی زن روز به صراحت، آهنگساز و شاعر «زندون دل» را ویلیام خنو معرفی کرده است.
با استناد به این سند حالا میدانیم که فروغی در سالهای پایانی دههی هفتاد برخلاف گفتوگوهای مطبوعاتی دههی پنجاه خود و اطلاعات مندرج در صفحهی اصلی اثر، ترانهسرای آن را «آرش سزاوار» معرفی کرده است.
دکلمهی ترانهی «زندون دل» توسط زندهیاد آرش سزاوار.
سال ۱۳۹۶؛ پشت صحنهی ضبط مستند فریدون فروغی؛ در حضور حمید ناصحی و آرش قاسمی.
این ترانه و چند ترانهی دیگر همواره محل اختلاف من و ایشان بود. مستندات روشنی از جمله صفحهی گرامافون زندون دل و مصاحبهی فریدون فروغی در سالهای نزدیک پس از انتشار اثر نشان میدهد که ترانه را ویلیام خنو سروده است. با این حال تنها مستندات جناب سزاوار صرفا موضع خودشان پیش و پس از انقلاب در رسانههای مختلف (از جمله مصاحبهی من و ایشان در ویژهنامهی فریدون فروغی، ماهنامهی هنر موسیقی، ۱۳۹۴) بود. امیدوارم روزی این ابهامات هم برطرف شوند.