تیکه‌هایی از کنسرت‌های بندهای معروف راک و متال. برجسته‌تر بودن صدای سازها توی این سبک، لزوماً به معنی ضعیف بودن وکال خواننده نیست.

همیشه انسان‌هایی که قابلیت تحلیل و تفکیک مسائل رو از هم ندارن، زندگی رو برای خودشون و دیگران تبدیل به جهنم میکنن. ۱- علاقه داشتن یا نداشتن به تایپ صدای یک خواننده، کاملاً موضوعی شخصیه؛ صرف اینکه صدایی مورد پسند فردی واقع نشه، به معنای نامناسب بودنش برای خوانندگی نیست. ۲- تکنیک خوانندگی (مثل کنترل تنفس، استقامت صوتی، و...) معیار متفاوتی از جنس و تایپ صدای یک خواننده‌ست. کیمیا توی اجرای زنده‌ش از نظر تکنیک‌های خوانندگی عملکرد نسبتاً ضعیفی داشته و این مسئله جای نقد داره. البته عواملی مثل استرس اولین کنسرت و کم‌تجربگی در اجرای زنده هم میتونن روی کیفیت اجرا تاثیر بذارن. داشتن ایرادات تکنیکی، مسئله‌ی متفاوتی از زیبایی‌شناسی صدای خواننده و یا عملکرد کلی یک گروه موسیقیه. تکنیک‌های خوانندگی ذاتی نیستن، بلکه مجموعه مهارت‌هایی‌ان که با تمرین اصولی و کسب تجربه میشه بدستشون آورد. ۳- "اولین"های هر هنرمند ممکنه پر از اشتباه و تجربه باشه؛ اولین‌ها معمولاً نه به دلیل بی‌نقص و شاهکار بودن، بلکه به دلیل پتانسیل هنرمند و حمایت از طرف مخاطبه که دیده و شنیده میشن. وجود ضعف در اولین اجرای زنده‌ی یک گروه، اتفاق عجیبی نیست. باید برای ترمیم نقاط ضعف، بهشون فرصت داد و در طولانی‌مدت عملکردشون رو بررسی کرد. ۴- صدای ویدیوی کنسرت لزوماً صدایی نیست که حضار میشنون. محل ضبط، فشرده‌سازی صدا و Distortion ناشی از محدودیت میکروفن گوشی، مخصوصاً در شدت صدای بالا، میتونن روی کیفیت ضبط و توازن سازها و وکال تاثیر بذارن. در کل توی ژانر راک و متال (چه در میکس اجرای زنده‌شون، چه ضبط آهنگ) این که سازها نقش پررنگ‌تری از صدای خواننده داشته باشن، به معنای غیرطبیعی و غیراستاندارد بودن نیست و عموماً این مورد توی این سبک‌ها رایجه. تفکیک این موارد از هم، سخت نیست؛ از مشاهدات و منطقتون استفاده کنید و به جای تماماً کوبیدن یا تماماً ستایش کردن یک شخص یا چیز، اون رو نقادانه بررسی کنید. منصفانه اینه که هنرمند رو نقد کنیم، ضعف‌ها و قوت‌هاش رو بپذیریم و همزمان براش فرصت رشد و پیشرفت قائل بشیم؛ نه اینکه صرفاً به خاطر داشتن نقطه ضعف، حکم قطعی درباره‌ی ظرفیت و توانایی‌هاش صادر کنیم.