عموهای سطل عن طلبا به گا رفتن 😂😂😂😂، پهلوی و سطل عن طلب ها شعبه سپاه پاسداران در خارج از کشور هستن. https://t.me/Lorestan111

پستِ موقت.. هشدار.. ------------ صمیمانه امیدوارم حدسِ من اشتباه باشد و هرگز شاهدِ آغازِ جنگ نباشیم.. من به‌هیچ‌وجه دوست ندارم چنین اتفاقی بیفتد.. جنگ پیش از هر چیزی زندگی و آینده‌یِ انسان‌هایِ بی‌گناه را ویران می‌کند.. اما نادیده‌گرفتنِ احتمالِ خطر نیز عاقلانه نیست.. از همین حالا هوشیار باشید و نکات ایمنی را جدی بگیرید.. به مراکزِ نظامی.. پادگان‌ها..پایگاه‌هایِ موشکی و تأسیساتِ امنیتی نزدیک نشوید.. از تجمع در اطرافِ این مراکز و ترددهای غیرضروری بپرهیزید.. آب، موادِ ضروری.. دارو آماده نگه دارید. در صورتِ وقوعِ انفجار.. از پنجره‌ها فاصله بگیرید و به مکانی امن پناه ببرید.. اخبار را از منابع معتبر دنبال کنید و از انتشارِ تصاویر و موقعیت‌هایِ حساس خودداری کنید.. امیدوارم این نوشته هرگز به کار نیاید.. امیدوارم صلح..فرصتِ دیگری برای نفس‌کشیدن به سرزمینِ ما بدهد.. --------------- آرشِ صبا.. https://t.me/JAHANELORI

جایزه آزادی به نام مردم ایران، به کام یک جریان سیاسی؟ تصمیم بنیاد فریدریش ناومان آلمان برای اعطای جایزه آزادی سال ۲۰۲۶ به «مردم ایران» در اصل تصمیم قابل دفاعی است. مردم ایران، به‌ویژه کسانی که در سال‌های گذشته برای آزادی، حقوق شهروندی و رهایی از استبداد هزینه داده‌اند، شایسته چنین تقدیری هستند. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که این جایزه قرار است به نمایندگی از یک ملت دریافت شود و بنیاد، رضا پهلوی را برای این مأموریت انتخاب می‌کند. ایران یک جامعه یکدست سیاسی، قومی و فرهنگی نیست. میلیون‌ها نفر با گرایش‌های سیاسی متفاوت، از جمهوری‌خواهان و دموکراسی‌خواهان تا فعالان حقوق زنان، نیروهای چپ، لیبرال‌ها، فعالان محیط زیست و نمایندگان جوامع قومی، در مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق مردم نقش داشته‌اند. هیچ‌کدام از این جریان‌ها را نمی‌توان به یک شخص یا یک خانواده سیاسی تقلیل داد. پرسش اساسی این است: رضا پهلوی به چه اعتباری نماینده مردم ایران شناخته شده است؟ چه انتخاباتی برگزار شده، چه سازوکار دموکراتیکی وجود داشته و چه توافق سیاسی میان نیروهای متنوع مخالف حکومت شکل گرفته که بتوان یک جایزه متعلق به تمام مردم ایران را به او سپرد؟ رضا پهلوی، از نظر اخلاقی یکی از عوامل تهییج مردم در ژانویهٔ ۲۰۲۶ و رخداد تلخ کشتار هزاران ایرانی است، بدون توجه به امنیت مردم و احتمال سرکوب . ایشان بارها در یک سال گذشته از حمله نظامی به کشور ایران توسط آمریکا و اسرائیل حمایت کرده. حمله ای که منجر به فجایع نظیر کشتار دانش آموزان مدرسه میناب و تخریب بسیاری از زیرساخت های غیر نظامی شد. و در ادامه ممکن است فجایع بیشتری بوجود آورد. مسئله فقط فقدان سازوکار انتخاب نماینده نیست. میراث سیاسی سلطنت پهلوی نیز بخشی از تاریخ معاصر ایران است؛ تاریخی که در کنار پروژه‌های نوسازی و توسعه مناطقی از ایران ، با استبداد سیاسی، حمله به اقلیت های قومی مثل مردم لُر ، سرکوب مخالفان، محدودیت آزادی‌های سیاسی و برخورد امنیتی با مطالبات جوامع قومی همراه بوده است. نمی‌توان از آزادی سخن گفت اما درباره مسئولیت تاریخی نظام پیشین در قبال این سرکوب‌ها سکوت کرد. برای بلوچستان، لرستان ، آذربایجان ،خوزستان و دیگر مناطق پیرامونی ایران، مسئله صرفاً انتخاب میان جمهوری اسلامی و بازگشت سلطنت نیست. مسئله، به‌رسمیت‌شناختن حقوق سیاسی، فرهنگی و زبانی، مشارکت برابر در قدرت و پایان دادن به ساختارهای تبعیض‌آمیز است. نمی‌توان از دموکراسی آینده سخن گفت، اما مطالبات این جوامع را با برچسب‌هایی نظیر تجزیه‌طلبی به حاشیه راند. از سوی دیگر، رفتار بخشی از جریان سلطنت‌طلب در خارج از کشور نیز پرسش‌های جدی ایجاد کرده است. تبدیل مخالفت با سلطنت به اتهام حمایت از جمهوری اسلامی، تلاش برای انحصاری کردن صدای اپوزیسیون و برخوردهای تهاجمی با مخالفان سیاسی، حمایت از رژیم اپارتاید اسرائیل، حمایت رسانه ایران از حمله امریکا به ایران با فرهنگ مدنی، دموکراتیک و تکثرگرایی سازگار نیست. آزادی فقط حق کسانی نیست که با ما هم‌نظر هستند؛ اتفاقاً آزمون واقعی آزادی، تحمل مخالفان و به‌رسمیت‌شناختن حق حضور و بیان آن‌هاست. بنیاد فریدریش ناومان خود را مدافع آزادی، لیبرالیسم و جامعه مدنی معرفی می‌کند. و در سال‌های گذشته جایزه را به نویسندگان و سیاستمداران خوش نام در عرصه دموکراسی و لیبرالیسم و جامعهٔ مدنی اهدا کرده . بنابراین انتظار می‌رود در انتخاب‌های سیاسی خود نیز به همین اصول وفادار بماند. اگر قرار است از مردم ایران تقدیر شود، چرا نمایندگان متنوع جامعه مدنی، زنان مبارز، فعالان حقوق بشر، خانواده‌های زندانیان سیاسی و نمایندگان جوامع قومی و فرهنگی ایران در این فرایند حضور ندارند؟ چرا یک چهره سیاسی که هنوز حتی در میان مخالفان جمهوری اسلامی نیز بر سر جایگاه و مشروعیت نمایندگی‌اش توافقی وجود ندارد، به‌عنوان دریافت‌کننده نمادین جایزه انتخاب می‌شود؟ البته این مسئله به معنای انکار حق رضا پهلوی برای فعالیت سیاسی یا حضور در رقابت‌های آینده ایران نیست. او نیز مانند هر شهروند دیگری حق دارد دیدگاه سیاسی خود را مطرح کند و برای جلب حمایت مردم تلاش کند. اما حق فعالیت سیاسی با حق نمایندگی یک ملت تفاوت دارد. مردم ایران برای آزادی به قیم سیاسی نیاز ندارند. آن‌ها نیازمند به‌رسمیت‌شناختن حق تعیین سرنوشت خود هستند؛ حقی که شامل انتخاب آزادانه نظام سیاسی آینده، شکل حکومت، ساختار توزیع قدرت و تضمین حقوق تمام شهروندان و جوامع تشکیل‌دهنده ایران می‌شود. اگر بنیاد فریدریش ناومان واقعاً قصد تقدیر از مردم ایران را دارد، باید بداند که این مردم نه یک حزب هستند،نه یک ایدئولوژی و نه پیروان یک خاندان سیاسی. آزادی ایران زمانی معنا پیدا می‌کند که هیچ فرد، خانواده یا جریان سیاسی نتواند خود را مالک انحصاری آینده کشور و نماینده تمام ملت معرفی کند https://t.me/LUNEAC1